Uzasadnienie
W dniu [...] stycznia 2011 r. (data nadania) J. P., dalej "skarżący", złożył za pośrednictwem Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Ponieważ skarżący nie wskazał numeru i daty aktu administracyjnego, który uczynił przedmiotem skargi, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 12 marca 2012 r. skarżący został wezwany do usunięcia tego braku formalnego skargi. W odpowiedzi na wezwanie skarżący wskazał decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] ustalającą kwotę nienależnie pobranych płatności bezpośrednich do gruntów rolnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 270, dalej p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przepis w takim brzmieniu oznacza, że dopiero wyczerpanie administracyjnego toku instancji otwiera skarżącemu drogę do uruchomienia kontroli działania organów administracji przez sąd administracyjny.
Na podstawie art. 127 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: "kpa"), od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Stosownie do art. 127 § 3 kpa od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Równocześnie na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 kpa ilekroć w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego jest mowa o ministrach - rozumie się przez to Prezesa i wiceprezesa Rady Ministrów pełniących funkcję ministra kierującego określonym działem administracji rządowej, ministrów kierujących określonym działem administracji rządowej, przewodniczących komitetów wchodzących w skład Rady Ministrów, kierowników centralnych urzędów administracji rządowej podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych przez Prezesa Rady Ministrów lub właściwego ministra, a także kierowników innych równorzędnych urzędów państwowych załatwiających sprawy, o których mowa w art. 1 pkt 1 i 4.
Stwierdzić więc należy, że w obecnym stanie prawnym wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy jest środkiem zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. Wyczerpanie tego środka zaskarżenia jest przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. Prawidłowe zwrócenie się przez stronę do ministra lub samorządowego kolegium odwoławczego z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zobowiązuje ten organ do wydania jednej z decyzji, o której mowa w art. 138 § 1, i tylko decyzja wydana w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy może być zaskarżona do sądu administracyjnego (Małgorzata Jaśkowska, Andrzej Wróbel, "Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, Dz.U.00.98.1071", LEX/el., 2012).
Organ administracji doręczył skarżącemu decyzję wskazaną przez niego jako przedmiot skargi w dniu 22 listopada 2010 r. – co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, karta nr 9 akt administracyjnych. W treści decyzji zawarto pouczenie, że stronie od decyzji nie służy odwołanie, ale strona niezadowolona z decyzji może w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Skarżący wniósł skargę do sądu administracyjnego na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] ustalającą kwotę nienależnie pobranych płatności bezpośrednich do gruntów rolnych, ale nie złożył uprzednio do organu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W związku powyższym, wskazać należy, iż w rozpoznawanej sprawie skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia. Wniesienie skargi na decyzję organu pierwszej instancji narusza dyspozycję przepisu art. 52 § 1 p.p.s.a., w związku czym wniesiona przez skarżącego skarga z mocy prawy jest niedopuszczalna.
Mając na względzie powyższe, skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 58 § 3 p.p.s.a.