Uzasadnienie
Przedmiotem skargi I. sp. z o.o. w K. (dalej: skarżąca, spółka lub strona) jest decyzja Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej (dalej: Minister, organ odwoławczy lub II instancji) z [...] lutego 2018 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Prezes ARiMR lub organ I instancji) z [...] listopada 2017 r. nr [...] o odmowie rozłożenia na raty spłaty należności stwierdzonej decyzją tego organu z [...] marca 2017 r. Skarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym;
W związku z realizacją umowy o dofinansowanie nr [...] z [...] listopada 2012 r., pt. "[...]" zawartej pomiędzy Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa a skarżącą oraz korektą kosztów kwalifikowanych w wyniku, której została skorygowana pierwotna kwota pomocy, Prezes ARiMR pismem z [...] kwietnia 2016 r. wezwał spółkę do zwrotu należności w wysokości 1.504.021,80 zł wraz z należnymi odsetkami. Następnie decyzją z [...] lipca 2016 r., nr [...] organ zobowiązał stronę do zwrotu części zaliczki w ww. wysokości wraz z odsetkami. Dodatkowo Prezes ARiMR, w wyniku zastosowania korekty, decyzją z [...] marca 2017 r. nr [...] określił spółce kwotę przypadającą do zwrotu w wysokości 40.200 zł wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych.
Wnioskiem z 11 maja 2017 r. (data nadania) strona zwróciła o rozłożenie należności w wysokości 1.544.221,80 zł na 60 rat, płatnych po 6 miesiącach od zwolnienia hipoteki stanowiącej własność podmiotu trzeciego stanowiącej zabezpieczenie wypłaconej zaliczki. W uzasadnieniu spółka wyjaśniła, że po zwolnieniu hipoteki zostanie rozpoczęty proces sprzedaży działek składających się na tę nieruchomość i z tej sprzedaży środki posłużą na spłatę wnioskowanych rat dotacji podlegającej zwrotowi.
Pismem z [...] lipca 2017r. organ I instancji wezwała stronę do uzupełnienia wniosku poprzez wykazanie uzasadnionych względów społecznych lub gospodarczych, które mogłyby być podstawą pozytywnego rozpatrzenia wniosku oraz o informację na temat aktualnej sytuacji finansowej.
W dniu [...] lipca 2017 r. Prezes ARiMR wydał postanowienie nr [...] o zawieszeniu postępowania administracyjnego w sprawie zastosowania ulgi w spłacie należności w wysokości 1.504.021,80 zł, określonej decyzją Prezesa ARiMR z [...] lipca 2016 r. w związku z toczącym się przed WSA w Warszawie postępowaniem w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji. Natomiast w odniesieniu do kwoty 40.200 zł wynikającej z decyzją z [...] marca 2017 r. postępowanie w sprawie zastosowania ulgi było kontynuowane.
Pismem z [...] września 2017 r. organ I instancji poinformowała spółkę o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. ARiMR podkreśliła, że do dnia wystawienia niniejszego zawiadomienia skarżąca nie wykazała uzasadnionych względów społecznych lub gospodarczych, które mogłyby być podstawą pozytywnego rozpatrzenia wniosku oraz informacji na temat aktualnej sytuacji finansowej.
W wyniku rozpoznania wniosku skarżącej z 1 sierpnia 2017 r. o uchylenie decyzji Prezesa ARiMR z [...] marca 2017 r., organ decyzją z [...] października 2017r., nr [...] odmówił uchylenia ww. decyzji własnej.
Mając powyższe na względzie Prezes ARiMR decyzją z [...] listopada 2017 r. odmówił rozłożenia na raty spłaty należności stwierdzonej decyzją tego organu z [...] marca 2017 r.
W wyniku rozpoznania odwołania spółki Minister zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2018 r., o wskazanym numerze, utrzymał w mocy decyzję Prezesa ARiMR. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jednolity Dz.U. z 2017 r., poz. 2077 ze zm., dalej: u.f.p.) należności publicznoprawne właściwy organ może umarzać w części, odraczać terminy spłaty całości albo części należności lub rozkładać na raty płatność całości albo części należności - w przypadkach uzasadnionych względami społecznymi lub gospodarczymi, w szczególności możliwościami płatniczymi zobowiązanego.
