Uzasadnienie
H. K. wezwany do uiszczenia wpisu od skargę na postanowienie Ministra Finansów z [...] grudnia 2009r. wystąpił z wnioskiem (uzupełnionym na urzędowym formularzu PPF z 15 kwietnia 2010r.) o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący podał, iż we wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje wraz z żoną, utrzymuje się ze świadczenia rentowego w wysokości ok. 800 złotych. Skarżący oświadczył, iż posiada dom o powierzchni 50 m2. Innych nieruchomości, oszczędności pieniężnych i przedmiotów wartościowych nie posiada. Wyjaśnił także, iż jest osobą schorowaną z pierwszą grupą inwalidzką i powyższa kwota pieniędzy nie wystarcza mu na leki i wyżywienie.
W związku z tym, iż złożone oświadczenia okazały się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych wnioskodawcy, zarządzeniem z 28 kwietnia 2010 r. wezwano go do udzielenia dodatkowych informacji oraz złożenia określonych dokumentów w terminie siedmiu dni pod rygorem rozpoznania wniosku w oparciu o posiadane dokumenty.
W odpowiedzi na powyższe, skarżący złożył pismo procesowe z 12 maja 2010r. (data nadania), w którym wyjaśnił, iż jego żona nie posiada żadnego stałego dochodu, jedynie dorabia okazjonalnie sprzątając i opiekując się dziećmi. Cała rodzina utrzymuje się z renty skarżącego w wysokości 815 złotych oraz pieniędzy pochodzących z tytułu prac dorywczych żony w wysokości do 400 złotych, których skarżący nie jest w stanie udokumentować. Wnioskodawca oświadczył, iż nie posiada oszczędności, lokat, rachunków bankowych i przedmiotów wartościowych. Wskazał, iż okazjonalnie otrzymują pomoc od dzieci. Do pisma skarżący załączył roczne obliczenie podatku PIT-40a, odcinki renty oraz orzeczenie lekarza orzecznika ZUS ustalające, iż skarżący jest niezdolny do samodzielnej egzystencji.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Zgodnie z zasadą obowiązującą w postępowaniu przed sądem administracyjnym – wyrażoną w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. – strona ponosi koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Prawo pomocy stanowi wyjątek od tej zasady i może być przyznane osobie fizycznej, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Powyższe oznacza, że omawiana instytucja, powinna być stosowana w przypadku osób charakteryzujących się trudną sytuacją materialną.
Zasadność wniosku skarżącego rozpatrzono zatem w dwóch aspektach, tj. z jednej strony uwzględniono wysokość obciążeń finansowych, jakie będzie on zobowiązany ponieść w postępowaniu, z drugiej zaś strony jego możliwości finansowe.
Biorąc pod uwagę znajdujące się w aktach sprawy oświadczenia o stanie majątkowym i porównując je z obciążeniami wynikającymi z obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz innych mogących powstać w przyszłości kosztów postępowania należało uznać, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do udzielenia skarżącemu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Oceniając wniosek skarżącego wzięto pod uwagę sytuację rodzinną, zdrowotną, majątkową, oraz dochody. Dochód uzyskiwany przez skarżącego i jego żonę, po uwzględnieniu koniecznych wydatków, pozwala wyłącznie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych rodziny. Ponadto wzięto pod uwagę, iż skarżący nie posiada oszczędności pieniężnych ani przedmiotów wartościowych.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.