Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 30 kwietnia 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 510/19

Uzasadnienie

Przedmiotem skargi złożonej przez E. R. (dalej: "Wnioskodawca", "Strona", "Skarżąca", "Strona") jest rozstrzygnięcie Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (dalej: "organ", "PARP") zawarte w piśmie z (...)marca 2019 r. nr (...) w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

Skarżąca złożyła wniosek o dofinansowanie projektu pt. "Wzrost konkurencyjności przedsiębiorstwa PUH D. E.R. poprzez wdrożenie strategii wzorniczej" nr (...), w ramach Programu Operacyjnego Polska Wschodnia, oś priorytetowa 1 Przedsiębiorcza Polska Wschodnia, działanie 1.4 "Wzór na konkurencję", Etap II.

Pismem z 9 stycznia 2019 r. nr (...) PARP poinformował, iż w wyniku oceny projekt uzyskał 7 punktów (minimalna liczba punktów umożliwiająca wybór projektu do dofinansowania w ramach konkursu wynosi 8 pkt) i nie spełnił kryterium oceny "Prognoza finansowa wskazuje na opłacalność projektu". W ocenie organu projekt nie wykazuje opłacalności ze względu na wysokie wydatki oraz nierzetelne dane. Przedstawione w dokumentacji aplikacyjnej wyliczenie wskaźnika NPV (Net Present Value) wskazuje na wartość dodatnią, a równocześnie na bardzo niską opłacalność projektu, co w połączeniu z niewystarczającym poziomem inwestycji odtworzeniowej skutkuje brakiem opłacalności.

Powyższa ocena oznaczała ocenę negatywną w rozumieniu art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1460 ze zm.), dalej: "ustawa wdrożeniowa".

Wnioskodawca wniósł protest od negatywnej oceny podnosząc zarzuty w odniesieniu do oceny kwestionowanego kryterium, stwierdzając, że ocena kryterium została przeprowadzona nieprawidłowo, gdyż prognozy finansowe zostały sporządzone w wariancie minimalistycznym, ale wskazują na opłacalność projektu.

W rozstrzygnięciu z (...)marca 2019 r. nr (...)PARP stwierdził, że protest nie został uwzględniony. Jak wskazano w uzasadnieniu projekt nie spełnił kryterium "Prognoza finansowa wskazuje na opłacalność projektu". Warunkiem spełnienia tego kryterium, zgodnie z załącznikiem nr 1 do Regulaminu konkursu "Kryteria wyboru projektów", jest opłacalność projektu, przedstawienie realnej prognozy finansowej projektu, która jednocześnie będzie potwierdzała, że stopa zwrotu inwestycji wskazuje na jej opłacalność. Kluczowa do oceny opłacalności projektu jest wartość wskaźnika zaktualizowanej wartości netto dla inwestycji.

W ocenie PARP Wnioskodawca nie uwiarygodnił zakładanej wielkości przychodów, a przyjęte założenia do konstrukcji prognozy finansowej przychodów są nierealne i nie uwzględniają specyfiki rynku walutowego. Wnioskodawca założył sprzedaż towarów (walut) w 2020 r. na poziomie 2 000 000 zł jednocześnie wskazał, w rachunku zysków i strat w zakresie danych dotyczących projektu, że wartość sprzedanych towarów i materiałów (walut) w tym okresie wyniesie 1 900 000 zł. Mając na uwadze powyższe Wnioskodawca zaplanował spread na poziomie ok. 5% przez cały okres prognozy, natomiast, aby uzyskać zakładane w prognozach finansowych poziomy przychodów ze sprzedaży walut musiałby zastosować zdecydowanie większy "spread" na poziomie 21 gr, tj. zdecydowanie wyższy niż stosują konkurencyjne kantory internetowe (od 2 do 4 gr). Organ podkreślił, że wartość wskaźnika NPV wskazana w prognozach finansowych jest co prawda dodatnia, ale została obliczona na podstawie nierealnych założeń w zakresie wielkości planowanych przychodów ze sprzedaży.

