Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] (dalej: "organ", "DIAS", "Dyrektor IAS"), utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do zgłoszenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...].
Zaskarżone postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym.
Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku P.P. (dalej: "Strona", "Skarżący") na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]z dnia [...]czerwca 2019 r. wystawionego przez wierzyciela - Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny obejmującego należności z tytułu opłaty za niespełnienie obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia obowiązkowego, w kwocie [...]zł.
Pismem z dnia [...] sierpnia 2019 r. Strona złożyła do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. zarzuty na prowadzenie postępowania egzekucyjnego wraz wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że z uwagi na podanie w korespondencji otrzymanej z organu egzekucyjny dwóch odrębnych terminów tj. 14 dni do złożenia skargi na czynność egzekucyjną oraz 7 dni do złożenia zarzutów, Skarżący został wprowadzony w błąd. W jego ocenie przesłanie korespondencji jednym listem, w którym są dwa terminy do złożenia środków zaskarżenia, jest konfabulujące i narusza zasadę zaufania obywatela do organów Państwa. Strona nadto wskazała, iż kolejną przyczyną, dla której złożyła zarzuty po terminie, było złe samopoczucie związane z nadciśnieniem, na które się leczy, spowodowane panującymi upałami.
Postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] września 2019 r. nr [...]odmówiono przywrócenia terminu do zgłoszenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...].
Organ I instancji powyższe rozstrzygnięcie uzasadniał, że Strona nie została wprowadzona w błąd. W przesłanej do niej korespondencji zostały dołączone dwa dokumenty: odpis tytułu wykonawczego nr [...]z dnia [...] czerwca 2019 r. oraz zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego z dnia [...] lipca 2019r. nr [...]. Każdy z tych dokumentów zawierał osobne pouczenie, w którym poinformowano o możliwości złożenia dwóch odrębnych środków obrony przed egzekucją tj. zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, przysługujących wyłącznie w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego oraz skargi na zajęcie egzekucyjne, w ramach której bada się zgodność dokonania czynności zajęcia z przepisami prawa. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. wyjaśnił nadto, iż argument złego samopoczucia wywołanego panującymi upałami w żaden sposób nie został przez Skarżącego uprawdopodobniony. Samo powołanie się na niedyspozycję zdrowotną nie może stanowić podstawy przyjęcia, iż istniała przeszkoda w dochowaniu przez stronę terminu.
Strona w dniu [...] października 2019 r. wniosła zażalenie na powyższe postanowienie Naczelnika urzędu Skarbowego w P..
Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...]Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] września 2019 r.
W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor IAS wskazał na art. 58 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, zgodnie z którym w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu i jednocześnie dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 58 § 2 K.p.a.).
W ocenie Dyrektora IAS nie zostały uprawdopodobnione okoliczności podane we wniosku o przywrócenie terminu, mające wskazywać na brak winy Strony w uchybieniu terminu. Jako powód uchybienia terminu Skarżący wskazał, że został wprowadzony w błąd przez organ egzekucyjny co do sposobu i możliwości zaskarżenia otrzymanych dokumentów, poprzez przesłanie ich w jednej kopercie. W odczuciu Skarżącego skoro organ wydaje dwie odrębne decyzje, na które przysługują inne środki zaskarżenia w rożnych terminach, winien taką korespondencję kierować do Strony w osobnych przesyłkach listowych. Z uwagi na powyższe, w ocenie Skarżącego, organ nie dopełnił należytej staranności co naraziło go na negatywne skutki prawne. Z powyższym stanowiskiem nie zgodził się organ. Dyrektor IAS wyjaśnił, iż postępowanie egzekucyjne to cały zespół czynności organów egzekucyjnych i innych podmiotów postępowania, podejmowanych w celu wykonania obowiązków wynikających z aktów poddanych egzekucji administracyjnej.
Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zawiera gwarancje, które stwarzają możliwość podjęcia prawnej weryfikacji czynności egzekucyjnych oraz przewiduje określone następstwa, gdy czynności te zostały podjęte z naruszeniem ustawy. Gwarancje te służą zobowiązanemu w zależności od rodzaju i momentu naruszenia jego interesu prawnego, albowiem ustawa nie przewiduje możliwości stosowania zamiennych środków ochrony przy naruszeniu tego samego dobra prawnego. Za niedopuszczalną uznaje się sytuację, w której będzie występowała konkurencyjność środków służących ochronie praw zobowiązanego zawartych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, mających prowadzić - w wyniku ich uwzględnienia - do jednakowych skutków procesowych.
