Uzasadnienie
Wojewoda [...] pismem z dnia [...] stycznia 2010r. Nr [...] powiadomił T.N., iż jej wniosek w sprawie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP pozostawiono bez rozpoznania na podstawie art.61 ust.1a pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2006r. Nr 234, poz. 1694 ze zm.), z uwagi na zastosowanie wobec cudzoziemki środka zapobiegawczego w postaci zakazu opuszczania kraju połączonego z zatrzymaniem paszportu (postanowienie Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...].08.2009r. sygn.akt [...]).
Pismem z dnia 8 lutego 2010 r. skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. pismo Wojewody [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 110 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2006r., Nr 234, poz.1694 ze zm.) pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemca zatrzymanego, umieszczonego w strzeżonym ośrodku, w areszcie w celu wydalenia, w stosunku do którego został zastosowany środek zapobiegawczy w postaci zakazu opuszczania kraju lub pozbawionego wolności wskutek wykonania orzeczeń wydanych na podstawie ustaw, uznaje się za legalny. Na podstawie natomiast art.61 ust.1a pkt 2 ww. ustawy wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony złożony cudzoziemca, o którym mowa w art.110, pozostawia się bez rozpoznania.
Przepis art.3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.), w punktach 1-8 wymienia rodzaje aktów i czynności, względem których sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracyjnej przez orzekanie w sprawach skarg na te akty.
Należy wskazać, iż pozostawienie wniosku bez biegu na podstawie art. 61 ust.1a pkt 2 ustawy o cudzoziemcach polega na usprawiedliwionym prawem zaniechaniu czynności do jakich obliguje wszczęcie postępowania zainicjowanego podaniem czyniącym zadość wymaganiom przepisów prawa. Poinformowanie wnioskodawcy o pozostawieniu podania bez rozpoznania nie stanowi ani decyzji administracyjnej, ani postanowienia. Jest to czynność materialno-prawna, nie powodująca żadnych skutków zarówno materialno-prawnych, jak i procesowych.
W związku z powyższym należy uznać, iż pozostawienie wniosku skarżącej bez rozpoznania nie stanowi aktów i czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270: z późn. zm.), na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Tym samym wniesienie skargi na tego typu czynność jest niedopuszczalne.
W tej sytuacji, nie poddając analizie pozostałych zarzutów sformułowanych w skardze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.