Jak dalej podkreślił organ, dokonano błędnej analizy wielkości rynku, na podstawie którego została określona prognozowana wielkość przychodów. Wnioskodawca oszacował, że około 6% regionu (1,7 mln osób) skorzysta z nowej usługi e-kantoru. Zgodnie z informacjami przedstawionymi w części V wniosku o dofinansowanie "Miejsce realizacji projektu" projekt będzie realizowany w powiecie braniewskim. Natomiast wg podanych danych powiat braniewski ma 41 516 mieszkańców wg stanu na 30 czerwca 2018 r., a całe województwo warmińsko-mazurskie 1 431 299 mieszkańców. Zatem zdaniem PARP dane w zakresie wielkości potencjalnego rynku wskazane przez Wnioskodawcę są nierzetelne, tj. nie odzwierciedlają realnego potencjału ludności zainteresowanej usługą będącą efektem projektu, a Wnioskodawca przeszacował potencjał rynkowy usługi.

Ponadto PARP wskazał, że Wnioskodawca zaplanował na niewystarczającym poziomie koszty odtworzeniowe, gdyż przyjęty przez Stronę czas życia usługi wymaga poniesienia dużych nakładów odtworzeniowych, co jest spowodowane dynamicznym rozwojem rynku, którego dotyczy projekt oraz postępem technologicznym. Wnioskodawca nie doprecyzował zasad ustalania kosztów bieżącej działalności e-kantoru.

Od powyższego rozstrzygnięcia Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się stwierdzenia, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazania PARP sprawy do ponownego rozpoznania i zasądzenie od PARP na rzecz Skarżącej kosztów wywołanych wniesieniem niniejszej skargi, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie:

1. 1. art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, polegające na nierzetelnej i nieobiektywnej ocenie projektu, wykraczającej ponad możliwe do zweryfikowania standardy oceny projektów - które skutkowało błędnym przyjęciem, że:
2. a) nie spełniono kryterium: "Prognoza finansowa wskazuje na opłacalność projektu" pomimo, iż dane zawarte w projekcie oczywiście wykazują opłacalność projektu, wszak wskaźnik NPV wyrażał w projekcie wartość dodatnią i wynosił 226 15 tys. zł i to przy założeniu ostrożnych, minimalistycznych założeń finansowych, co zostało dogłębnie wyjaśnione w proteście, natomiast odmienne uznanie organu w tym zakresie było subiektywne, nie znajdowało żadnego obiektywnego odniesienia i jako takie nie mogło stanowić podstawy dla negatywnej oceny spełnienia tego kryterium;
3. b) Wnioskodawczyni wadliwie określiła założenia odnośnie liczby mieszkańców i potencjalnych odbiorców nowej usługi w powiecie i samym Braniewie, wskazując ich liczbę w milionach, podczas gdy oczywiście chodziło o liczbę oznaczoną w tysiącach, wobec czego zdecydowanym nadużyciem było uczynienie z tego faktu przez Instytucję Pośredniczącą zarzutu nierzetelności danych zastosowanych do opracowania prognozy finansowej i podstawy negatywnego rozstrzygnięcia protestu, zwłaszcza w sytuacji, gdy do wyliczeń przyjęto poprawne jednostki danych, co ekspert mógł z łatwością zweryfikować przeliczając dane;
4. c) Wnioskodawczyni założyła zbyt wysoki "spread" transakcji wymiany walutowej, co miało zdaniem IP niweczyć całokształt prognozy finansowej projektu, podczas gdy rzetelna, globalna analiza projektu winna doprowadzić do uznania, że daleko ostrożnościowe założenia poczynione przez Wnioskodawczynię odnośnie liczby potencjalnych odbiorców usługi i w konsekwencji - oceny przychodów i tak skutkować winny uznaniem, że rzeczywisty potencjał projektu poskutkuje wyższą opłacalnością niż założona, zaś kontrola tego elementu przez IP była nader szczegółowa, oderwana od realiów rynkowych, wybiórcza (m.in. nie uwzględniła faktu szerszego spektrum usług e-kantoru w porównaniu do kantoru stacjonarnego, generujących dodatkowe przychody, jak np.: obsługa zleceń stałych, przelewów zagranicznych, przekazów pieniężnych, obsługa e- sklepów czy płatności w Internecie) i jako taka nie mogła stanowić o negatywnej ocenie projektu, albowiem tak rygorystyczne podejście w abstrakcyjnym układzie spowodowałoby negatywną weryfikację każdego projektu;
5. d) projekt przewidywał zbyt niskie założenie kosztów odtworzeniowych, podczas gdy jest to twierdzenie gołosłowne, niepoparte konkretnymi argumentami, wysoce relatywne i stanowiące jedynie powielenie głosu "eksperckiego" Instytucji Pośredniczącej, podczas gdy obiektywna ocena winna doprowadzić do wniosku, że założenie wydatków odtworzeniowych w 1/3 wartości projektu należy uznać za w pełni wystarczające i adekwatne do potrzeb, co wnioskodawczyni zweryfikowała na podstawie ofert rynkowych w fazie tworzenia wniosku.
6. 2. art. 45 ust. 3 ustawy wdrożeniowej, polegające na niewezwaniu przez KOP Wnioskodawczyni do uzupełnienia lub poprawienia projektu w części dotyczącej spełniania kryterium opłacalności projektu na żadnym etapie jego oceny, pomimo istnienia w projekcie oczywistych omyłek rachunkowych, w postaci ujemnych danych zawartych w kilku pozycjach tabel w analizie finansowej, a które stały się potem przesłankami sformułowania przez Komisję Oceny Projektów zarzutów braku rzetelności i wiarygodności danych prognozy finansowej projektu, które Instytucja Pośrednicząca miast odrzucić - uznała jednym z argumentów dla negatywnego rozstrzygnięcia protestu;
7. 3. brak rzetelności, przejrzystości i prawidłowości rozpoznania protestu przez IP, która nie dość, że nie dostrzegła ewidentnych uchybień merytorycznych i proceduralnych, poczynionych w ramach oceny wniosku przez KOP i częściowo powieliła jej argumenty, to dodatkowo - jedynie na podstawie uproszczonych "eksperckich" analiz ekonomicznych, z jedynie negatywnymi dla Skarżącej założeniami, sformułowała także zupełnie nowe, zbyt szczegółowe i względne zarzuty, częściowo pozostające w sprzeczności wobec dokonanej przez KOP oceny wniosku (np. ocena realności i poprawności prognozy finansowej, czy ocena rynku i jego potencjału - pozytywnie oceniona na etapie oceny wniosku) i skutkujące kolejną wadliwą - negatywną oceną kryterium opłacalności ekonomicznej projektu.