Mając na uwadze powyższe organ zauważył, że wskazany w tytule wykonawczym środek zaskarżenia, jakim są zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, może zostać złożony w terminie 7 dni licząc od daty doręczenie zobowiązanemu tytułu wykonawczego. W przypadku zaś zastosowania w toku egzekucji środka egzekucyjnego zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne, przewidziana w art. 54 § 1 u.p.e.a., którą wnosi się w terminie 14 dni od zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej.
W przedmiotowej sprawie odpis tytułu wykonawczego nr [...]wraz z zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego został doręczony Stronie w dniu [...] sierpnia 2019 r. W doręczonych Skarżącemu dokumentach zawarte były prawidłowe pouczenia o przysługujących jemu środkach ochrony prawnej oraz o sposobie ich wnoszenia. Dyrektor IAS przyjął, iż z dniem [...] sierpnia 2019 r. Skarżący został prawidłowo i skutecznie powiadomiony o terminie w jakich należy złożyć zarzuty na postępowanie egzekucyjne. W ocenie organu, mylne jest przeświadczenie Strony, iż tytuł wykonawczy i zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego powinny zostać skierowane do Strony w osobnych przesyłkach listowych, tylko dlatego, że przysługujące od nich środki zaskarżenia należy wnosić w odrębnych terminach. Żaden z obowiązujących przepisów prawa nie nakłada na organ egzekucyjny takiego obowiązku.
Co więcej z treści art. 32 u.p.e.a. wprost wynika, iż organ egzekucyjny lub egzekutor, przystępując do czynności egzekucyjnych, doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony. Ustawa egzekucyjna daje zatem organom egzekucyjnym możliwość doręczania zobowiązanemu tytułu wykonawczego wraz zawiadomieniem o dokonanych czynnościach egzekucyjnych. Bez znaczenia dla oceny braku winy strony w uchybieniu powyższego terminu pozostaje również okoliczność złego samopoczucia związanego z nadciśnieniem, na które Strona się leczy, spowodowane panującymi upałami.
Skarżący powołując się na tę przesłankę nie uprawdopodobnił, że nie mógł czynnie uczestniczyć w postępowaniu. Organ także w tym zakresie przywołał orzecznictwo, w świetle którego okolicznością wskazującą na brak winy jest bowiem taka niedyspozycja zdrowotna, która występuje nagle i jest na tyle poważna, że strona obiektywnie nie jest w stanie dokonać czynności procesowej w terminie i w dodatku nie jest możliwe posłużenie się inną osobą dla dokonania takiej czynności (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2013 r. sygn. akt II GZ 94/13 oraz z dnia 23.06.2017 sygn. akt II GZ 451/17). W niniejszej sprawie, w ocenie organu, Skarżący w żaden sposób nie wykazał, by choroba, która miała uniemożliwić mu terminowe złożenie zarzutów, wystąpiła na tyle niespodziewanie i była na tyle poważna, że nie mógł w terminie tego uczynić. Co więcej z twierdzenia Strony, iż złe samopoczucie związane było z nadciśnieniem, na które się leczy, można domniemywać, że schorzenie na jakie ona cierpi ma charakter trwały.
