Uzasadnienie
Przedmiotem skargi G. C. jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w Warszawie (dalej: "Dyrektor IC") z dnia... stycznia 2017 r. Nr..., podjęta na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.), dalej: "O. p.", w związku m.in. z art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 471), dalej: "u.g.h.", utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego...w W. z dnia... września 2016 r. Nr... orzekającą o zabezpieczeniu wykonania kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach do gry poza kasynem gry na majątku G. C. oraz określającą przybliżoną kwotę zobowiązania z tytułu kary pieniężnej w wysokości... zł.
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Funkcjonariusze Służby Celnej Urzędu Celnego w W. w ramach realizacji zadań Służby Celnej wskazanych w art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1799) ujawnili w dniu 8 kwietnia 2015 r. w lokalu... znajdującym się w Warszawie przy ul...., włączone do zasilania i gotowe do eksploatacji automaty do gier o nazwach:...
Przeprowadzone czynności, w szczególności eksperyment procesowy gry na spornych urządzeniach wykazały, że sporne automaty podlegały przepisom ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, w związku z czym urządzanie na nich gier odbywać się winno wyłącznie w kasynach gry. Funkcjonariusze stwierdzili m.in., że gry na ww. urządzeniach mają charakter losowy. Grający nie miał możliwości zatrzymania zmieniających się symboli na bębnach, w najlepszym dla siebie ustawieniu (konfiguracji), a w związku z tym zdecydować o wysokości wygranej. Gry przeprowadzane były w celach komercyjnych (automaty wymagały zasilenia środkami pieniężnymi oraz dokonywały wypłat pieniężnych w formie bilonu).
W związku z uzasadnionym podejrzeniem popełnienia przestępstwa karnego skarbowego określonego w art. 107 § 1 w ustawie z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2016 r. poz. 2137 ze zm.), dalej: "K.k.s.", automaty zostały zatrzymane do dalszego postępowania.
Postanowieniem z... czerwca 2015 r. Naczelnik Urzędu Celnego (dalej: "Naczelnik Urzędu") w Warszawie wszczął wobec G. C. (dalej: "Strona", Skarżący") postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. W trakcie prowadzonego postępowania Naczelnik Urzędu decyzją z dnia... września 2016 r. o numerze wskazanym wyżej, orzekł o zabezpieczeniu wykonania kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach do gier poza kasynem gry na majątku Strony oraz określił przybliżoną kwotę zobowiązania z tytułu kary pieniężnej w wysokości... zł.
Strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania w sprawie.
Dyrektor Izby Celnej w Warszawie (dalej także: "Dyrektor Izby", "organ odwoławczy") decyzją opisaną w komparycji wyroku utrzymał w mocy powyższą decyzję Naczelnika Urzędu.
W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby wskazał na treść art. 33 Ordynacji podatkowej, który stwierdza, że zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nic uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję.
Następnie organ odwoławczy powołał się na materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy i wskazał, że w trakcie postępowania podatkowego, Naczelnik Urzędu w trybie art. 39 O.p. pismem z dnia 24 maja 2016 r. wezwał Stronę do złożenia oświadczenia o nieruchomościach i prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem hipoteki przymusowej, rzeczach ruchomych oraz zbywalnych prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem zastawu skarbowego. Pismem z dnia 3 czerwca 2016 r. Strona odmówiła złożenia oświadczenia o nieruchomościach i prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem hipoteki przymusowej i rzeczach ruchomych oraz zbywalnych prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem zastawu skarbowego.
W celu określenia aktualnej sytuacji finansowej i majątkowej Strony, Naczelnik Urzędu wystąpił do właściwych organów o udzielenie informacji dotyczących zaległości finansowych wobec budżetu państwa. Z odpowiedzi udzielonej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. wynika, że Strona posiada zaległość w kwocie... zł za styczeń 2015 r. (PIT-4R), natomiast z informacji Ministerstwa Sprawiedliwości z dnia 20 września 2016 r. wynika, że Strona nie figuruje w Rejestrze Ksiąg Wieczystych.