W odpowiedzi na skargę PARP wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Uprawnienie sądu administracyjnego do rozstrzygania w niniejszej sprawie wynika z art. 61 ustawy z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1460 ze zm.), dalej: "ustawa wdrożeniowa", w związku z ustawą p.p.s.a.

W myśl art. 61 ust. 8 pkt 1 ustawy wdrożeniowej, sąd administracyjny może uwzględnić skargę stwierdzając, że:

1. a) ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1 ustawy,
2. b) pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 55 albo art. 39 ust. 1.

Wprowadzając w art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy kryterium "naruszenia prawa", prawodawca przesądził jednocześnie w art. 50, że do postępowań w zakresie ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów. Wyklucza to weryfikację zaskarżonego aktu z perspektywy rozwiązań przyjętych w K.p.a.

Po zbadaniu legalności oceny projektu złożonego przez Skarżącą pt. "Wzrost konkurencyjności przedsiębiorstwa PUH D. E.R. poprzez wdrożenie strategii wzorniczej" w ramach Programu Operacyjnego Polska Wschodnia 2014 - 2020, Działanie 1.4 "Wzór na konkurencję II Etap", jak również legalności działań organu podejmowanych w toku procedury odwoławczej, które znalazły ostateczny wynik w informacji z dnia 7 marca 2019 r., należy stwierdzić, iż odpowiadają one prawu. Skarga jest niezasadna.

Ocena Sądu sprowadza się do zbadania zgodności postępowania organu z prawem powszechnie obowiązującym, w tym zgodności z:

1. - rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) Nr 1083/2006 (Dz. Urz. UE L347 z 20 grudnia 2013 r. ze zm.),
2. - ustawą z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 – 2020,
3. - rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 13 lipca 2015 r. w sprawie udzielania przez PARP pomocy finansowej w ramach osi I Przedsiębiorcza Polska Wschodnia Programu Operacyjnego Polska Wschodnia 2014-2020 (Dz. U. z 2018 r. poz. 737 ze zm.), dalej: "rozporządzenie", a także z postanowieniami systemu realizacji programu operacyjnego, w tym:
4. - Regulaminem konkursu w ramach Programu Operacyjnego Polska Wschodnia 2014-2020, oś priorytetowa Przedsiębiorcza Polska Wschodnia Działanie 1.4: wzór na konkurencję II etap, dalej: "Regulamin konkursu".

