Uzasadnienie
Wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną w komparycji decyzję Ministra Finansów G. Sp. z o.o. w S. (dalej jako: Spółka, Skarżąca) złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Uzasadniając wniosek Skarżąca podniosła, iż nie jest w stanie wykonać powyższej decyzji bowiem jest w złej kondycji finansowej, zaś prowadzona przez nią działalność operacyjna opiera się na niskiej rentowności i nie wypracowuje zysku pozwalającego na poczynienie oszczędności. Konieczność zwrotu dotacji wraz z odsetkami ustawowymi w łącznej kwocie bliskiej 30.000 zł spowoduje utratę płynności finansowej Spółki oraz widmo nadmiernego zadłużenia i niewypłacalności a w konsekwencji konieczność złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości. W ocenie Skarżącej twierdzenia te wynikają w sposób oczywisty z zestawienia kapitałów własnych spółki z wysokością zobowiązania nałożonego zaskarżoną decyzją. Dodatkowo jedynie 2 osoby Spółka zatrudnia na podstawie umów o pracę, natomiast 15 na podstawie umów cywilno-prawnych.
Do wniosku załączono bilans i rachunek zysków i strat na dzień [...] listopada 2015 r., a także wyciągi z rachunku bankowego z okres wrzesień-listopad 2015 r., listę płac za listopad 2015 r. oraz listę osób zatrudnionych na podstawie umów zlecenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.).
Wskazana instytucja ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w razie stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Tym samym rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej co oznacza, że wnioskodawca, dążąc do wstrzymania wykonania aktu, musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych.
Zaznaczenia wymaga, że dla uwzględnienia wniosku nie są wystarczające samo przekonanie strony, iż wykonanie aktu wywoła szczególnie niekorzystne dla niej konsekwencje oraz uzasadniający to przekonanie wywód. Dokonując oceny wniosku o wstrzymanie Sąd musi oprzeć się na materiale dowodowym, pozwalającym zająć stanowisko.
W przypadku gdy zaskarżony akt nakłada na wnioskodawcę zobowiązanie pieniężne nie wystarczy jedynie wykazać, że na skutek wykonania decyzji powstanie uszczerbek w majątku strony. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. wyraźnie bowiem stanowi o "znacznej szkodzie", a nie o szkodzie jakiejkolwiek. Skoro zatem Skarżący dąży do wykazania, że w jego przypadku dojdzie do wyrządzenia znacznej szkody, wskazując na jego trudną sytuację finansową, to dla oceny, czy w stanie faktycznym sprawy rzeczywiście może dojść do takiej szkody, konieczne jest odniesienie kwoty zobowiązania do stanu majątkowego wnioskodawcy (postanowienie NSA z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt II FZ 718/13). Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić do konkretnych okoliczności związanych z wykonaniem zaskarżonego aktu mogącymi wywołać znaczną szkodę majątkową, a zawarte w uzasadnieniu twierdzenia powinny znajdować odzwierciedlenie w odpowiednich dokumentach źródłowych.
Brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku i nie poparcie go odpowiednimi do tego dowodami uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004 r., sygn. FZ 65/04).
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd nie podziela stanowiska Spółki, iż zachodzi niebezpieczeństwo utraty przez nią płynności finansowej i ewentualnej niewypłacalności. Przede wszystkim nie świadczą o tym załączone dokumenty finansowe, z których rzeczywiście wynika, że Spółka na dzień [...] listopada 2015 r. zanotowała stratę w wysokości 59.969,84 zł. Przypomnieć jednak należy, iż zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych wykazanie straty w rachunku zysków i strat czy bilansie nie przesądza automatycznie o zaistnieniu przesłanek do wstrzymania wykonania decyzji. Strata jako wynik ekonomiczny wskazuje wprawdzie, że pomimo osiągania przychodów, Skarżąca ponosi wyższe od nich koszty funkcjonowania na rynku, jednakże okoliczność ta nie może przesądzić o treści postanowienia w przedmiocie zastosowania ochrony tymczasowej. Wykazanie straty skutkuje jedynie brakiem dochodu do opodatkowania (brakiem obowiązku zapłaty podatku dochodowego) i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych.
Zatem powstanie straty nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej (por. postanowienie NSA z dnia 26 stycznia 2016 r., II GZ 1016/15). Co więcej na dzień sporządzenia bilansu Spółka posiadała w kasie i na rachunkach bankowych środki pieniężne w kwocie 127.531,10 zł, a zatem wyższej niż podlegająca zwrotowi należność objęta zaskarżoną decyzją. Nadto, załączone do wniosku wyciągi z rachunku bankowego za wrzesień-listopad 2015 r. świadczą, że Skarżąca kontynuuje prowadzenie działalności gospodarczej, mając we wskazanych miesiącach dodatnie saldo początkowe i końcowe, a także zbliżoną kwotę uznań i obciążeń.
Chybiony jest argument Skarżącej, że o groźbie utraty przez nią płynności finansowej świadczy fakt zatrudnienia 2 osób na podstawie umów o pracę i 15 na podstawie umów cywilno-prawnych. Oznacza to jedynie, że tylko 2 osoby łączy ze Spółką stosunek pracy regulowany ustawą z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2014 r. poz. 1502 ze zm.), natomiast pozostałe 15 osób wykonuje na rzecz Skarżącej usługi niebędące pracą, do których zastosowanie znajduje ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r., poz. 121 ze zm.). Założenie odmienne prowadziłoby do wniosku, że Spółka z nieuzasadnionych powodów zastosowała niewłaściwy rodzaj umów do stosunków prawnych łączących ją z 15 osobami wymienionymi na liście z dnia [...] grudnia 2015 r. Zapisy Księgi trzeciej K.c. nie służą bowiem do regulowania nimi stosunku pracy.
Pamiętać również należy, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa ziszczenia się drugiej przesłanki opisanej w art. 61 § 3 p.p.s.a. tj. powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny, ponieważ w przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi.
Podsumowując w ocenie Sądu Spółka nie uprawdopodobniła jaką konkretną szkodę lub jakie konkretne trudne do odwrócenia skutki może spowodować zwrot należności określnych w zaskarżonej decyzji. Z tego powodu, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.