Uzasadnienie
Przedmiotem skargi z dnia 16 lutego 2011 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym) złożonej przez A. D. zwana dalej skarżącą jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2011 r. znak: [...] utrzymująca w mocy decyzję z dnia [...] września 2010 r., Nr [...] wydaną przez Prezesa Agencji Rynku Rolnego, o stwierdzeniu nieważności decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w [...] z dnia [...] września 2009 r., Nr [...] o przyznaniu pomocy do plantacji trwałych A. D..
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.
Decyzją z dnia 28 września 2009 r., Nr [...] Dyrektor Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w [...] przyznał A. D. pomocy do plantacji trwałych.
Dyrektor OT ARR w [...] na podstawie otrzymanej z ARiMR informacji o nieprzyznaniu Wnioskodawcy płatności do upraw roślin energetycznych za rok 2009 oraz ponownej weryfikacji przedłożonej przez wnioskodawcę dokumentacji, stwierdził, że Wnioskodawca nie wystąpił o przyznanie płatności do upraw roślin energetycznych do działki nr [...] za rok, w którym plantacja trwała została założona. W 2009 r. powyższa działka została zgłoszona jedynie w związku z ubieganiem się o przyznanie jednolitej płatności obszarowej (1 ha) oraz płatności uzupełniającej do powierzchni upraw podstawowych (3 ha).
Prezes Agencji Rynku Rolnego po otrzymaniu informacji od Dyrektora OT ARR w [...] o wadliwości przedmiotowej decyzji, wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia jej nieważności.
Prezes Agencji Rynku Rolnego decyzją z dnia [...] września 2010 r., Nr [...] stwierdził nieważności decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w [...] z dnia [...] września 2009 r., Nr [...] o przyznaniu pomocy do plantacji trwałych A. D..
Organ I instancji wskazał, iż zgodnie z przepisem art. 29a ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r. Nr 170, poz. 1051, z późn. zm.) jednym z warunków przyznania pomocy było objęcie danej plantacji wnioskiem o przyznanie płatności do upraw roślin energetycznych za rok, w którym plantacja została założona, lub za rok następujący po roku założenia plantacji. Powyższy przepis został uchylony z dniem 15 marca 2010 r., na mocy ustawy z dnia 17 lutego 2010 r. o zmianie ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 36, poz. 197). Jednakże, zgodnie z art. 4 ust. 2 wymienionej ustawy do płatności do upraw roślin energetycznych pomocy do rzepaku i pomocy do plantacji trwałych, o których mowa w ustawie o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, przyznanych przed dniem wejścia w życie nowelizacji, stosuje się przepisy dotychczasowe.
Zdaniem organu I instancji, w przedmiotowej sprawie oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu art. 29a ust. 2 pkt 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, a rozstrzygnięciem zawartym w decyzji Nr [...] Dyrektora OT ARR w [...] z dnia [...] września 2009 r., stanowi rażące naruszenie prawa przez organ niższego stopnia, które uzasadnia stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej obarczonej taką wadą.
Organ I instancji podkreślił, iż dokonał oceny spełnienia przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji Nr [...] w oparciu o stan prawny obowiązujący w dacie jej wydania, co pozostaje w zgodzie ze stanowiskiem Wnioskodawcy, przedstawionym w piśmie z dnia 12 sierpnia 2010 r.
Wskazał także, iż ze względu na treść art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 17 lutego 2010 r. o zmianie ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz niektórych innych ustaw, nowelizacja ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, która weszła w życie 15 marca 2010 r., nie miała wpływu na wadliwość decyzji Nr [...] oraz wydanie niniejszego rozstrzygnięcia. Nowelizacja powyższej ustawy, w stosunku do sytuacji prawnej Wnioskodawcy, skutkowała jedynie wyłączeniem możliwości ubiegania się o płatność do upraw roślin energetycznych i tym samym pomocy do plantacji trwałych w 2010 r.
