Uzasadnienie
Strona wniosła skargę na opisaną w komparycji decyzję, którą Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad odmówił rozłożenia na raty należności pieniężnej z tytułu kary pieniężnej nałożonej na stronę prawomocną decyzją... Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr... z... lipca 2010 r. w kwocie... zł.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W myśl natomiast art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Stwierdzić należy, iż od wydanego przez organ rozstrzygnięcia służył stronie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzja o odmowie rozłożenia należności na raty jest bowiem orzeczeniem wydanym w nowej sprawie i wobec tego podlega weryfikacji w toku instancji, a dopiero następnie zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Wprawdzie w aktach sprawy (k. 19-20 akt adm.) znajduje się decyzja Generalnego Dyrektora o wcześniejszej dacie (... października 2010 r.), jednak rozstrzyga ona o odmowie częściowego umorzenia oraz rozłożenia na raty należności z tytułu nałożonej kary i dotyczy wniosku strony z dnia... sierpnia 2010 r.
W omawianych przypadkach (umorzenia i rozłożenia na raty należności pieniężnej) postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony (art. 61 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego [Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.], dalej: k.p.a.). Każdy wniosek rozpoczyna zatem odrębne postępowanie.
Na gruncie przedmiotowej sprawy oznacza to, że wniosek z dnia... sierpnia 2010 r. o częściowe umorzenie oraz rozłożenie na raty kary pieniężnej dotyczy innej sprawy (zakończonej decyzją GDDKiA z dnia... października 2010 r.), niż sprawa zakończona decyzją zaskarżoną do Sądu, a wydaną w postępowaniu wszczętym z wniosku datowanego na... listopada 2010 r. Jak wskazano wyżej, zaskarżona decyzja nie jest zatem decyzją wydaną w drugiej instancji, wobec czego skarga jest przedwczesna, gdyż została wniesiona do Sądu bez wyczerpania środka przewidzianego w art. 127 § 3 k.p.a. (skarga nie została poprzedzona wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy). Dlatego też skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu, o czym na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. postanowiono w sentencji.
Dodatkowo należy zauważyć, że zamieszczone w decyzji pouczenie o możliwości zaskarżenia jest nieprawidłowe, gdyż nie wspomina o konieczności złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a jedynie informuje o możliwości zaskarżenia decyzji do sądu administracyjnego. Mając na względzie wyrażoną w art. 112 k.p.a. zasadę, iż błędne pouczenie nie może szkodzić stronie, która się do niego zastosowała, skarżący (o ile w dalszym ciągu jest zainteresowany zaskarżeniem decyzji) może złożyć wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (wskazując, iż uchybienie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nastąpiło bez jego winy). Prośbę o przywrócenie terminu (zgodnie z art. 58 k.p.a.) należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu (a więc doręczenia niniejszego postanowienia), dopełniając jednocześnie czynności, dla której określony był termin (to jest dołączając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy). W przypadku zaś nieuwzględnienia przez organ tego środka prawnego skarżącemu przysługiwać będzie prawo złożenia skargi do sądu administracyjnego.