Ponadto, jak wskazał Dyrektor Izby, z notorii urzędowej znany jest fakt, że wobec Strony prowadzone jest postępowanie egzekucyjne (pismo nr... z dnia... listopada 2016 r.), na podstawie tytułu wykonawczego nr... z dnia 31 sierpnia 2015 r. na kwotę... zł. Ponadto z zapisów w systemie finansowo księgowym ZEFIR2 wynika, że wobec Strony prowadzone są postępowania upominawcze (przedegzekucyjne). Jak zauważył organ odwoławczy, zarówno w wyniku egzekucji, jak i na skutek postępowań upominawczych nie doszło do uregulowania kwot zaległości przez Stronę.
Jak wyjaśnił Dyrektor Izby, skoro warunkiem zabezpieczenia na majątku Strony wykonania zobowiązania przed terminem płatności jest uzasadniona obawa jego niewykonania, a katalog przesłanek dokonania zabezpieczenia jest katalogiem otwartym, co do zasady zaś niewykonanie zobowiązania prowadzi bezpośrednio do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, to wszczęcie i prowadzenie egzekucji w innych sprawach stanowi wystarczającą przesłankę zabezpieczenia wykonania zobowiązania na majątku Strony, ponieważ uprawdopodabnia, że analogiczna sytuacja może zaistnieć również w przedmiotowej sprawie, skoro już wcześniej zobowiązania z tytułu kar pieniężnych nie były wykonywane. Przedstawione powyżej fakty świadczą zdaniem organu odwoławczego w sposób jednoznaczny o zaistnieniu przesłanek wymienionych w art. 33 O.p., zatem z uwagi na uzasadniony interes Skarbu Państwa w ocenie Dyrektora Izby należało zabezpieczyć zobowiązanie z tytułu kary pieniężnej przed terminem płatności na majątku Strony.
Ustosunkowując się do zarzutów odwołania Dyrektor Izby uznał je za niezasadne. Zdaniem organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie wszczęcie i prowadzenie licznych egzekucji w innych sprawach, a także zaległości w uiszczaniu kar pieniężnych, stanowi wystarczającą przesłankę zabezpieczenia wykonania zobowiązania na majątku Strony, ponieważ uprawdopodabnia, iż analogiczna sytuacja może zaistnieć również w przedmiotowej sprawie, skoro już wcześniej zobowiązania z tytułu kar pieniężnych nie były wykonywane. Powyższe w połączeniu z niewyjawieniem przez Stronę sytuacji finansowej i majątkowej wprost uzasadnia w ocenie Dyrektora Izby obawę niewykonania zobowiązania z tytułu kary pieniężnej w przedmiotowej sprawie.
Strona złożyła do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Dyrektora, wnosząc o uchylenie tej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu.
W skardze zarzucono naruszenie:
- 1) art. 207 w zw. z art. 33 § 1, § 2 pkt 1 i § 4 pkt 1 O.p. poprzez błędne zastosowanie zabezpieczenia kary w szacowanej wysokości 36.000 zł podczas gdy w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie zostały spełnione przesłanki z art. 33 O.p. warunkujące dokonanie zabezpieczenia a organ podatkowy nie ustalił ani nie wykazał innych przyczyn uzasadniających obawę, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane;
- 2) art. 207 w zw. z art. 33 § 1, § 2 pkt 1 i § 4 pkt 1 O.p. w zw. z art. 91, art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 90 ust. 1 u.g.h. poprzez niesłuszne dokonanie zabezpieczenia kary w sytuacji, gdy nie został notyfikowany przepis zakazujący urządzania gier na automatach poza kasynem a zatem jest on nieskuteczny, co wyklucza w każdym przypadku zastosowanie kary pieniężnej za jego naruszenie.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.); zwanej dalej: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Badając niniejszą sprawę w ramach powyższych przepisów i w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.