Ww. organ podniósł, iż w piśmie z dnia 12 sierpnia 2010 r. Wnioskodawca stwierdził, że w 2009 r. nie zadeklarował plantacji do płatności do upraw roślin energetycznych, ponieważ miał na to czas w 2010 r. i miał tego dokonać. Organ odnosząc się do tej deklaracji wnioskodawcy stwierdził, iż w świetle przepisów ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego takie zachowanie było niemożliwe nie tylko ze względu na nowelizację tej ustawy i związane z tym zakończenie przyznawania pomocy do plantacji trwałych.
Podkreślił, iż na podstawie art. 18 ust. 2 ww. ustawy wniosek o przyznanie płatności obszarowych składa się w terminie od dnia 15 marca do dnia 15 maja. Termin ten nie podlega przywróceniu. Zgodnie z art. 29a ust. 8 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego wniosek o przyznanie pomocy do plantacji trwałych powinien zostać złożony w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia wniosku o przyznanie płatności do upraw roślin energetycznych, o którym mowa w ust. 2 pkt 3 tego przepisu. Przepis art. 29a ust. 2 pkt 3 ww. ustawy stanowi, że pomoc do plantacji była przyznawana pod warunkiem, że plantacja była objęta wnioskiem o przyznanie płatności do upraw roślin energetycznych za rok, w którym plantacja została założona, lub za rok następujący po roku założenia plantacji.
Zdaniem organu I instancji wniosek o przyznanie pomocy powinien zostać złożony w OT ARR w tym samym roku (w stosownym terminie), w którym złożono w Biurze Powiatowym ARiMR wniosek o przyznanie płatności do upraw roślin energetycznych. Wskazał również, że wnioski te mogły zostać złożone w roku, w którym plantacja została założona, lub w roku następujący po roku założenia plantacji. Organ podkreślił, iż przewidziane w art. 29a ust. 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego warunki przyznania pomocy powinny zostać wykazane przez Wnioskodawcę w chwili złożenia wniosku o jej przyznanie, tj, w dniu 10 lipca 2009 r.
Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi po rozpoznaniu odwołania K. D. decyzją z dnia z dnia [...] stycznia 2011 r. znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ odwoławczy wskazał, iż zasady przyznawania pomocy do plantacji trwałych w kampanii 2009 r. zostały uregulowane w ustawie z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r., Nr 170, poz. 1051, z późn. zm.). Zgodnie z przepisem art. 29a ust. 2 pkt 3 ww. ustawy jednym z warunków przyznania pomocy było objęcie danej plantacji wnioskiem o przyznanie płatności do upraw roślin energetycznych za rok, w którym plantacja została założona, lub za rok następujący po roku założenia plantacji. Ponadto art. 29a ust. 8 ww. ustawy stanowi, że wniosek o przyznanie pomocy do plantacji trwałych składa się na piśmie, na formularzu opracowanym i udostępnionym przez Agencję Rynku Rolnego, w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia wniosku o przyznanie płatności do upraw roślin energetycznych.
Natomiast w myśl art. 29a ust. 9 ww. ustawy do wniosku o przyznanie pomocy do plantacji trwałych dołącza się kopię wniosku o przyznanie płatności do upraw roślin energetycznych, złożonego do kierownika biura powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Organ II instancji podkreślił, iż wniosek o przyznanie pomocy powinien zostać złożony do Dyrektora OT ARR w tym samym roku (nie później jednak niż w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia wniosku o przyznanie płatności do upraw roślin energetycznych), w którym złożono w biurze powiatowym ARiMR wniosek o przyznanie płatności do upraw roślin energetycznych. Wskazał także, że przewidziane w art. 29a ust. 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego warunki przyznania pomocy powinny zostać spełnione przez Wnioskodawcę najpóźniej w chwili złożenia wniosku o przyznanie pomocy do plantacji trwałych.
