Uzasadnienie
R. B., obywatel..., w dniu... września 2007 r. złożył wniosek o nadanie statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej. Wnioskiem została objęta żona - Z.A. (ob...., deklarująca narodowość...) oraz jej małoletni syn I. K. (ob.... narodowość...). W dniu... marca 2009 r. decyzją nr... postępowanie w części dotyczącej I. K. zostało umorzone, z uwagi na osiągniecie przez niego pełnoletniości.
Po rozpatrzeniu wniosku decyzją z... sierpnia 2009 r. nr... Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmówił wnioskodawcy nadania statusu uchodźcy i udzielenia ochrony uzupełniającej oraz postanowił wydalić cudzoziemca z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Decyzja ta objęła również żonę wnioskodawcy oraz małoletnie dziecko – R. B., ur... 2008 r.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ stwierdził, że wnioskodawca nie spełnia przesłanek przemawiających za udzieleniem mu żądanego statusu jak również ochrony uzupełniającej oraz zgody na pobyt tolerowany.
Rozpatrując odwołanie od powyższej decyzji Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia... grudnia 2009 r. nr... utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu decyzji Rada do Spraw Uchodźców szczegółowo przeanalizowała sprawę i dokonała oceny wyjaśnień złożonych przez stronę. Podkreśliła, że konfrontacja zeznań wnioskodawcy z zeznaniami jego żony co do przesłanek uzasadniających wniosek potwierdza trafność decyzji organu pierwszej instancji – pierwszy mąż Z. A. zginął w... r. Paszport żona wnioskodawcy otrzymała....2004 r. Wyjazd z.... był od dawna zaplanowany, ale ostatecznie cudzoziemcy wyjechali we... 2007 r., czyli... lat po śmierci pierwszego męża Z. A. i... lata po otrzymaniu paszportu. Żadne z małżonków nie wskazało bezpośrednich przyczyn ich wyjazdu z... Niewiarygodne w ocenie organu jest, że żona wnioskodawcy chciała być stroną w postępowaniu, ale uniemożliwił to funkcjonariusz Straży Granicznej, ponieważ żona strony wyraziła zgodę na piśmie na to, aby wniosek męża również ją obejmował.
Ponadto wnioskodawca oświadczył, że ma wykształcenie średnie, zatem niewiarygodne jest, że nie umie pisać – oświadczenie o przyczynach, z powodu których ubiega się o nadanie mu statusu uchodźcy napisał bowiem osobiście i je podpisał. Cudzoziemiec posiada obywatelstwo... i nie uprawdopodobnił, że na terytorium tego państwa byłby narażony na prześladowania lub byłyby zagrożone jego prawa z Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. Żona cudzoziemca jest obywatelką..., praktycznie całe życie zamieszkałą w G. w... i z jej zeznań nie wynika, aby w kraju pochodzenia groziły jej prześladowania lub nieludzkie traktowanie.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie rozstrzygnięciu Rady cudzoziemiec zarzucił, że organ pierwszej instancji analizował sytuację w... i wskazywał na zagrożenia dla ludności... stwierdzając, że nie dotyczą one żony skarżącego. Podniósł, że organy nie przeanalizowały materiału dowodowego pod kątem sytuacji w..., czym naruszyły art. 7, 77 § 1 oraz 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego [Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.], dalej: k.p.a. Organy nie rozpatrzyły również, zdaniem cudzoziemca, materiału dowodowego dotyczącego żony skarżącego która jest stroną postępowania na podstawie art. 28 k.p.a. Organy orzekające w sprawie nie dostrzegły zagrożeń dla skarżącego, na które jest narażony syn żony skarżącego, I. K., który decyzją Szefa Urzędu z dnia... kwietnia 2009 r. otrzymał ochronę uzupełniającą na terytorium RP.
Skarżący wskazał, że w toku jest postępowanie o nadanie statusu uchodźcy drugiemu synowi jego żony, I. K. (powołującego się na te same co I. przesłanki), oraz że w przypadku wydalenia jego żony dojdzie do jej rozłąki również z drugim synem. Dodał, iż jego żona miała problemy ze strukturami wojskowymi również ze względu na działalność brata, i to właśnie fakt prześladowań decydował o ucieczce rodziny z...
W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców wniosła o jej oddalenie podtrzymując motywy zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych [Dz.U. nr 153, poz. 1269] oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.], dalej – p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia.
Należy wskazać, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej [Dz. u. Nr 128, poz. 1176 z późn. zm.], dalej: ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju.
A contrario artykuł 19 ust. 1 pkt 1 wskazanej ustawy stanowi, iż cudzoziemcowi odmawia się nadania statusu uchodźcy jeżeli nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem w kraju pochodzenia.