Na powyższe postanowienie Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Strona, zarzucając:
- 1. naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym art. 7 kpa poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony, nie przeprowadzenie analizy sprawy,
- 2. naruszenie art. 8 kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie Skarżącego do organów Państwa polegające na nie uwzględnieniu przy wydawaniu decyzji okoliczności, że:
- - Strona otrzymała jedną przesyłką dwa pouczenia, co słusznie wywołało wrażenie że może zastosować się do 14 dniowego terminu;
- - tytuł wykonawczy opiewa na kwotę [...]zł, zaś sam UFG w piśmie z dnia [...] grudnia 2017 r. wskazał, iż wysokość opłaty winna wynosić [...]zł;
- - brak przyjęcia zarzutów do tytułu wykonawczego spowoduje uzyskanie bezpodstawnego wzbogacenia po stronie UFG i przekroczenia uprawnień przez organy prowadzące postępowanie o nienależne świadczenie;
- - samochód [...] jest małym trzydrzwiowym miejskim samochodem o wadze około 750 kg i pojemności silnika mniejszej niż 1 litr, a naliczono karę jak za samochód ciężarowy;
- 3. naruszenie art. 9 kpa poprzez nienależyte informowanie Strony o okolicznościach mających znaczenie dla jej praw i obowiązków polegające na zbiorczym przesyłaniu pism i pouczeń oraz braku wezwania do uzupełnienia braków wniosku w sytuacji gdy organ miał wątpliwości, co do stanu zdrowia Strony;
- 4. naruszenie art. 77 kpa poprzez zaniechanie zebrania wyczerpującego materiału dowodowego polegającego na nieuwzględnieniu stanowiska Strony,
- 5. naruszenie art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa poprzez zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia dowodów w postaci dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy,
- - w szczególności nienależytej oceny stanu faktycznego i ustalenie, że Strona ponosi winę w uchybieniu terminu podczas gdy z materiału zgromadzonego w sprawie nie można wysnuć takiego twierdzenia;
- - w szczególności faktu, iż organ dochodzi nienależnego świadczenia (przynajmniej co do kwoty 2.000,00zł), co wprost wynika z akt sprawy;
- 6. naruszenie art. 58 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na nieprawidłowym przyjęciu, iż w okolicznościach n/n sprawy Strona ponosi winę w uchybieniu terminu do wniesienia zarzutów podczas gdy należyta wykładnia powinna prowadzić do wniosków odmiennych;
- 7. naruszenie art. 107 § 3 kpa poprzez zaniechanie wyjaśnienia w decyzji dlaczego:
- - trwały charakter schorzenia nie może stanowić usprawiedliwionej przyczyny uchybienia terminowi skoro powszechnie wiadomym jest, że w okresie upałów choroba ta nasila się, a jeżeli organ nie ma takiej wiedzy notoryjnej na ten temat to winien przynajmniej wezwać Stronę do wyjaśnień lub uzupełnienia materiału;
- - bez znaczenia dla sprawy pozostaje fakt nie wezwania Strony do przedłożenia dowodów;
- - organ II instancji także zaniechał wezwania do przedłożenia dowodów uznając okoliczności będące przyczyną uchybienia za bez znaczenia podczas, gdy są one kluczowe dla rozstrzygnięcia, a sam organ II instancji nie jest jedynie organem kontrolnym, ale kompleksowo prowadzącym postępowanie i orzekającym co do meritum;
- - dlaczego zbiorcze wysyłanie pism nakładających zobowiązania w różnych terminach nie narusza, w ocenie organu, zasady zaufania podczas gdy takie postępowanie w oczywisty sposób budzi w Stronie poczucie krzywdy i sprawia, że Strona czuje się oszukana przez organ administracji państwowej i to działający na rzecz podmiotu reprezentującego prywatne spółki.
Przy tak sformułowanych zarzutach Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i orzeczenie, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości, a nadto o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.
Strona również wniosła o: dopuszczenie dowodu z przesłuchania Skarżącego na okoliczność problemów zdrowotnych z nadciśnieniem Skarżącego oraz jego stanu w okresie biegu terminów do wniesienia zarzutów, dopuszczenie dowodu z zeznań świadka E.P. na okoliczność problemów zdrowotnych z nadciśnieniem Skarżącego oraz jego stanu w okresie biegu terminów do wniesienia zarzutów, wezwanie do udziału w sprawie Rzecznika Finansowego oraz zwrócenie się do NSA o podjęcie uchwały rozstrzygającej zagadnienie prawne wyjaśniające: czy opłata w rozumieniu art. 88 ust.2 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, w związku z ustawą o minimalnym wynagrodzeniu za pracę jest opłatą w wysokości kwoty netto czy kwoty brutto, czy przyjęcie równowartości opłaty jako kwoty brutto nie stanowi niedozwolonej wykładni rozszerzającej.
W odpowiedzi na skargę DIAS podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, zwana dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Mając na uwadze ww. kryteria kontroli sądowej stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.
Stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zgodnie z art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Odnosząc się do ram prawnych należy wskazać, że w świetle art. 58 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), dalej zwany "k.p.a.", w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Zgodnie zaś z art. 58 § 2 k.p.a. prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Celem przywrócenia terminu spełnione muszą być powyższe przesłanki łącznie.