Minister podniósł, iż Dyrektor OT ARR w [...] w chwili wydawania decyzji o przyznaniu pomocy do plantacji trwałych posiadał informację, że A. D. nie złożyła wniosku o przyznanie płatności do upraw roślin energetycznych na rok 2009 (kopia wniosku z dnia 29 kwietnia 2009 r. o przyznanie płatności na rok 2009 złożonego do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...]). W związku z tym zadaniem organu odwoławczego decyzja Dyrektora OT ARR w [...] nr z dnia [...] września 2009 r., Nr [...] przyznająca pomoc do plantacji trwałych A. D. została wydana z naruszeniem art. 29a ust. 2 pkt 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Ww. organ wskazał, że w art. 29a ust. 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego został określony katalog warunków, których jedynie łączne spełnienie daje podstawę do wydania decyzji o przyznaniu pomocy do plantacji trwałych. Organ II instancji stwierdził, iż przyznanie pomocy w przypadku gdy wnioskodawca nie spełnia choćby jednego z tych warunków stanowi rażące naruszenie prawa, którego skutki nie są możliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządności.
Organ odwoławczy wskazał, że zarówno uzasadnienie faktyczne jak i prawne zaskarżonej decyzji zostało sporządzone w sposób umożliwiający kontrolę jej legalności. Podniósł, iż uzasadnienie to zawiera argumenty i przesłanki, którymi kierował się Prezes ARR wydając swoją decyzję. Organ zauważył, że podjęta w odwołaniu przez Anitę Dziób polemika z zaskarżoną decyzją nie wskazuje aby strona miała trudności w zrozumieniu przesłanek, którymi kierował się Prezes ARR, wydając zaskarżoną decyzję, dlatego też podnoszony przez storę zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 11 k.p.a. uznał za bezzasadny.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła Anita Dziób wnosząc o uchylenie decyzji organów obydwu instancji oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego wg norm przepisanych.
Skarżonej decyzji zarzuciła:
- - naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 oraz art. 158 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) dalej k.p.a. poprzez zastosowanie nadzwyczajnego trybu weryfikacji decyzji w oparciu o zarzut rażącego naruszenia prawa do decyzji wydanej zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa;
- - naruszenie art. 16 k.p.a. tj. zasady trwałości decyzji ostatecznych poprzez wyeliminowanie z obrotu prawnego ostatecznej decyzji zgodnej z prawem;
- - naruszenie art. 107 § 3 w związku z art. 11 k.p.a. poprzez zredagowanie uzasadnienia decyzji w sposób, który uniemożliwia poznanie przesłanek, którymi kierował się organ eliminując decyzję z obrotu prawnego.
W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi podtrzymując swoje stanowisko zawartę w zasakrzonej decyzji wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie należy zauważyć, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem legalności, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny I instancji rozstrzyga sprawę w granicach sprawy administracyjnej, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie sądu administracyjnego granicami skargi oznacza m.in., że sąd ma obowiązek rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą zaskarżoną decyzją z punktu widzenia zgodności z prawem całego postępowania administracyjnego, a podstawę orzekania przez ten sąd stanowi cały materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji w toku całego prowadzonego w danej sprawie postępowania, gdyż zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd rozpoznaje sprawę na podstawie akt sprawy.
Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze Sąd stwierdza, że nie zasługuje ona na uwzględnienie i podzielił poglądy organu zawarte w odpowiedzi na skargę. Prawidłowe jest twierdzenie, że postępowanie wszczęte w trybie art. 156 § 1 k.p.a. jest postępowaniem nadzwyczajnym.
Do przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji, wskazanymi w/w przepisem należy:
- 1) wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości,
- 2) wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa,
- 3) jeżeli decyzja dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną,
- 4) jeżeli decyzja została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie,
- 5) jeżeli decyzja była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały,
- 6) wykonanie decyzji wywołałoby czyn zagrożony karą,
- 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa,
Dlatego niezwykle istotnym dla rozpoznania niniejszej sprawy było ustalenie, czy z któraś z przesłanek zawartych w art. 156 § 1 k.p.a. została spełniona.
Zasady przyznawania pomocy do plantacji trwałych w kampanii 2009 r. zostały uregulowane w ustawie z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r., Nr 170, poz. 1051, z późn. zm.). Zgodnie z przepisem art. 29a ust. 2 pkt 3 ww. ustawy, jedynym z warunków przyznania pomocy było objęcie danej plantacji wnioskiem o przyznanie płatności do upraw roślin energetycznych za rok, w którym plantacja została założona, lub za rok następujący po roku założenia plantacji. Dodatkowo art. 29a ust. 8 ww. ustawy stanowi, że wniosek o przyznanie pomocy do plantacji trwałych składa się na piśmie, na formularzu opracowanym i udostępnionym przez Agencję Rynku Rolnego, w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia wniosku o przyznanie płatności do upraw roślin energetycznych.