Na gruncie prawa krajowego podstawowym aktem prawnym regulującym omawianą materię jest ww. ustawa wdrożeniowa, która określa zasady realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020, podmioty uczestniczące w realizacji tych programów i polityki oraz tryb współpracy między nimi (art. 1 ust. 1 ustawy). Zgodnie z art. 37 ust. 1 tej ustawy właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania.

Należy podkreślić, że w art. 41 ust. 1 ustawy wdrożeniowej ustawodawca postanowił, że właściwa instytucja przeprowadza konkurs na podstawie określonego przez siebie regulaminu. Zatem regulamin i jego załączniki obowiązujące w danym konkursie mają charakter normatywny, do którego winien zastosować się Wnioskodawca, o czym stanowi wprost wskazany wyżej przepis ustawy wdrożeniowej.

Jak wskazano we wniosku o dofinansowanie, celem przedmiotowego projektu jest wzmocnienie konkurencyjności firmy Przedsiębiorstw Usługowo – Handlowe D. E.R., poprzez zwiększenie jego potencjału w zakresie umiejętnego zarządzania wzornictwem oraz wzrost wykorzystywania wzornictwa w prowadzonej działalności. Zakres planowanych działań obejmuje m.in. strategiczne zmiany wizerunkowe, zdefiniowanie nowej misji i wizji firmy, rebranding, zaprojektowanie i wdrożenie nowej usługi internetowej wymiany walut, wdrożenie zmian organizacyjnych, rozwinięcie stosowanych procesów wewnętrznych, procesu świadczenia usług, zmian na poziomie zarządzania przedsiębiorstwem, z ukierunkowaniem na wzrost kompetencji i wykorzystania wzornictwa w bieżącej działalności. W wyniku realizacji projektu do oferty przedsiębiorstwa wprowadzona zostanie nowa usługa: internetowa wymiana walut wraz z szeregiem usług dodatkowych.

Zgodnie z § 8 pkt 1 Regulaminu konkursu, ocena projektów dokonywana jest w oparciu o kryteria wyboru projektów właściwe dla danego etapu oceny, określone w załączniku nr 1 do regulaminu, na podstawie informacji zawartych we wniosku o dofinansowanie oraz informacji lub dokumentów, o których mowa w ust. 4 (jeśli wnioskodawca był wezwany do ich złożenia), a także informacji udzielanych przez wnioskodawcę podczas posiedzenia Panelu Ekspertów. Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest przede wszystkim ocena spełnienia przez Skarżącą kryterium "Prognoza finansowa wskazuje na opłacalność projektu".

Jak wynika z Kryteriów wyboru projektów wraz z podaniem ich znaczenia (załącznik nr 1 do Regulaminu konkursu), dalej: "kryteria oceny", w ramach kryterium nr 1 "Prognoza finansowa wskazuje na opłacalność projektu" ocenie podlegała opłacalność projektu, przedstawienie realnej prognozy finansowej projektu, która jednocześnie będzie potwierdzała, że stopa zwrotu inwestycji wskazuje na jej opłacalność. Kluczowa do oceny opłacalności projektu jest wartość wskaźnika zaktualizowanej wartości netto dla inwestycji (NPV – Net Present Value). Opis kryterium jest zrozumiały i nie budzi wątpliwości.

Z akt sprawy wynika, że Skarżąca założyła sprzedaż walut w 2020 r. na poziomie 2 000 000 zł, w 2028 r. na poziomie 18 000 000 zł, wzrost przychodów związany ze wzrostem transakcji z 5 do 50 dziennie. Jednocześnie w rachunku zysków i strat w zakresie danych dotyczących projektu Skarżąca wskazała, że wartość sprzedanych towarów i materiałów (walut) w 2020 r. wyniesie 1 900 000 zł.