Przenosząc powyższe przepisy na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że w sprawie sporne są w zasadzie dwie okoliczności tj. doręczenie pouczenia o możliwości zaskarżenia przy wykorzystaniu odrębnych instytucji prawnych tj. zarzutów oraz skargi na czynności egzekucyjne w jednej przesyłce listowej, co w ocenie Strony, wprowadziło ją w błąd w zakresie terminu, w jakim była uprawniona do złożenia zarzutów oraz kwestii wpływu nadciśnienia, na które choruje Skarżący jako okoliczności uprawdopodobniającej brak winy w niedotrzymaniu ustawowego terminu na wniesienia zarzutów.
Sąd w niniejszym składzie podtrzymuje stanowisko organów, iż pomimo wysłania tytułu wykonawczego oraz zawiadomienia o czynności zajęcia w postępowaniu egzekucyjnym, z przesłanych dokumentów w sposób wystarczająco jasny wynika tryb wnoszenia odpowiednich środków obrony tj. zarzutów oraz skargi na czynność egzekucyjną. Nie istnieje zaś żaden przepis zabraniający powyższej praktyki organom egzekucyjnym.
W zakresie zaś złego samopoczucia Skarżącego spowodowanego nadciśnieniem, na które się leczy, nie ulega wątpliwości, że ta przypadłość ma charakter stały, a nie nagły, na co zwrócił uwagę organ, wskazując na podjęcie leczenia przez Stronę. Z orzecznictwa zaś wynika, iż brak winy w uchybieniu terminowi zachodzi tylko wtedy, gdy dokonanie czynności było niemożliwe z uwagi na przeszkodę, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminowi należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej w danych okolicznościach można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy.
Sąd wskazał, że do okoliczności uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez stronę zalicza się między innymi nagłą i obłożną chorobę, która nie pozwoliła na dokonanie czynności procesowej lub posłużenie się osobą trzecią w celu dokonania czynności w zakreślonym terminie. Przeszkoda ta musi istnieć przez cały czas biegu terminu przepisanego dla dokonania danej czynności. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że nawet zwolnienie lekarskie nie jest przesłanką do przywrócenia uchybionego terminu, gdy nie wynika z niego, że pacjent nie mógł chodzić, a jego stan nie był na tyle ciężki i poważny, aby badający go lekarz miał podstawy do natychmiastowego skierowania pacjenta na leczenie szpitalne, czy też nakazanie, że chory powinien leżeć.
Ponadto wskazano, że nie każda nagła choroba będzie uzasadniać brak winy w uchybieniu terminu. W przypadku choroby trzeba wskazać, że rodzaj choroby uniemożliwiał dokonanie czynności i nie istniała możliwość skorzystania z pomocy innych osób w jej dokonaniu. Z akt sprawy wynika, iż Strona posiadała zarówno wiedzę o toczącym się postępowaniu, jak i świadomość skutków jakie może u niej wywołać choroba. Natomiast przy zachowaniu minimum należytej staranności, Strona mogła ograniczyć ewentualne negatywne dla niej skutki w drodze np. ustanowienia jej pełnomocnikiem członka rodziny (por. wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2020 r., wydany w sprawie o sygn. akt I OSK 3170/19).
W niniejszej sprawie Skarżący nadto nie uprawdopodobnił okoliczności mających wskazywać na brak jego winy w uchybieniu terminu tj. choroby, choćby przedstawiając jakakolwiek dokumentację, w tym medyczną. Skuteczne powoływanie się na zły stan zdrowia, poparty musi być czymś więcej niż tylko twierdzeniem osoby zainteresowanej, bowiem sam fakt jakiejś choroby nie jest wystarczającym uprawdopodobnieniem braku winy Skarżącego w uchybieniu terminu. Istotne jest natomiast, czy okoliczność ta była - dla zachowania terminu - nie do przezwyciężenia i czy Strona dołożyła wysiłku by przeszkoda ta nie doprowadziła do naruszenia terminu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 września 2017 r., II GSK 3332/15).
