Uzasadnienie
W skardze na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] czerwca 2007 r., pełnomocnik strony zawarł wniosek o orzeczenie o kosztach postępowania. W późniejszym piśmie procesowym z 13 marca 2008 r. sformułował również wniosek o zasadzenie kosztów postępowania uwzględniających koszty zastępstwa procesowego.
Wyrokiem wydanym na rozprawie w dniu 16 lipca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję.
W myśl przepisu art. 200 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zim.), dalej: p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.
Jednocześnie, zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a., do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się jego wynagrodzenie, jednakże nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach.
Aktem prawnym regulującym powyższe zasady jest - stosownie do przepisu art. 205 § 3 p.p.s.a. - rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia, opłaty stanowiące podstawę zasądzenia przez sądy kosztów zastępstwa prawnego nie mogą być wyższe niż stawki minimalne, o których mowa w rozdziałach 3-5, niezależnie od wysokości tych opłat ustalonych w umowie między adwokatem a klientem. Stawki minimalne w postępowaniu przed sądem administracyjnym określone zostały w Rozdziale 5 rozporządzenia. W myśl § 18 ust. 1 rozporządzenia stawki te są różnicowane wedle przedmiotu zaskarżenia.
Wobec tego, iż w niniejszej sprawie zaskarżona została decyzja o odmowie umorzenia należności pieniężnych, przyjąć należało dla wyliczenia kosztów zastępstwa procesowego stawkę minimalną określoną w punkcie "c" omawianego przepisu, tj. 240 zł. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia to, iż decyzja w przedmiocie odmowy umorzenia należności nie rozstrzyga kwestii związanych z wysokością tych należności, lecz przesądza o braku podstaw do umorzenia określonej kwoty co do zasady. Stanowisko takie zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 22 kwietnia 2008 r. o sygn. akt II GZ 89/08 ponosząc, iż jakkolwiek przedmiotem żądania ubezpieczonego jest umorzenie określonej kwoty zaległej, to wysokość tej kwoty nie ma bezpośredniego znaczenia dla ustalenia całkowitej nieściągalności długu.
Natomiast co do innych kosztów postępowania wskazać należy, iż skargi wnoszone w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych są wolne od kosztów sądowych z mocy samego prawa (art. 239 pkt 1 lit. e p.p.s.a.). Wobec tego zatem, iż strona skarżąca nie była obowiązana do poniesienia kosztów procesowych i kosztów tych w niniejszej sprawie nie uiściła, wniosek w tym zakresie jest bezprzedmiotowy.
Mając na uwadze powyższe oraz to, iż orzekając w dniu 16 lipca 2008 r.
Sąd nie zasądził kosztów zastępstwa procesowego - zgodnie z wnioskiem pełnomocnika zawartym w skardze i piśmie procesowym z 13 marca 2008 r. - mając na uwadze treść art. 224 p.p.s.a. - orzeczono jak w sentencji postanowienia.