Za podstawę wyroku Sąd przyjął prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane przez Dyrektora Izby Celnej w Warszawie w decyzji z dnia... stycznia 2017 r. oraz Naczelnika Urzędu Celnego w W. Przedmiotem rozpoznania w sprawie jest, wydana na podstawie art. 33 O. p. decyzja Dyrektora Izby Celnej w Warszawie, utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji, w przedmiocie dokonania zabezpieczenia kary pieniężnej na majątku Strony skarżącej oraz określającą przybliżoną kwotę kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry w kwocie... zł.
Stosownie do art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Wysokość kary pieniężnej wymierzanej w tym przypadku wynosi 12.000 zł od każdego automatu (ust. 2 pkt 2 art. 89). Natomiast zgodnie z art. 91 ustawy o grach hazardowych, do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Jak trafnie wskazał organ odwoławczy, odesłanie to nie zostało zawężone do określonych tylko przepisów Ordynacji podatkowej, lecz dotyczy Ordynacji podatkowej w ogólności, a tym samym oznacza to również objęcie kar pieniężnych reżimem ich zabezpieczania na warunkach określonych tą ustawą. W tej sytuacji, w przypadku kar pieniężnych, o których mowa w art. 91 ustawy o grach hazardowych, mają zastosowanie także m.in. te przepisy Ordynacji podatkowej, które umożliwiają zabezpieczenie takich przyszłych kar na majątku podatnika w razie spełnienia przesłanek wskazanych w art. 33 tej ustawy. Kary pieniężne winny być w tym zakresie traktowane jak podatki (art. 3 pkt 3c w związku z pkt 8 Ordynacji podatkowej).
Zgodnie z art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję (...).
W myśl art. 33 § 2 tej ustawy, zabezpieczenia w okolicznościach wymienionych w § 1 można dokonać również w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, przed wydaniem decyzji: 1) ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego;
- 2) określającej wysokość zobowiązania podatkowego;
- 3) określającej wysokość zwrotu podatku.
Zabezpieczeniu mogą podlegać - na podstawie § 2 powyższego artykułu, zarówno zobowiązania, które jeszcze nie powstały, ponieważ nie została doręczona decyzja ustalająca zobowiązanie (tzn. decyzja o skutku konstytutywnym) bądź zobowiązania, które powstały z mocy prawa, a których wysokość nie została jeszcze określona w decyzji (mającej walor decyzji deklaratoryjnej). To "przyszłe" zobowiązanie może być zabezpieczone jeszcze przed dniem wydania decyzji wymierzającej lub określającej podatek, z tym, że stosowanie zabezpieczenia w tym trybie jest możliwe jedynie w ramach wszczętego i prowadzonego postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej. Najpierw zatem musi być wszczęte postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa, a dopiero po tym można dokonać zabezpieczenia przed wydaniem decyzji w przedmiocie zobowiązania podatkowego.
W niniejszej sprawie, takie postępowanie (kontrolne) zostało wszczęte w stosunku do Strony skarżącej. Ustalenia kontroli przeprowadzonej przez pracowników Urzędu Celnego wykazały, że zachodzi uzasadnione podejrzenie prowadzenia gier hazardowych na automatach do gier o nazwach:..., w lokalu... znajdującym się w Warszawie przy ul...., poza kasynem gry.
Na podstawie tych ustaleń kontroli organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne w zakresie wymierzenia kary pieniężnej, zgodnie z art. 89 ust.1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych. Zatem, wbrew stanowisku Strony skarżącej, organy celne nie naruszyły w niniejszej sprawie art. 33 § 2 Ordynacji podatkowej.
Jak już wskazano, zgodnie z art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej, powyższe zobowiązanie przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności, gdy podatnik trwałe nie uiszcza wymaganych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym.