Jak ustalił organ, Skarżąca zaplanowała spread na poziomie ok. 5% przez cały okres prognozy, natomiast, aby uzyskać zakładane w prognozach finansowych projektu poziomy przychodów ze sprzedaży walut przy zadeklarowanym poziomie kosztów musiałby zastosować zdecydowanie wyższy "spread" na poziomie 21 gr, tj. wyższy niż stosują konkurencyjne kantory internetowe.

Jak to wskazano we wniosku (str.

10) "...ceny podstawowych usług czyli tzw. spread walutowy na najważniejszych parach walutowych EUR/PLN, GBP/PLN, CHF/PLN jest korzystniejszy cenowo w kantorach internetowych "prywatnych" wynosząc ok. 2 – 4 gr, w bankowych wynosi on nawet do 6 gr."

Już proste porównanie wskazanych wyżej wartości uzasadnia ocenę organu, iż oferta Skarżącej nie będzie konkurencyjna w stosunku do ofert innych kantorów internetowych.

Bezsporne w sprawie jest, że prognozowane przychody ze sprzedaży walut będące podstawą wyznaczenia wskaźnika NPV w projekcie muszą opierać się na wiarygodnych i realnych założeniach. Natomiast, jak stwierdził ekspert zewnętrzny powołany w toku rozpatrzenia protestu: "...Wnioskodawca w ramach projektu zamierza realizować wyższą marżę (tj. spread i/lub koszty transakcyjne) na wymianie walut niż w kantorze stacjonarnym. Tak ustalona polityka cenowa powoduje również wysokie ryzyko, iż ceny w kantorze internetowym Wnioskodawcy nie będą konkurencyjne rynkowo (...). Brak konkurencyjności cenowej usługi spowoduje, iż realizacja zakładanych prognozowanych przychodów ze sprzedaży na rynku krajowym pomimo jego wysokiego potencjału, który wskazał Wnioskodawca w dokumentacji aplikacyjnej i proteście również nie będzie możliwa."

Wobec powyższego Sąd podziela stanowisko oceniających, iż wskazana w prognozach finansowych dodatnia wartość wskaźnika NPV, została obliczona na podstawie niewiarygodnych i nierealnych założeń w zakresie wielkości planowanych przychodów ze sprzedaży.

Ocenę tę dodatkowo potwierdza błędna analiza wielkości rynku, na podstawie którego została określona prognozowana wielkość przychodów. Z informacji przedstawionych w części V wniosku o dofinansowanie wynika, że miejscem realizacji projektu będzie powiat braniewski. Wnioskodawca oszacował, że około 6% regionu "...(1,7 mln osób) skorzysta z nowej usługi kantoru". Natomiast wg danych gusowskich, jak wskazał organ, powiat braniewski ma 41 516 mieszkańców (stan na 30 czerwca 2018 r.), a całe województwo warmińsko-mazurskie 1 431 299 mieszkańców.

Przedstawione zatem we wniosku dane w zakresie wielkości potencjalnego rynku uzasadniają twierdzenie, że Skarżąca przeszacowała potencjał rynkowy usługi.

Nie znajdują zatem uzasadnienia zarzuty skargi, iż ocena organu w tym zakresie była subiektywna, nie znajdowała żadnego obiektywnego odniesienia i nie mogła stanowić podstawy dla negatywnej oceny spełnienia przedmiotowego kryterium.

Sąd podziela również stanowisko organu, iż Skarżąca zaplanowała na niewystarczającym poziomie koszty odtworzeniowe. Założone we wniosku nakłady odtworzeniowe na poziomie 1/3 wartości systemu w okresie prognozy przy planowanym czasie trwania usługi są zbyt niskie. Specyfika systemów informatycznych i sprzętu komputerowego wymaga poniesienia znacznie wyższych dużych nakładów odtworzeniowych, jak to wskazał ekspert: użyteczność systemu informatycznego nie przekracza 5 lat, natomiast amortyzacja systemu będzie możliwa już po dwóch latach.

Nie znajdują zatem uzasadnienia zarzuty skargi dotyczące oceny wniosku w ramach kryterium "Prognoza finansowa wskazuje na opłacalność projektu", jak to stwierdziła Skarżąca: oderwanej od realiów rynkowych i wybiórczej. Formułując ocenę organ odniósł się do treści wniosku i opinii ekspertów obszernie uzasadniając swoje stanowisko.

