Uzasadnienie
Postanowieniem z 19 kwietnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J. A. z uwagi na uchybienie terminu do uiszczenia wpisu sądowego.
Strona skarżąca złożyła w dniu 27 maja 2011 r. (data nadani korespondencji w urzędzie pocztowym) skargę kasacyjną na postanowienie sądu pierwszej instancji, którą Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wyrokiem z dnia 17 sierpnia 2011 r. o sygn. akt II GSK 1482/11.
Następnie postanowieniem z dnia 17 października 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwrócił skarżącej uiszczoną opłatę sądową w wysokości 200 zł.
W zażaleniu z dnia 9 listopada 2011 r. strona zawarła wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia opłaty sądowej. W uzasadnieniu podniosła, iż zachowanie polegające na uiszczeniu wpisu sądowego należy traktować jako wniosek o przywrócenie terminu, w sytuacji gdy skarżąca pozostawała w usprawiedliwionym przekonaniu, iż nie doszło do uchybienia terminowi. Ponadto wskazano, iż uchybienie terminowi nastąpiło z przyczyn niezależnych od strony, a zatem bez jej winy.
Postanowieniem z dnia 15 grudnia 2011 r. o sygn. akt II GZ 529/11 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na postanowienie sądu pierwszej instancji z dnia 17 października 2011 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje.
Stosownie do treści przepisu art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie, zgodnie z art. 88 p.p.s.a., spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
Wniosek skarżącej uznać należy za spóźniony, bowiem jego wniesienie do Sądu nastąpiło z naruszeniem ustawowego terminu, określonego w omawianym art. 87 § 1 p.p.s.a..
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż termin do uiszczenia wpisu sądowego od skargi upłynął w dniu 22 marca 2011 r. Jak wynika ze znajdującego się w aktach sądowych sprawy dowodu dokonania przelewu – k. 19 akt – skarżąca uiściła opłatę sądową w wysokości 200 zł w dniu 23 marca 2011 r. Tym samym przyjąć należy, iż przyczyna uchybienia terminowi ustała najpóźniej w dniu dokonania tej czynności, tj. 23 marca 2011 r., skoro skarżąca była w stanie dokonać przelewu kwoty pieniężnej na rachunek bankowy Sądu.
Podniesienia wymaga, iż termin siedmiu dni do wniesienia pisma liczy się od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a nie od czasu dowiedzenia się o tym (por. komentarz do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek; Zakamycze 2005, s. 217). Takie też stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 6 grudnia 2007 r. o sygn. akt. II GZ 186/07.
Nie można zatem skutecznie skorzystać z instytucji przywrócenia terminu w sytuacji, w której skarżąca strona – po jego uchybieniu – dokonuje w terminie o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. jedynie samej czynności, nie składając wraz z nią jednocześnie (bądź w ciągu omawianych siedmiu dni) wniosku o przywrócenie terminu do jej dokonania.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż termin do złożenia przedmiotowego wniosku rozpoczął swój bieg dnia następnego po dniu w którym ustała przyczyna uchybienia i upłynął w dniu 30 marca 2011 r. W konsekwencji, wniosek strony skarżącej o przywrócenie terminu zawarty w zażaleniu nadanym w dniu 9 listopada 2011 r. – uznać należy za spóźniony i jako taki podlegający odrzuceniu.
Niezależnie od powyższego podnieść należy, iż nawet gdyby przyjąć taki pogląd, iż termin 7 dni do złożenia wniosku rozpoczyna swój bieg od dnia, w którym strona dowiedziała się o uchybieniu terminu, to i tak wniosek z 9 listopada 2011 r. uznać należy za spóźniony. Zauważyć bowiem należy, iż postanowienie z 19 kwietnia 2011 r. o odrzuceniu skargi zostało doręczone w dniu 28 kwietnia 2011 r. (k. 28 akt sądowych). Zatem siedmiodniowy termin, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a., rozpoczął swój bieg w dniu 29 kwietnia 2011 r. i upłynął w dniu 5 maja 2011 r., zaś wniosek został nadany w polskim urzędzie pocztowym w dniu 9 listopada 2011 r. Dodać należy, iż strona skarżąca – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, co nie pozostaje bez znaczenia – podjęła czynności procesowe, tj. wystąpiła ze skargą kasacyjną, natomiast nie złożyła alternatywnego wniosku o przywrócenie terminu.
Niezależnie od powyżej wyłuszczonych powodów odrzucenia wniosku dodać trzeba, iż w żadnej mierze nie można zgodzić się z twierdzeniem strony, jakoby uiszczenie opłaty sądowej po terminie samo w sobie stanowiło wnioskowanie o przywrócenie terminu. Taka teza jest oczywiście sprzeczna z literalną wykładnią przepisów regulujących instytucję przywrócenia terminu. W szczególności wskazać należy na treść art. 87 § 1 p.p.s.a., który wyraźnie wskazuje, iż wniosek o przywrócenie terminu wymaga formy pisemnej, a nadto na zapis art. 87 § 4 p.p.s.a., który z kolei stanowi, iż równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Przyjąć zatem należy, iż czym innym jest złożenie wniosku o przywrócenie terminu, a czym innym dokonanie samej czynności. Co więcej, obydwie omawiane przesłanki winny zaistnieć równocześnie.
W tym stanie rzeczy, wniosek skarżącej jako spóźniony podlega odrzuceniu na podstawie art. 88 ustawy p.p.s.a., o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł w sentencji postanowienia.