Organ II instancji wyjaśnił, że skarżąca powinna wykazać, że zaistniały przesłanki do udzielenia danej ulgi, w tym przypadku rozłożenia na raty należności. Minister wskazał, że z akt sprawy jednoznacznie wynika, że pismem z [...] września 2017 r. pełnomocnik spółki został poinformowany, że na dzień wysyłania niniejszej informacji nie zostały spełnione przesłanki zależne od strony, dotyczące wykazania uzasadnionych względów społecznych lub gospodarczych, które mogłyby być podstawą pozytywnego rozpatrzenia wniosku, w szczególności określenie możliwości płatniczych potwierdzających aktualną sytuację finansową. Pełnomocnik strony w przewidzianym terminie nie uzupełnił złożonego wniosku.
W związku z tym organ I instancji słusznie odmówił skarżącej rozłożenia na raty należności. Minister stwierdził także, że również na etapie postępowania odwoławczego strona w złożonym odwołaniu nie przedstawiła okoliczności świadczących o tym, że z uzasadnionych względów społecznych lub gospodarczych niniejsza należność powinna zostać rozłożona na raty. Ograniczył się jedynie do dołączenia wstępnego planu restrukturyzacji spółki. Dlatego też w ocenie Ministra strona nie wykazała przesłanek uzasadniających rozłożenie na raty należności.
Pismem z 7 marca 2018 r. strona złożyła skargę wnosząc o uchylenie decyzji organów obydwu instancji i wydanie decyzji w przedmiocie rozłożenia na raty spłaty całości należności oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów:
- 1) prawa materialnego w postaci:
- a) art. 64 ust. 1 i 2 u.f.p. polegającego na błędnej wykładni i nieprawidłowym zastosowaniu art. 64 ust. 1 i 2 u.f.p. poprzez uznanie, że spółka nie wykazał wystąpienia uzasadnionych względów społecznych i gospodarczych, w szczególności możliwości płatniczych zobowiązanego;
- b) art. 27 ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 466, dalej: ustawa o wspieraniu rozwoju) poprzez jego niezasadne zastosowanie w niniejszej sprawie, w sytuacji gdy przyznana pomoc została wykorzystana zgodnie z umową o dofinansowanie.
- c) art. 207 ust. 9 u.f.p. poprzez jego błędną wykładnię, w szczególności w zakresie obowiązku skarżącego, wynikających z umowy oraz uznania, iż skarżąca nie spełniła warunków określonych w umowie, podczas gdy skarżąca wykorzystała dotację zgodnie z umową, a pobrana kwota nie stanowi kwoty nienależnie pobranej;
- 2) postępowania mogących mieć wpływ na treść wydanego orzeczenia:
- a) art. 7 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej: k.p.a.) poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie prowadzącą do poczynienia ustaleń sprzecznych ze stanem faktycznym sprawy, a co za tym idzie wywiedzenie nieprawidłowych wniosków z materiału dowodowego przedstawionego organowi, w szczególności w postaci uznania, że skarżący nie przedstawił żadnych względów społecznych i gospodarczych oraz możliwości płatniczych pozwalających na zastosowanie ulgi;
- b) art. 8 i art. 11 k.pa. poprzez prowadzenie postępowania w sprawie w sposób nie budzący zaufania jej uczestników do władzy publicznej, w szczególności zaś poprzez brak wyjaśnienia uczestnikom postepowania przyczyn nieuwzględnienia złożonych przez niego wyjaśnień, a także przedłożonego przez niego planu wstępnego restrukturyzacji, który zawierał informację o możliwościach finansowych, zobowiązaniach skarżącego,
- c) art. 80 k.p.a., polegającą na przekroczeniu zasad swobodnej oceny dowodów, a tym samym wydanie zaskarżonej decyzji bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego.
W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje;
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego.
Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Rozpoznając skargę w świetle powyższych kryteriów uznać należało, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja znajduje oparcie w przepisach prawa powołanych przez organy administracyjne.