W tym miejscu Sąd wyjaśnia, iż zgodnie z art. 1 lit. A pkt 2 Konwencji dotyczącej statusu uchodźców sporządzonej w Genewie dnia 28 lipca 1951r. uchodźcą jest osoba, która na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem z powodu swojej rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych, przebywa poza granicami państwa, którego jest obywatelem i nie może lub nie chce z powodu tych obaw korzystać z ochrony tego państwa.
Słusznie organy w sprawie stwierdziły, że w przypadku powrotu do kraju pochodzenia – do... – skarżący nie byłby narażony na prześladowanie ani innego rodzaju represje.
Odnosząc się do zarzutu nieustosunkowania się do sytuacji panującej w... należy wskazać, że zgodnie z art. 13 ust. 1 i 15 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pod uwagę brany jest kraj pochodzenia, nie zaś państwo osiedlenia. W kwestii zarzutu niezbadania indywidualnej sytuacji żony skarżącego należy wyjaśnić, iż wszczęcie niniejszego postępowania nastąpiło w stanie prawnym, w którym obowiązywał art. 17 ust. 4 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowiący, że osoba objęta wnioskiem nie jest stroną postępowania. W toku postępowania weszła w życie nowelizacja ustawy, w wyniku której osobie objętej wnioskiem przywrócono status strony. W art. 47 ust. 1 cytowanej ustawy, który znalazł zastosowanie do strony, wskazano, że w decyzji o odmowie nadania wnioskodawcy statusu uchodźcy ze względu na okoliczności, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy (występujące w przypadku skarżącego), orzeka się także o odmowie nadania statusu uchodźcy osobie, w imieniu której wnioskodawca występuje. Sąd stwierdza, że strona nie została zmuszona do złożenia wniosku wspólnego, gdyż własnoręcznie podpisała wniosek.
Niezasadny jest także zarzut sprzeczności między przypadkami skarżącego i jego żony oraz syna jego żony. I. K. występował w procedurze jako samodzielny wnioskodawca - jego krajem pochodzenia jest zaś... i to w odniesieniu do jego osoby w ramach realiów panujących w tym państwie organy zadecydowały o przyznaniu ochrony.
Całokształt materiału dowodowego nie daje podstaw do twierdzenia, że wnioskodawca mógłby w sposób zasadny obawiać się prześladowania ze względu na rasę, religię, narodowość, przynależność do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych w przypadku powrotu do kraju pochodzenia.
Analizując niniejszą sprawę, należy stwierdzić, iż Rada do Spraw Uchodźców w zaskarżonej decyzji prawidłowo orzekła, że nie zostało wykazane, aby w stosunku do wnioskodawcy miały miejsce prześladowania z przyczyn określonych w Konwencji Genewskiej. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wykazał, aby wnioskodawca w jakikolwiek sposób doświadczył represji ze strony władz publicznych.
W związku z powyższymi ustaleniami organy administracji publicznej rozstrzygając sprawę prawidłowo orzekły również o odmowie udzielenia skarżącemu ochrony uzupełniającej i o wydaleniu cudzoziemca z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności udzielenia zgody na pobyt tolerowany (art. 48 ust. 1 i 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej), bowiem analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wykazała, aby powrót skarżącego na terytorium kraju pochodzenia narażał go na ryzyko doznania poważnej krzywdy przez orzeczenie kary śmierci lub wykonania egzekucji, tortur, nieludzkiego lub poniżającego traktowanie albo karania, a także zagrożenia jego życia lub zdrowia. Nie wykazano także, aby wydalenie cudzoziemca wiązało się z naruszeniem praw chronionych przez Konwencję Rzymską z 1950r.
Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia zasad postępowania dowodowego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, iż materiał dowodowy został zebrany i rozpatrzony wnikliwie - zgodnie z art. 77 k.p.a., co znalazło wyraz w uzasadnieniach decyzji obu instancji spełniających wymogi art. 107 § 3 k.p.a.
Organ zasadnie przyjął, jak tego wymaga art. 80 k.p.a., na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, iż cudzoziemiec nie wykazał faktów czy okoliczności mogących uzasadniać jego obawę przed indywidualnym prześladowaniem z przyczyn wymienionych w art. 13 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP.
Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, iż organ dokonał dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, uzasadnił podstawę prawną i dokonując właściwej interpretacji przepisów wydał decyzję zgodną z prawem.
Tym samym nie nastąpiło w sprawie naruszenie prawa materialnego oraz prawa procesowego, na co powołuje się strona skarżąca.
Z tych względów i na podstawie art. 151 p.p.s.a. w pozostałej części należało oddalić skargę jako niezasadną.