Uzasadnienie
I. C. wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazał, iż gospodarstwo domowe prowadzi z żoną i synem, jest współwłaścicielem domu o pow. 90 m2, nie posiada innych nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. W rubryce 10 wniosku oświadczył, iż ani on ani jego żona nie osiągają dochodów, zaś syn jest studentem i pobiera stypendium socjalne. W uzasadnieniu wskazał, iż jest bezrobotny, nie pobiera zasiłku dla bezrobotnych, zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej, nie pobiera żadnych świadczeń rentowych, jest inwalidą i wymaga stałego leczenia z uwagi na liczne schorzenia. Do wniosku załączył kopie następujących dokumentów: zaświadczenia o braku zeznań podatkowych z uwagi na brak dochodu, orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, decyzję o przyznanym zasiłku celowym.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Prawo pomocy stanowi wyjątek od obowiązującej w postępowaniu przed sądem administracyjnym zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania związanych z jej udziałem w sprawie (wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Stosownie do treści przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., może zostać ono przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania.
Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Biorąc pod uwagę znajdujące się w aktach sprawy oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym wnioskodawcy oraz porównując je z obciążeniami związanymi z partycypowaniem w kosztach sądowych oraz z zastępstwem profesjonalnego pełnomocnika uznano, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do udzielania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Zauważyć należało, iż skarżący i jego żona nie osiągają dochodów, utrzymują się z pomocy rodziny, a także z zasiłku z pomocy społecznej. Ponadto nie posiadają zasobów pieniężnych, oszczędności ani przedmiotów wartościowych.
Skarżący jest osobą chorą, z orzeczonym stopniem niepełnosprawności, wymaga stałej opieki medycznej, co wiąże się z wydatkami na leczenie. Okoliczności te świadczą o trudnej sytuacji skarżącego i przemawiają za uznaniem, iż po opłaceniu wydatków niezbędnych dla utrzymania oraz kosztów leczenia nie pozostają mu wolne środki na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.