Przedmiotem niniejszej sprawy jest kwestia możliwości rozłożenia na raty spłaty należności określonej decyzją Prezesa ARiMR z [...] marca 2017 r. w wysokości 40.200 złotych.
Jednakże przed przystąpieniem do merytorycznej oceny decyzji sąd wyjaśnia, że kwestia istnienia oraz wysokości zadłużenia nie może być przedmiotem kontroli dokonywanej przez sąd administracyjny. Sąd administracyjny kompetentny jest jedynie do oceny pod względem legalności zaskarżonej decyzji, tj. decyzji wydanej w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty należności określonej decyzją Prezesa ARiMR z [...] marca 2017 r. Nie ma natomiast podstaw prawnych do oceny, czy skarżąca wykorzystała dotację zgodnie z umową. Innymi słowy w postępowaniu w przedmiocie rozłożenia na raty nie dokonuje się kontroli decyzji pod względem sprawdzenia czy dotacja została pobrana nienależnie, czy też wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem. W sprawie istnieje ostateczna decyzja Prezesa ARiMR z [...] marca 2017r., wydana m.in. na podstawie art. 27 ustawy o wspieraniu w zw. z art. 207 ust. 9 u.f.p. zobowiązująca skarżącą do zwrotu kwoty 40.200 zł. Od tej decyzji stronie przysługiwały środki zaskarżenia.
Skoro skarżąca nie doprowadziła do wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego, to sąd w tym postępowaniu nie ma uprawnień do zbadania prawidłowości zastosowanej w tamtym postępowaniu podstawy prawnej. Zatem w postępowaniu w przedmiocie wniosku o rozłożenie na raty nie bada się istnienia oraz wysokości zadłużenia, gdyż rozłożyć na raty można jedynie należności, które istniejącą. Sąd zauważa również, że złożenie przez skarżącą wniosku o rozłożenie na raty należności winno nastąpić dopiero wówczas, gdy zgadza się on z kwotą zadłużenia, a jedynie z różnych względów wnosi o zastosowanie ulgi.
Tym samym podnoszona przez stronę kwestia wysokości zadłużenia nie miała znaczenia w tym postepowaniu. Tym samym zarzuty naruszenia art. 207 ust. 9 u.f.p. i art. 27 ustawy o wspieraniu nie mogą być skutecznie podnoszone w tym postępowaniu, gdyż wymykają się z pod kontroli sądu.
W podobny sposób należy także ocenić wniosek strony o wydanie decyzji przez sąd o rozłożeniu należności na raty. Sąd administracyjny nie jest właściwy do wydania takiego orzeczenia. Właściwym w tej sprawie są wyłącznie organ administracji, a nie sąd administracyjny. Sąd administracyjny jedynie ocenia legalność decyzji wydanej przez najpierw przez Prezesa ARiMR, a następnie Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej. Co więcej sąd administracyjny nie jest nawet kompetentny nakazać organom orzekającym rozłożyć należność na raty. To wyłącznie Prezes ARiMR i Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej są uprawnieni do dokonania tych czynności.
Przechodząc do meritum sprawy należy wyjaśnić, że problematykę rozkładania na raty reguluje ustawa z 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych.
Zgodnie z art. 60 ust. 6 u.f.p. środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym są w szczególności następujące dochody budżetu państwa, dochody budżetu jednostki samorządu terytorialnego albo przychody państwowych funduszy celowych: należności z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich oraz inne należności związane z realizacją projektów finansowanych z udziałem tych środków, a także odsetki od tych środków i od tych należności.
W myśl art. 64 ust. 2 pkt 2 u.f.p. należności, o których mowa w art. 60, właściwy organ może na wniosek zobowiązanego: umarzać w części, odraczać terminy spłaty całości albo części należności lub rozkładać na raty płatność całości albo części należności - w przypadkach uzasadnionych względami społecznymi lub gospodarczymi, w szczególności możliwościami płatniczymi zobowiązanego.