Wprawdzie ustawodawca nie zdefiniował przesłanki stosowania zabezpieczenia, to jest pojęcia "uzasadnionej obawy, że zobowiązanie nie zostanie wykonane", niemniej jednak zobrazował w sposób przykładowy okoliczności, co do których ustalenie, że zaistniały, pozwala na kwalifikację stanu faktycznego, jako spełniającego wymogi z art. 33 § 1 O.p. Wynika z tego jednoznacznie, że chodzi zarówno o działania podatnika, które wpływają na jego stan majątkowy zmniejszając ten majątek nie tylko przez zagrożenie udaremnienia egzekucji, ale i przez utrudnienie tej egzekucji, jak również trwałe nieuiszczanie wymagalnych zobowiązań publicznoprawnych. Użyty w powołanym przepisie zwrot: "w szczególności" wskazuje, że wyliczenie to nie jest wyczerpujące, a zatem inne niewymienione w nim przypadki mogą uzasadniać zabezpieczenie zobowiązania podatkowego przed terminem płatności.
Tym samym nie można przyjąć poglądu, iż dokonanie zabezpieczenia możliwe jest jedynie wówczas, gdy w postępowaniu zostaną zgromadzone dowody świadczące, że zobowiązanie może zostać niewykonane. Nie ulega bowiem wątpliwości, że wyliczenie zawarte w tym zakresie w art. 33 § 1 O.p. stanowi jedynie egzemplifikację przykładowo wybranych okoliczności, które mogą uzasadniać stan "obawy" niewykonania zobowiązania podatkowego. Nie oznacza to jednak, że okoliczności te muszą wystąpić, aby o obawie takiej można było mówić. Przeciwnie, organy podatkowe mogą za pomocą wszelkich argumentów, popartych ustalonymi w sprawie okolicznościami, wykazywać, że istnieje groźba niewykonania zobowiązania podatkowego w przyszłości uzasadniająca sięgnięcie do instytucji zabezpieczenia. W tym kontekście NSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 19 listopada 2009 r., sygn. akt I FSK 1383/08 (dostępny www.orzeczenia.nsa.gov.pl), zwrócił uwagę na trudności przy stosowaniu klasycznych, tradycyjnych środków dowodowych dla wykazania stanu obawy.
Jak podkreślono, odnosząc się do charakteru przesłanek warunkujących możliwość sięgnięcia do instytucji zabezpieczenia, z jednej strony nawiązują one do sytuacji już istniejącej (stan obawy), z drugiej natomiast do przyszłości (groźba niewykonania zobowiązania podatkowego). Nie ulega wątpliwości, że uzasadniona obawa musi istnieć już w chwili rozstrzygania w przedmiocie zabezpieczenia, jednak obawa ta odnoszona jest zarazem do zdarzenia, które jeszcze nie nastąpiło (a nawet nie wiadomo czy w ogóle wystąpi); ten stan rzeczy sprawia, że rozważanej kwestii niepodobna rozpatrywać w kontekście tradycyjnie pojmowanych dowodów; trudno bowiem wskazać, jakie okoliczności uzasadniałyby w sposób pewny (to zaś jest istotą dowodu), istnienie takiej obawy; jeśli z kolei przyjąć, że problem "wykonania" bądź "niewykonania" zobowiązania podatkowego, jest materią dotyczącą rzeczywistości mającej się dopiero ziścić w przyszłości, to niepodobna oczekiwać dowodu na to, że nie zostanie ono wykonane; w odniesieniu do przyszłości zawsze bowiem przedmiotem rozważań jest pewien stan hipotetyczny, co sprawia, że ocenie (a także wykazywaniu argumentów mających wskazywać na rzecz tej oceny), podlegać może tylko możliwość ziszczenia się tego stanu.
Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę w całości podziela stanowisko NSA. W związku z czym należy stwierdzić, że w postępowaniu dotyczącym zabezpieczenia należności podatkowych, organy mogą wykazywać ziszczenie się przesłanek ustawowych zabezpieczenia przy użyciu wszelkich dostępnych i możliwych środków, a także w oparciu o wszelkie okoliczności faktyczne uprawdopodabniające możliwość niewykonania zobowiązania podatkowego, przy czym nie można mówić w tym przypadku o klasycznym postępowaniu dowodowym i tradycyjnych dowodach. Ocenę, czy istnieje obawa niewykonania zobowiązania w konkretnym wypadku pozostawiono do uznania właściwego w sprawie organu. Uznanie to nie może oznaczać dowolności działania, lecz powinno być oparte na całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych. Treść art. 33 § 1 O.p. wyraźnie stanowi bowiem o "uzasadnionej obawie", a więc takiej, która ma swoje źródło. Nie może ona być domyślna, ale powinna być uprawdopodobniona w sposób jasny i czytelny dla strony.
Zdaniem Sądu, w okolicznościach faktycznych rozpatrywanej sprawy, organy trafnie przyjęły, że została spełniona omawiana przesłanka dokonania zabezpieczenia. Świadczą o tym dowody wskazujące na fakt, że Skarżący posiadał na dzień wydania zaskarżonej decyzji zaległości z tytułu kar pieniężnych dot. naruszenia przepisów ustawy o grach hazardowych, wobec Skarżącego prowadzone jest postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 31 sierpnia 2015 r. na kwotę... zł, a także postępowania upominawcze (przedegzekucyjne).
W tej sytuacji organy celne trafnie uznały, że okoliczności sprawy dają podstawę do stwierdzenia, że Strona może nie wykonać zobowiązania podatkowego w przyszłości - istnieje uzasadniona obawa, że zobowiązanie nie zostanie wykonane, gdyż podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym. Stosownie do § 4 art. 33 Ordynacji podatkowej, zasadnie także określono w decyzji o zabezpieczeniu przybliżoną kwotę kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry, na... zł.
Nie zasługują wiec na uwzględnienie zarzuty Strony skarżącej o braku podstaw prawnych dokonania w przedmiotowej sprawie zabezpieczenia kary pieniężnej oraz o braku przesłanek takiego zabezpieczenia. Tym samy nie można uznać naruszenia wskazanych w skardze przepisów Ordynacji podatkowej.
Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego dokonania zabezpieczenia kary w sytuacji, gdy "...nie został notyfikowany przepis zakazujący urządzania gier na automatach poza kasynem a zatem jest on nieskuteczny, co wyklucza w każdym przypadku zastosowanie kary pieniężnej za jego naruszenie", Sąd stwierdza, że również ten zarzut nie znajduje uzasadnienia.
Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 16 maja 2016 r. podjął uchwałę o sygn. akt II GPS 1/16, zgodnie z którą: "1. Art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.) nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny – w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE – charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy;
2. Urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem – od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.)".
Z kolei art. 269 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2014 r. o sygn. akt II GSK 1518/14; wyrok NSA z dnia 26 listopada 2014 r. o sygn. akt II FSK 1474/14; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeżeli skład sądzący w sprawie nie stwierdzi zasadności uruchomienia trybu przewidzianego w art. 269 p.p.s.a., to obowiązany jest respektować stanowisko wyrażone w uchwale składu poszerzonego Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2015 r. o sygn. akt II OSK 1632/13).
Skoro zatem z mocy art. 269 § 1 p.p.s.a., Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę związany był stanowiskiem wyrażonym w uchwale z dnia 16 maja 2016 r. o sygn. akt II GPS 1/16, a co więcej stanowisko to w pełni podzielał, to zarzut dotyczący uchwalenia u.g.h. z pominięciem procedury notyfikacyjnej nie mógł znaleźć uznania.
Sąd przychyla się również do stanowiska zawartego w wyrokach NSA z dnia 16 grudnia 2015 r. sygn. akt II GSK 6/14, II GSK 132/14 i II GSK 139/14, iż nie dość, że art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. nie ma charakteru przepisu technicznego, w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, to również związek tego przepisu z art. 14 przywołanej ustawy nie ma charakteru, który (bezwarunkowo) uzasadnia odmowę jego zastosowania, jako podstawy nałożenia kary pieniężnej, ilekroć podmiot urządzający gry na automatach czyni to poza kasynem gry.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.