Uzasadnienie
Postanowieniem z 24 czerwca 2009 referendarz sądowy przyznała skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata.
Wnioskiem z 15 września 2009r. (uzupełnionym na urzędowym formularzu PPF z 2 października 2009 r. – data nadania) skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazał, iż samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, nie posiada nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Wnioskodawca oświadczył, iż źródłem jego dochodów jest świadczenie emerytalne w wysokości 900,42 złotych brutto. Wskazał, iż miesięcznie ponosi wydatki na leki w wysokości ok. 200 złotych w 2008 r. Ponadto wyjaśnił, iż córka spłaca jego kredyt.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Skarżący w urzędowym formularzu PPF nie zakreślił w rubryce 4 o co wnosi, jednakże we wniosku z 15 września 2009r. jasno wskazał, że wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych. Ponadto postanowieniem z 24 czerwca 2009r. skarżącemu przyznano prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. W związku z powyższym odstąpiono od wezwania do uzupełnianie braku formalnego wniosku poprzez wskazanie zakresu wniosku i rozpoznano wniosek w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Prawo pomocy stanowi wyjątek od obowiązującej w postępowaniu przed sądem administracyjnym zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania związanych z jej udziałem w sprawie (wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Stosownie do treści przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., może zostać ono przyznane osobie fizycznej w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Mając na względzie znajdujące się w aktach sprawy oświadczenia o stanie majątkowym i porównując je z obciążeniem wynikającym z obowiązku uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 100 złotych należało uznać, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do udzielania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Biorąc pod uwagę powyższe oraz fakt, iż skarżący utrzymuje się z niewielkiego świadczenia emerytalnego w wysokości 900 złotych brutto oraz, że nie posiada oszczędności pieniężnych, jak też przedmiotów wartościowych należało uznać, iż skarżący wykazał, że znajduje się w sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy. W przytoczonych okolicznościach skarżący nie jest w stanie bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.