Uzasadnienie
Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 25 kwietnia 2017 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącej B.P. o przyznanie prawa pomocy.
W uzasadnieniu wydanego zarządzenia referendarz sądowy wskazał, że zarządzeniem z dnia 22 lutego 2017 r., w oparciu o art. 252 § 2 w związku z art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) skarżąca została zobowiązana do przesłania wypełnionego urzędowego formularza "PPF" w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Do przedmiotowego pisma załączono urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, zgodny z wzorem formularza stanowiącym załącznik nr 1 do rozporządzenia. Powyższe wezwanie zostało doręczone osobiście skarżącej w dniu 17 marca 2017 r. (k.20 akt sądowych).
Zachowując siedmiodniowy termin, skarżąca przesłała do Sądu wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony na nieaktualnym urzędowym formularzu stanowiącym załącznik nr 1 do nieobowiązującego już rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2003 r. Nr 227, poz. 2245). Tym samym nie wykonał prawidłowo wezwania Sądu z 28 lutego 2016 r.
Z uwagi na fakt, iż wnioskodawczyni pomimo ww. wezwania nie złożyławniosku o przyznanie prawa pomocy na aktualnie obowiązującym urzędowym formularzu "PPF" referendarz sądowy pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
W sprzeciwie od wyżej wskazanego zarządzenia starszego referendarza sądowego skarżąca wniosła o jego uchylenie, wskazując iż brak było podstaw faktycznych i prawnych do wydania zaskarżonego zarządzenia, gdyż skarżąca nie została wezwana do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do art. 259 § 1 p.p.s.a., od postanowień i zarządzeń dotyczących prawa pomocy przysługuje środek zaskarżenia w postaci sprzeciwu. Rozpoznając taki sprzeciw sąd wydaje postanowienie, w którym kwestionowane orzeczenie zmienia albo utrzymuje w mocy, o czym orzeka na posiedzeniu niejawnym – art. 260 § 1 oraz § 3 p.p.s.a.
W ocenie Sądu zarządzenie wydane przez referendarza sądowego jest prawidłowe.
Wbrew twierdzeniom strony skarżącej zawartym w rozpoznawanym sprzeciwie brak jest podstaw do kwestionowania ustaleń faktycznych dokonanych przez referendarza sądowego, gdyż znajdują one potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy.
Z akt sprawy wynika bowiem, iż w dniu 21 lutego 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął nadany w dniu 14 lutego 2017 r. wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych (k.15 akt sądowych). W dniu 17 marca 2017 r. doręczono skarżącej aktualnie obowiązujący urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym ("PPF") wraz z wezwaniem do jego wypełnienia i złożenia w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (wezwanie – k.19 akt sądowych, z.p.o. – k. 20 akt sądowych, notatka służbowa – k. 25 akt sądowych). W dniu 22 marca 2017 r. (data stempla pocztowego) wysłała ona do Sądu nieobowiązujący już formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy (formularz PPF wraz z kopertą - k.22-24 akt sądowych).
Należy w tym miejscu wskazać, że w świetle art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru.
W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreślono, że niezachowanie tego wymogu stanowi brak formalny wniosku w rozumieniu art. 49 § 1 p.p.s.a. (zob. w tej materii: uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08, publ. ONSAiWSA 2008, nr 5, poz. 74). Skoro zaś tak, to na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a. należy wezwać do uzupełnienia tego braku w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W konsekwencji uchybienie temu wezwaniu musi pociągnąć za sobą realizację wskazanego rygoru, czyli pozostawienie wniosku bez rozpoznania, o czym stanowi art. 257 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Sąd zobligowany jest wskazać, że z dniem 15 sierpnia 2015 r. znowelizowany został art. 256 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zawierający upoważnienie ustawowe do określenia wzoru formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. W związku z dokonaną nowelizacją w dniu 19 sierpnia 2015 r. Rada Ministrów wydała rozporządzenie w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257).
W niniejszej sprawie zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału V Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2017 r. wnioskodawczyni została wezwana do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na aktualnie obowiązującym urzędowym formularzu (według załączonego przez pracownika sekretariatu sądu wzoru określonego ww. rozporządzeniem z dnia 19 sierpnia 2015 r.), w terminie siedmiu dni, licząc od daty doręczenia przedmiotowego wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Ze względu na to, że skarżąca pomimo ww. wezwania nie złożyła wniosku o przyznanie prawa pomocy na aktualnie obowiązującym urzędowym formularzu "PPF" referendarz sądowy zobligowany był - zgodnie ze wskazanym w zarządzeniu rygorem - pozostawić wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Skoro skarżąca otrzymała druk "PPF" z Sądu, jej zadaniem było druk ten wypełnić. Porównanie aktualnie obowiązującego druku "PPF" z drukiem już nieobowiązującym (jaki nadesłała skarżąca) wskazuje, że celem ustawodawcy było bardziej szczegółowe przedstawienie sytuacji majątkowej osoby ubiegającej się o zwolnienie od kosztów sądowych. W tej sytuacji, Sąd zobligowany był uznać, że wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony na urzędowym formularzu.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 260 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.