W tym miejscu Sąd wyjaśnia, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, podzielany również przez skład orzekający w sprawie, że decyzja o rozłożeniu na raty opiera się na uznaniu administracyjnym, o czym wprost świadczy termin "może na wniosek zobowiązanego rozłożyć na raty".
Uznanie administracyjne charakteryzuje się tym, że ustawodawca określając w hipotezie normy prawnej przesłanki (okoliczności) podjęcia przez organ administracji publicznej działania, jednocześnie formułuje dyspozycję tego przepisu w sposób, który pozwala organowi na swobodę wyboru w zakresie tego, czy organ podejmie w ogóle określone działanie, lub w zakresie tego, który spośród dopuszczonych przez ustawodawcę sposobów zachowania (rozstrzygnięcia sprawy) wybierze. Uznanie administracyjne nie oznacza oczywiście dowolności organu. Innymi słowy organ ma wybór dokonanego rozstrzygnięcia. Trzeba zwrócić uwagę, że postępowanie w przedmiocie rozłożenia na raty ma charakter dwuetapowy. W pierwszym etapie organ bada, czy w sprawie występują przesłanki warunkujące rozłożenie na raty. W wypadku, gdy stwierdzi, że przesłanki nie występują to organ nie ma wyboru rozstrzygnięcia i ma obowiązek wydać rozstrzygnięcie odmawiające rozłożenia na raty.
Natomiast w wypadku stwierdzenia istnienia przesłanek do rozłożenia należności na raty organ przystępuje do drugiego etapu, a więc w tym etapie ma uprawnienie, a nie obowiązek podjąć swobodnie wybrane przez siebie orzeczenie. Wybór tego rozstrzygnięcia jest wyłączną prerogatywą organu i sąd nie może w żaden sposób w to rozstrzygnięcie ingerować.
Oczywiście decyzje administracyjne oparte na uznaniu administracyjnym nie są wyłączone spod kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny, jednakże kontrola ta jest pod pewnymi względami ograniczona. Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sąd administracyjny opiera się wyłącznie na kryterium legalności, czyli zgodności z prawem (art. 1 § 2 p.p.s.a.). Sądowa kontrola decyzji uznaniowych obejmuje przede wszystkim to, czy organ nie wykroczył poza zakres przyznanej mu przez ustawodawcę swobody orzekania oraz to, czy organ zachował określone prawem wymogi proceduralne. Jeżeli jednak sąd stwierdzi, że działanie organu mieści się w granicach określonych konstrukcją uznania oraz że organ dochował wymogów proceduralnych, nie może objąć kontrolą prawidłowości wyboru przez organ jednej z możliwych opcji rozstrzygnięcia sprawy, jakie daje mu uznanie administracyjne. Wybór rozstrzygnięcia wymyka się bowiem kryteriom prawnym, opierając się na przesłankach odnoszących się do celowości, rzetelności, gospodarności i innych tego typu determinantach pozaprawnych.
Pozaprawne kryteria wyboru rozstrzygnięcia zastosowane w sprawie administracyjnej przez organ nie mogą być przedmiotem kontroli sądu administracyjnego, sprawowanej - jak wyżej wskazano - wyłącznie pod kątem zgodności z prawem.
Działając w oparciu o uznanie organ zobligowany jest przede wszystkim do zachowania wszystkich standardów proceduralnych. Ponadto swobodę wyboru rozstrzygnięcia organu ogranicza wyrażona w art. 7 k.p.a. zasada uwzględniania z urzędu interesu społecznego (publicznego) i słusznego interesu strony. Zasada ta obliguje organ do podjęcia decyzji w sprawie po dokładnym wyważeniu wchodzących w grę konkurujących ze sobą wartości ogólnospołecznych i indywidualnych.
Odnosząc powyższe uwagi do decyzji będącej przedmiotem skargi sąd stwierdza, że organ administracji publicznej odmawiając rozłożenia należności na raty, nie wykroczył poza zakres uznania administracyjnego nie uchybił też przepisom postępowania administracyjnego.
