Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego odmówił Skarżącej umorzenia w całości grzywny nałożonej w drodze mandatu karnego kredytowanego.
Pismem z dnia 23 września 2015 r. Skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził uchybienie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] "odnośnie ukarania mnie mandatem karnym kredytowym [...] w wysokości 200 zł oraz odmowy zgody na całkowite lub częściowe umorzenie w/w grzywny pomimo licznych próśb jakie składałam do Inspektoratu na tę okoliczność."
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga jest niedopuszczalna.
Zgodnie art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zm., dalej "p.p.s.a.") skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jeżeli służył on skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
Istota problemu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy mimo wyczerpania przez Skarżącą środka zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, dopuszczalne było wniesienie skargi na decyzję, od której ów wniosek został złożony.
W pierwszej kolejności należy zauważyć, że ustawa p.p.s.a. nie zawiera przepisu, który wskazywałby, że skarga do sądu administracyjnego służy na decyzję ostateczną kończącą postępowanie administracyjne. Zasadę sądowej kontroli legalności decyzji ostatecznych kończących postępowanie w sprawie administracyjnej można jednak wywieść z analizy całokształtu przepisów regulujących przebieg, wzajemne relacje i zależności istniejące pomiędzy postępowaniem administracyjnym i postępowaniem sądowoadministracyjnym.
Punktem wyjścia dla wyjaśnienia tego zagadnienia jest przepis art. 16 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), który stanowi, że decyzje/postanowienia mogą być zaskarżane do sądu administracyjnego z powodu ich niezgodności z prawem, na zasadach i w trybie określonym w odrębnych ustawach. W niniejszej sprawie zasady i tryb wniesienia skargi wskazują przepisy ustawy p.p.s.a. określające termin i sposób jej wnoszenia. Na uwagę zasługują przede wszystkim przepisy art. 53 § 1, art. 54, art. 55 § 1 i 2 tej ustawy, z których wynika, że organem przekazującym skargę do sądu wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy, kompetentnym do działań autokontrolnych, podlegającym ukaraniu, jest tylko i wyłącznie organ, który wydał ostatnie orzeczenie w administracyjnym toku instancji. Skarga musi być złożona na orzeczenie ostateczne, kończące postępowanie administracyjne, również z tego względu, aby zachować 30 - dniowy termin do jej wniesienia. Skarga złożona na decyzję pierwszoinstancyjną byłaby niedopuszczalna, z uwagi na wniesienie jej z uchybieniem terminu (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Rozważana w powyższych wywodach kwestia wymaga także odniesienia się do zakresu kontroli sądowoadministracyjnej, którą charakteryzują przepisy art. 134 i 135 p.p.s.a. Z pierwszego z wymienionych przepisów wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z drugiego zaś, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
W ocenie Sądu, analiza tych unormowań prowadzi do wniosku, że sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, natomiast jest związany wskazanym w skardze przedmiotem zaskarżenia, a więc decyzją, która wyznacza rodzaj sprawy sądowoadministracyjnej podlegającej kontroli. Zwraca na to uwagę stanowisko judykatury i doktryny (por. wyrok NSA z dnia 24 marca 1988 r., sygn. akt IV SA 170/88, ONSA 1988/1/44; wyrok NSA z dnia 12 grudnia 1988 r., sygn. akt IV SA 470/88, GAP 1989/18/74) oraz poglądy doktryny (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II, str. 300-301).
Orzeczeniem podlegającym zaskarżeniu do sądu administracyjnego jest więc zawsze orzeczenie kończące postępowanie w sprawie administracyjnej, ponieważ orzeczenie wydane w "pierwszej instancji" odnosi się tylko do części sprawy administracyjnej. Z powołanych przepisów wynika, że kontrola sądowoadministracyjna obejmuje orzeczenia wydane "w pierwszej i drugiej instancji" oraz inne decyzje/postanowienia wydane "w dół" w granicach danej sprawy, jeżeli z treści skargi w sposób niewątpliwy wynika, iż zaskarżeniem objęte zostało ostatnie z orzeczeń wydanych w administracyjnym toku instancji.
Reasumując należy stwierdzić, że wniesienie skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2015 r. nr [...] było niedopuszczalne.
Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.