Natomiast zgodnie z art. 29a ust. 9 ww. ustawy do wniosku o przyznanie pomocy do plantacji trwałych dołącza się kopię wniosku o przyznanie płatności do upraw roślin energetycznych, złożonego do kierownika biura powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.
Mając powyższe na uwadze należy przyjąć, że wniosek o przyznanie pomocy powinien być złożony do Dyrektora OT ARR w tym samym roku (nie później jednak niż w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia wniosku o przyznanie płatności do upraw roślin energetycznych), w którym złożono w biurze powiatowym ARiMR wniosek o przyznanie płatności do upraw roślin energetycznych. Określone art. 29a ust. 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego warunki przyznania pomocy powinny być spełnione przez skarżącą najpóźniej w chwili złożenia wniosku o przyznanie pomocy do plantacji trwałych.
Jak wynika z akt sprawy Dyrektor OT ARR w [...] w chwili wydania decyzji o przyznaniu pomocy do plantacji trwałych miał informację, że A. D. nie objęła plantacji wnioskiem o przyznanie płatności do upraw roślin energetycznych na rok 2009. Zatem decyzja z dnia [...] września 2009 r. Dyrektora OT ARR w [...], Nr [...] przyznająca pomoc do plantacji trwałych Anicie Dziób została wydana z naruszeniem art. 29a ust. 2 pkt 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.
Zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, rolnik składa wnioski w sprawach dotyczących płatności obszarowych, płatności cukrowej, płatności do pomiarów, pomocy do rzepaku i zgody, o której mowa w art. 28 ust. 1, na formularzach opracowanych i udostępnionych przez ARiMR. Szczegółowe wymagania, jakie powinny spełniać ww. wnioski, zostały określone w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 marca 2008 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakie powinny spełniać wnioski w sprawach dotyczących płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 44, poz. 269). Zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 2 ww. rozporządzenia wnioski o przyznanie płatności bezpośredniej powinny zawierać m.in. oświadczenia o sposobie wykorzystywania działek rolnych, z podaniem w szczególności:
- a) oznaczenia działki rolnej,
- b) grupy upraw lub obszaru, ze względu na który wyodrębnienia się działkę rolną,
- c) powierzchni działki rolnej,
- d) numeru działki ewidencyjnej, na której jest położona działka rolna,
- e) powierzchni działki rolnej położonej w granicach działki ewidencyjnej,
Istotne jest zatem, że w części XII formularza wniosku wprost wskazano, że wypełniając część VIII wniosku (oświadczenia o sposobie wykorzystywania działek rolnych) w przypadku ubiegania się o przyznanie płatności do upraw roślin energetycznych, grupę upraw do której rolnik ubiega się o przyznanie tej płatności należy oznaczyć jako "RE".
Wynika to z regulacji zawartej w art. 12 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 co do zasady wzajemnej zgodność, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w tym oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 co do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wspierania ustanowionego dla sektora wina (Dz. U. UE L 316 z 02.12.2009 r. str. 65, z późn. zm.) zgodnie z którą pojedynczy wniosek zawiera wszystkie informacje niezbędne do ustalenia kwalifikowalności do pomocy, w szczególności:
- a) tożsamość rolnika;
- b) system lub systemy pomocy, których dotyczy wniosek;
- c) identyfikację uprawnień do płatności zgodnie z systemem identyfikacji i rejestracji przewidzianym w art. 7 do celów systemu płatności jednolitej;
- d) szczegóły pozwalające na identyfikację wszystkich działek rolnych w gospodarstwie, ich powierzchnię wyrażoną w hektarach z dokładnością do dwóch miejsc po przecinku, ich położenie i w stosownych przypadkach, ich użytkowanie oraz informację, czy dana działka rolna jest nawadniana;
- e) oświadczenie rolnika, że jest świadomy warunków przedmiotowych systemów pomocy.