W ocenie sądu rozstrzygnięcie organu administracyjnego opiera się na prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym. Należy bowiem, że strona pismem datowanym na 20 kwietnia 2017 r. wniosła o rozłożenie na 60 rat spłaty należności. W piśmie tym strona nie zawarła żadnego uzasadnienia dla wniosku o rozłożenia na raty. Za takie bowiem uzasadnienie nie może być uznany wniosek spółki o zwolnienie hipoteki, co ewentualnie pozwoliłoby na spłatę należności. Dlatego też zasadnie organ wezwał spółkę do nadesłania stosownych wyjaśnień.
Organ I instancji dwukrotnie zwracał się do strony o wykazanie uzasadnionych względów społecznych lub gospodarczych, które mogłyby być podstawą pozytywnego rozpatrzenia wniosku, w szczególności określenia możliwości płatniczych potwierdzających aktualną sytuację majątkową. W piśmie tym szczegółowo wskazał jakie dokumenty winna przedłożyć strona. Mimo dwukrotnych wezwań (pisma z 12 lipca i 7 września 2017 r.) skarżąca nie wykazała żadnej inicjatywy. Tym samym w ogóle nie przedstawiła swoje sytuacji majątkowej oraz uzasadnienia do względów społecznych lub gospodarczych.
W związku z powyższym organ I instancji wręcz został zmuszony do wydania negatywnej dla skarżącej decyzji. Bierna postawa strony szczególnie w kontekście pisma organu z [...] września 2017r. informującego o możliwości wydania negatywnej dla strony decyzji, tym bardziej uzasadnia stanowisko organu o odmowie rozłożenia należności na raty.
Słusznie również organ odwoławczy za niewystarczające uzasadnienie wniosku o rozłożenie na raty uznał wstępny plan restrukturyzacji spółki. Po pierwsze należy zauważyć, że ten plan ma charakter wstępny i w szczególności nie jest poparty żadnymi dokumentami źródłowymi, do których to dokumentów spółka była dwukrotnie wzywana. Co więcej spółka znając treść decyzji organu I instancji ponownie nie przedłożyła wymaganych dokumentów oraz uzasadnienia wniosku o rozłożenie na raty. Z samego wstępnego planu nie wynikają powody dla których skarżąca wniosła o rozłożenie na raty. Częściowo wynikają jedynie powody dla, których spółka znalazła się w nienajlepszym stanie finansowym oraz perspektywy rozwoju spółki. Brak jest natomiast jakiegokolwiek uzasadnienia powodowanego względami społecznymi lub gospodarczymi, w szczególności możliwościami płatniczymi spółki. Brak jest informacji, czy spółka jest w stanie uiścić jednorazowo kwotę 40.200 zł, czy też zasadna jest pomoc państwa.
Perspektywy wynikające ze wstępnego planu raczej przeczyłyby potrzebie udzielenia pomocy w rozłożeniu tej kwoty na raty (możliwość dokapitalizowania spółki przez jednego z udziałowców). Jednakże szczegółowe odniesienie się nie jest możliwe, bo spółka nie dostarcza żadnych szczegółowych argumentów przemawiających za rozłożeniem na raty. A to na stronie, a nie na organie leży obowiązek szczegółowego uzasadnienia wniosku. Rolą natomiast organu będzie kontrola tego uzasadnienia i na jego podstawie wydanie jednego z dwóch rozstrzygnięć (rozłożenia na raty lub odmowy rozłożenia na raty). Organ administracji nie ma uprawnień do poszukiwania uzasadnienia swojego działania, skoro sama skarżąca tego uzasadnienia nie dostarcza. Bierna postawa w postępowaniach wnioskowych, a w szczególności postępowaniach opartych na uznaniu administracyjnym zawsze kończy się negatywnym rozstrzygnięciem. To wnioskodawca zna swoją sytuację najlepiej i wie jakie dokumenty będą tę sytuację obrazowały.
Zatem skoro strona nie współpracowała to obecnie nie może oczekiwać pozytywnego dla siebie rozstrzygnięcia. W sprawie organy próbowały w sposób wyczerpujący zgromadzić cały materiał dowodowy, jednakże ze względu na bierną postawę spółki nie mogły tego uczynić. Tym samym organy poczyniły ustalenia na podstawie dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego i całość tych rozważań w sposób dostateczny przedstawiły w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a zatem organy spełniły stawiany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wymóg szczególnej dbałości o prawidłowe uzasadnienie decyzji administracyjnej opartej na uznaniu administracyjnym.