Należy podkreślić, że to na Skarżącej, jako podmiocie ubiegającym się o dofinansowanie projektu, spoczywał obowiązek udowodnienia wszystkich okoliczności uzasadniających przyznanie wnioskowanego dofinansowania.

Wobec powyższego Sąd stwierdza, że w przeprowadzonym postępowaniu organ zastosował się do wymagań wynikających z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej i w sposób właściwy dokonał oceny projektu z zachowaniem zasad przejrzystości, rzetelności i bezstronności.

Przejrzystość realizuje się przede wszystkim w obowiązku powszechnie dostępnej i pełnej informacji o trybie i warunkach wyboru projektów. Rzetelność związana jest z ustanowieniem jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, zgodności postępowania właściwej instytucji z ustanowionymi w danym trybie regułami oraz wszechstronnym uzasadnieniem wyboru. Zasada bezstronności ustanawia zakaz wprowadzania preferencji dla określonych grup czy rodzajów wnioskodawców lub projektów (J. Jaśkiewicz "Komentarz do art. 37 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowania w perspektywie finansowej 2014 – 2020").

Skarżącej zapewniono równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Stosownie do art. 45 ust. 4 ustawy wdrożeniowej organ przekazał Skarżącej pisemną informację o zakończeniu oceny projektu i jej wyniku wraz ze szczegółowym uzasadnieniem stanowiska. Opis kryterium nr 1 "Prognoza finansowa wskazuje na opłacalność projektu", będącego przedmiotem sporu, jest zrozumiały i nie budzi wątpliwości. W konkursie obowiązywały jednakowe zasady dla wszystkich wnioskodawców.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenie art. art. 45 ust. 3 ustawy wdrożeniowej, poprzez nieskorzystanie przez KOP z możliwości wezwania Skarżącej do uzupełnienia wniosku, Sąd zwraca uwagę, iż temu twierdzeniu Skarżącej przeczy treść załączonego do skargi dokumentu "Historia uzupełnień/wyjaśnień", która potwierdza, że PARP wezwała Skarżącą do uzupełnienia i poprawienia projektu również w zakresie przedmiotowego kryterium.

Należy również wskazać na treść wiążącego w rozpoznawanej sprawie art. 43 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Zgodnie z tym przepisem, w razie stwierdzenia we wniosku o dofinansowanie projektu braków formalnych lub oczywistych omyłek właściwa instytucja wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku lub poprawienia w nim oczywistej omyłki w wyznaczonym terminie nie krótszym niż 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Powołany artykuł w ust. 2 zawiera stwierdzenie, że uzupełnienie wniosku nie może prowadzić do jego istotnej modyfikacji. Nie wszystkie zatem nieprawidłowości podlegają naprawieniu w ww. trybie.

Sąd podkreśla również, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek sporządzenia wniosku o dofinansowanie w sposób staranny, kompletny, odpowiadający założeniom danego programu operacyjnego i uwzględniający kryteria oceny (vide: wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2011 r. sygn. akt. II GSK 1500/11). Wszelkie błędy i wady dokumentacji obciążają wnioskodawcę. Nie ma podstaw prawnych do żądania od instytucji zarządzających i pośredniczących, aby interpretowały wątpliwości na korzyść wnioskodawcy. To wnioskodawca musi zadbać o to aby przekonać instytucje rozdysponowujące pomoc, że jego projekt gwarantuje realizację celów danego działania.

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd stwierdza również, że organ rozpatrując protest nie wyszedł poza jego zakres. Podstawą wniesienia protestu, zgodnie z art. 54 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy wdrożeniowej, mogą być zarzuty dotyczące kryteriów wyboru projektu, z których oceną wnioskodawca się nie zgadza. W rozpoznawanej sprawie organ dokonał analizy przeprowadzonej oceny w kontekście zarzutów podniesionych w proteście.

Wobec powyższego, zdaniem Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, ocena przedmiotowego projektu została przeprowadzona w sposób prawidłowy, a podnoszone w skardze zarzuty nie znalazły uzasadnienia.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie przepisu art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej, oddalił skargę.