Jednocześnie zgodnie z art. 12 ust. 3 in fine ww. rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 rolnik we wniosku wskazuje położenie każdej działki rolnej.
Dopiero takie oznaczenie danej uprawy dałoby podstawę do stwierdzenia, że skarżąca ubiegała się o przyznanie płatności do upraw roślin energetycznych.
Tymczasem A. D. w części VIII wniosku o przyznanie płatności na rok 2009 dla działki rolnej [...] w granicach działki ewidencyjnej nr [...] wskazała jedynie grupę upraw JPO (Jednolita Płatność Obszarowa). Z materiału graficznego, stanowiącego integralną część wniosku o przyznanie płatności, także nie wynikało, że na działce ewidencyjnej nr [...] została wskazana grupa upraw "RE".
Tym samym twierdzenie pełnomocnika strony, że zaznaczenie na pierwszej stronie wniosku pola "wnioskuję o przyznanie płatności bezpośredniej" skutkuje złożeniem wniosku o wszystkie rodzaje płatności mieszczących się w definicji "płatności bezpośredniej", nie może być przyjęte jako zasadne.
W toku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji, skarżąca nie kwestionowała ustaleń dotyczących spełnienia warunku, z art. 29a ust. 2 pkt 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. W piśmie z dnia 12 sierpnia 2010 r. skierowanym do Prezesa ARR jak i w odwołaniu wniesionym do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi jednoznacznie stwierdziła, że nie objęta plantacji wnioskiem o przyznanie płatności do upraw roślin energetycznych na rok 2009, gdyż mogła tego dokonać we wniosku o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego składanym w roku następnym tj. w roku 2010.
Stwierdzenie nieważności decyzji może nastąpić jedynie z powodu rażącego naruszenia prawa. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, reprezentowany jest pogląd, iż o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki które wywołuje decyzja (patrz wyrok SN z 8 kwietnia 1994 r. sygn. akt III ARN 13/94, OSN 1994, z. 3, poz. 36, wyroku NSA z 18 lipca 1994 r. sygn. akt V SA/Wa 535/94, ONSA 1995, z. 2, poz. 91). Oczywistość naruszenia prawa stwierdza się poprzez sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Rażąco może zostać naruszony tylko przepis, który może być stosowany w bezpośrednio, to znaczy w taki sposób który nie wymaga wykładni prawa.
Sąd podzielił, pogląd że zgodnie z art. 29a ust. 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego został określony katalog warunków, których jedynie łączne spełnienie daje podstawę do wydania decyzji o przyznaniu pomocy do plantacji trwałych. Przyznanie zaś pomocy w przypadku gdy rolnik nie spełnia choćby jednego z tych warunków stanowi rażące naruszenie prawa.
Co do zarzutu naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 11 k.p.a. poprzez napisanie uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób, który uniemożliwia poznanie przesłanek, którymi kierował się organ eliminując decyzję organu niższego stopnia z obrotu prawnego należy podkreślić, że art. 107 § 1 k.p.a. wprost stanowi, że decyzja powinna zawierać między innymi uzasadnienie faktyczne i prawne. Szczegółowo co ma zawierać uzasadnienie decyzji, określa art. 107 § 3 k.p.a., a mianowicie z jej treści musi wynikać, dlaczego została wydana. Umożliwia to zarówno kontrolę jej legalności przez organ drugiej instancji, a także przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.
W ocenie Sądu uzasadnienie faktyczne jak i prawne zaskarżonej decyzji zostało sporządzone prawidłowo w sposób umożliwiający jej kontrolę. Zawiera argumenty i przesłanki którymi kierował się organ wydając decyzję dlatego też zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 11 k.p.a. należy uznać za niezasadny.
Konkludując Sąd stwierdza, że zaskarżone rozstrzygnięcie jest prawidłowe.
Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy nie ujawniła bowiem wad tego rodzaju, które mogłyby mieć wpływ na podjętą decyzję. Nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonego orzeczenia z obrotu prawnego.
Z tych względów i na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.