Nadto wnioski, jakie organ wyprowadził z treści skromnego materiału dowodowego są zgodne z logiką i doświadczeniem życiowym, nie wykraczają zatem poza swobodną ocenę dowodów jaką dysponuje organ w postępowaniu administracyjnym (art. 80 k.p.a.). Mając na uwadze zarzuty skargi - sąd uznał, że organy wydając zaskarżone decyzje w sposób dostateczny odniosły się zarówno do zgromadzonego materiału dowodowego, jak i twierdzeń strony. Spowodowało to – zdaniem sądu - brak podstaw do uznania, że doszło do naruszenia zasad ogólnych k.p.a., w tym przede wszystkim akcentowanej zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.), zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.), jak również zasad dotyczących zgromadzenia i oceny materiału dowodowego, które mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia sprawy.
Zupełnie nieuzasadnione są twierdzenia strony wskazujące, że wielokrotnie kontaktował się ustnie z pracownikami organu, przekazując im informację o stanie przedsiębiorstwa, co utwierdzało stronę, że te informacje są wystarczające. Po pierwsze postępowanie w sprawie jest postępowaniem pisemnym, a nie ustanym, o czym stanowi art. 14 k.p.a., w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania kontrolowanych decyzji, który wskazuje, że sprawy należy załatwiać w formie pisemnej lub w formie dokumentu elektronicznego (...). Po wtóre strona w postępowaniu odwoławczym reprezentowana była przez profesjonalistę, a więc argumentacja o ustnie przekazywanych informacjach jest zupełnie niezasadna.
Ponadto i najważniejsze nic nie usprawiedliwia strony, że po odebraniu decyzji organu I instancji, w której wyłożone zostały przyczyny odmowy rozłożenia na raty, skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika nadal żądanych dwukrotnie dokumentów nie złożyła i nie przedstawia argumentacji przemawiającej za rozłożeniem należności na raty.
Mając powyższe na względzie sąd nie stwierdza, aby w sprawie organ naruszył wskazany w skardze przepis art. 64 ust. 1 i 2 u.f.p.
Sąd natomiast za niezrozumiałe uznaje powołanie się przez Ministra w sentencji decyzji art. 155 i art. 154 § 2 k.p.a., które w sprawie nie były i nie mogły być stosowane. Sąd uznaje wskazanie tych przepisów za omyłkę pisarską, gdyż w uzasadnieniu decyzji organ nie przytoczył treści tych przepisów i ich nie stosował. Omyłka ta nie miała jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy, a tym bardziej istotnego wpływu.
Reasumując, zdaniem sądu, postępowanie było prowadzone z poszanowaniem zasad wynikających z k.p.a. Wydane w sprawie decyzje zawierają prawidłowo powołane podstawy prawne (za wyjątkiem wyżej podniesionej kwestii), wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne, nie noszą również znamion dowolności. Powyższego nie może zmienić subiektywne poczucie krzywdy skarżącej. Sąd nie dopatrzył się innych uchybień, które dawałyby podstawę do uwzględnienia skargi. W prawidłowo ustalonych okolicznościach stanu faktycznego sprawy i przy przeprowadzeniu przez organy administracji prawidłowej wykładni mających w niej zastosowanie przepisów obowiązującego prawa, w ocenie sądu brak było podstaw do uwzględnienia skargi.
Na marginesie już tylko wskazać należy, że sąd dokonywał oceny decyzji w dacie jej wydania i każda zmiana okoliczności faktycznych może być zawsze podstawą do ponownego wystąpienia z ponownym wnioskiem o rozłożenie należności na raty, bowiem odmowa rozłożenia na raty nie stwarza sytuacji powagi rzeczy osądzonej i zobowiązany do uiszczenia zaległości może występować o rozłożenia na raty należności tak długo, jak długo zaległość ta istnieje.
Z wyłożonych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – orzekł, jak w sentencji wyroku.