Uzasadnienie
R. S. reprezentowany przez radcę prawnego A. M. wniósł, za pośrednictwem organu skargę na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z [...] października 2009r., w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej oraz przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych. W treści skargi pełnomocnik zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż w jego opinii wykonanie przedmiotowej decyzji wywoła niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, głównie z uwagi na obowiązek zwrotu przez producenta pobranych opłat. Przy tym, co podkreśla autor wniosku pobrane przez producenta rolnego dopłaty zostały przeznaczone na cele związane z prowadzeniem gospodarstwa rolnego, co uniemożliwia ewentualny zwrot spornej kwoty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek pełnomocnika skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy. Z reguły wiąże się z obawą wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, zaś jej zastosowanie nie może być poprzedzone merytoryczną oceną zasadności skargi lub obawą wystąpienia jakiejkolwiek straty. Podstawową przesłanką wstrzymania, jest wykazanie we wniosku, niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym ostatnim wypadku, chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), kiedy nie będzie możliwe przywrócenie stanu pierwotnego, w szczególności jeśli szkoda będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Chodzi zatem o sytuację, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla strony skarżącej lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu lub zdrowiu (v. postanowienie NSA z 20.12.2004 r. Sygn. akt GZ 138/04).
W przedmiotowej sprawie okoliczność podniesiona przez pełnomocnika skarżącego tj. ewentualny zwrot dopłat przeznaczonych na rozwój gospodarstwa rolnego, nie prowadzi do konsekwencji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Rodzaj obowiązku tj. uchylenie decyzji ostatecznej o przyznaniu płatności oraz ich przyznanie w wysokości pomniejszonej nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. post. NSA z dnia 28.04.09 r., sygn. akt II GZ 80/09). Ewentualny zwrot, o którym wspomina pełnomocnik producenta może dopiero nastąpić gdyby została wydana w tym zakresie stosowna decyzja, zatem nie można w chwili obecnej rozpatrywać hipotetycznego obowiązku zwrotu środków unijnych.
Z wyżej wymienionych względów Sąd w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.