Powyższe okoliczności, w ocenie Sądu, w sposób bezsporny wskazują na niespełnienie w sprawie jednej z przesłanek określonych w art. 58 k.p.a. pozwalających na przywrócenie terminu tj. uprawdopodobnienie braku winy Strony w uchybieniu terminu. Z tego choćby względu, mając na uwadze, że przesłanki z powyższej normy muszą być spełnione łącznie, organy słusznie odmówiły przywrócenie terminu.
W postanowieniu Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. poprzedzającym zaskarżone postanowienie organ w treści uzasadnienia rozstrzygnięcia wyjaśnił, że Strona nie uprawdopodobniła okoliczności mających wskazywać na brak jego winy w uchybieniu terminu tj. złego samopoczucia wywołanego panującymi upałami. Pomimo powyższego stwierdzenia Skarżący na etapie zażalenia, ani skargi złożonej do tutejszego Sądu nie załączył jakichkolwiek dokumentów pozwalających uznać powyższą okoliczność za uprawdopodobnioną. Zarzuty dotyczące braku wezwania do uzupełnienia braków wniosku w sytuacji, gdy organ miał wątpliwości, co do stanu zdrowia Strony, nie znajdują, w ocenie Sądu, w tym świetle uzasadnienia. W skardze Strona jedynie wniosła o dopuszczenie dowodu z przesłuchania Skarżącego na okoliczność problemów zdrowotnych z nadciśnieniem Skarżącego oraz jego stanu w okresie biegu terminów do wniesienia zarzutów oraz o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka E. P. na okoliczność problemów zdrowotnych z nadciśnieniem Skarżącego oraz jego stanu w okresie biegu terminów do wniesienia zarzutów.
Nie można w tym zakresie pominąć art. 106 § 3 p.p.s.a., w świetle którego Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Tym samym powyższych wniosków dowodowych Sąd nie mógł uwzględnić ze względu na niedopuszczalną ich formę w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Część zarzutów skargi dotyczy zaś kwestii merytorycznych tj. odnosi się to do okoliczności podnoszonych przez Stronę, iż
- - tytuł wykonawczy opiewa na kwotę 6.000,00 zł, zaś sam UFG w piśmie z dnia [...] grudnia 2017 r. wskazał, iż wysokość opłaty winna wynosić 4.000,00 zł;
- - braku przyjęcia zarzutów do tytułu wykonawczego spowoduje uzyskanie bezpodstawnego wzbogacenia po stronie UFG i przekroczenia uprawnień przez organy prowadzące postępowanie o nienależne świadczenie;
- - samochód [...]jest małym trzydrzwiowym miejskim samochodem o wadze około 750 kg i pojemności silnika mniejszej niż 1 litr, a naliczono karę jak za samochód ciężarowy.
W przedmiotowej sprawie, co należy wyraźnie zaakcentować, Sąd jedynie badał kwestię wpadkową tj. czy odmowa przywrócenia terminu była zgodna z prawem. Tym samym przedmiotowe zarzuty wykraczały poza granicę niniejszej sprawy.
W świetle przywołanych okoliczności Sąd nie stwierdził żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. W szczególności materiał dowodowy w niniejszej sprawie został zebrany w sposób prawidłowy i w sposób wyczerpujący został rozpatrzony, a uzasadnienie postanowienia spełnia wymogi prawa.
W zakresie wniosku Strony o zwrócenie się do NSA o podjęcie uchwały rozstrzygającej zagadnienie prawne wyjaśniające: czy opłata w rozumieniu art. 88 ust.2 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, w związku z ustawą o minimalnym wynagrodzeniu za pracę jest opłatą w wysokości kwoty netto czy kwoty brutto, czy przyjęcie równowartości opłaty jako kwoty brutto nie stanowi niedozwolonej wykładni rozszerzającej, Sąd w składzie niniejszym zwraca uwagę, że przedmiot zapytania w żadnym wypadku nie jest związany z postępowaniem o charakterze wpadkowym tj. kwestią przywrócenia terminu do zgłoszenia zarzutów. Z tego choćby względu Sąd nie mógł go uwzględnić.
Co do wniosku Strony o wezwanie do udziału w sprawie Rzecznika Finansowego należy wskazać, że zgodnie z procedurą sądowoadministracyjną nie przewiduje się instytucji wzywania ewentualnych uczestników postępowania, jeżeli określone osoby nie brały udziału w postępowaniu administracyjnym (art. 33 p.p.s.a.).
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.