Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 9 kwietnia 2013 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania z uwagi na to, że nie został on złożony na urzędowym formularzu PPF.
Wnioskodawca w dniu 6 maja 2013 r. (data nadania w placówce pocztowej) złożył sprzeciw, w którym wyjaśnił, iż w jego rodzinie trzy osoby utrzymują się z emerytury... zł, a w maju otrzymają pomoc z GOPS.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej: ustawy p.p.s.a. – w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie.
W myśl art. 257 ustawy p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Zgodnie z zarządzeniem z dnia 12 lutego 2013 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF, które to wezwanie zostało doręczone skarżącemu wraz z drukiem formularza PPF w trybie art. 73 p.p.s.a., zatem przyjąć należało, iż wnioskodawca zobowiązany był nadesłać wypełniony formularz PPF. Skarżący powyższego wezwania nie wykonał.
Formularz PPF nie został również załączony do sprzeciwu Skarżącego z dnia 6 maja 2013 r.
W tym stanie rzeczy i na podstawie art. 257 i art. 260 ustawy p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.