Uzasadnienie
Wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną w komparycji decyzję Ministra Rozwoju w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania ze środków unijnych W. sp. z o.o. w W. (dalej jako: "skarżąca" lub "Spółka") złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W treści skargi skarżąca wskazała, że w związku z obowiązkiem wykonania zaskarżonej decyzji i zwrotu dofinansowania w kwocie 1.383.900,00 zł zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia Spółce znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Skarżąca wyjaśniła, że jej obecna sytuacja finansowa obiektywnie nie pozwala na zwrot środków w żądanej kwocie, ponieważ zasoby finansowe/gotówkowe Spółki są niewystarczające. Dodała, że obecnie stan posiadanych przez Spółkę środków pieniężnych wynosi 1,5 mln zł (co potwierdza Zaświadczenie Banku z dnia [...] lutego 2016 r.), to jednak jest to stan niewystarczający do spłaty kwoty wynikającej z decyzji – ok. 2,3 min zł (kwota dofinansowania wraz z odsetkami), a ponadto jest to kwota niezbędna do zapewnienia dalszego funkcjonowania Spółki.
Skarżąca wskazała, że dla jej prawidłowego działania musi posiadać odpowiedni poziom gotówki, aby móc realizować swoje comiesięczne obligatoryjne zobowiązania. Miesięczne stałe zobowiązania Spółki z tytułu podatku (CIT, VAT), wynagrodzeń pracowników wraz ze świadczeniami społecznymi i podatku PIT oraz czynszu (Spółka najmuje powierzchnie biurowe) sięgają łącznie niemal 1,2 mln zł. Wskazała, że aby wywiązać się z obowiązku zwrotu dofinansowania oraz pokryć konieczne stałe miesięczne zobowiązania Spółka musiałaby dysponować kwotą co najmniej 3,6 mln zł. Dodała, iż jest to olbrzymia suma, której Spółka nie posiada.
W ocenie skarżącej powyższe wskazuje, że zwrot dofinansowania nie tylko pogorszy stan finansowy Spółki, ale natychmiast spowoduje jej niewypłacalność, co w konsekwencji doprowadzi do powstania niebezpieczeństwa zatrzymania działalności i ogłoszenia upadłości Spółki. Dalej wskazała, że nie będzie posiadać środków na wynagrodzenia i wówczas zmuszona będzie do zwolnienia całej załogi i zaprzestania działalności, a dodatkowo pojawi się ryzyko upadłości, biorąc pod uwagę brak środków na spłatę zobowiązań Spółki. Pracę natychmiastowo straci ponad 90 pracowników, co będzie miało wpływ nie tylko na działalność Spółki, ale także na rodziny tych pracowników - część z nich jest bowiem jedynymi żywicielami rodziny.
Spółka podała również, że realizuje ponad 40 umów zawartych z podmiotami sektora publicznego (załącznik - Lista umów na dzień [...] stycznia 2016 r.). Zdaniem skarżącej utrata płynności finansowej w przypadku zwrotu żądanej kwoty spowoduje niemożność dokończenia przez Spółkę realizacji udzielonych jej zamówień publicznych, co będzie dodatkowym czynnikiem zwiększającym niebezpieczeństwo upadłości podmiotu. Zaprzestanie realizacji tych umów oznacza bowiem dla Spółki nieotrzymanie wynagrodzenia, a dodatkowo grozi wystąpieniem przez zamawiających z roszczeniami o zapłatę kar umownych, co wygeneruje kolejne koszty dla Spółki. Dodatkowo Spółka poniesie także stratę w postaci już dokonanych nakładów na realizację tych umów, która nie zostanie pokryta wynagrodzeniem. Zaprzestanie realizacji tych umów będzie niekorzystne także z punktu widzenia interesu publicznego.
Do wniosku skarżąca załączyła: zaświadczenie z banku z [...] lutego 2016 r., zestawienie listy płac za ostatnie 3 miesiące, listę umów na [...] stycznia 2016, sprawozdania finansowe za rok obrotowy zakończony kolejno do dnia [...] marca 2013 r., [...] marca 2014 r. i [...] marca 2015 r., sprawozdanie [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Sąd zauważa, że zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z powyższej regulacji wynika, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, o której można mówić, jeżeli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Natomiast spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważone z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie – w tym przypadku decyzji. Przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich, realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Zaznacza się przy tym, że skutki te mają w ocenie wniosku znaczenie niejako potencjalne.
Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy bowiem aktów zobowiązujących; ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania; aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony.
Sąd rozpoznając ww. wniosek obowiązany jest zbadać trzy kwestie: po pierwsze czy wskazany we wniosku akt administracji – decyzja, jest aktem podlegającym wykonaniu – czy nadaje się do wykonania. Po drugie, jeżeli decyzja nadaje się do wykonania, Sąd musi ocenić czy strona skarżąca w sposób przekonujący wykazała przesłanki – okoliczności, przemawiające za koniecznością wstrzymania wykonania decyzji. Po trzecie czy owe przesłanki istnieją i czy dają one podstawę do zastosowania tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Żądaniem wstrzymania wykonania w niniejszym przypadku została objęta decyzja, którą nałożono na skarżącą obowiązek zwrotu dofinansowania. Zdaniem Sądu, akt ten jest rozstrzygnięciem wymagającym ze strony skarżącej powinnego zachowania, polegającego na zapłacie owego dofinansowania. Wobec tego Sąd przyjął, że przedmiot wniosku o wstrzymanie nadaje się do wykonania, a zatem skarżąca mogła wnieść o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Dokonując oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że zasługuje on na uwzględnienie. Skarżąca uprawdopodobniła bowiem w wystarczający sposób, że wykonanie decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki. Obowiązek zwrotu kwoty 1.383.900,00 zł (doliczając odsetki - 2,3 mln zł), biorąc pod uwagę aktualną kondycję finansową spółki, w tym wysokość jej comiesięcznych zobowiązań zarówno publicznoprawnych, jak i z tytułu wynagrodzeń pracowników, a także terminowe regulowanie bieżących zobowiązań w stosunku do kontrahentów, daje podstawy do uznania, że wykonanie zaskarżonej decyzji, tj. zwrot dofinansowania wraz z odsetkami, z uwagi na znaczny rozmiar, spowodować może stan niewypłacalności Spółki. W konsekwencji skarżąca może stanąć przed koniecznością zwolnienia pracowników i zawieszenia, a nawet zamknięcia działalności.
W ocenie Sądu, argumentacja skarżącej zawarta we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jak również załączone do wniosku dokumenty świadczące o jej kondycji finansowej (aktualne na dzień złożenia ww. wniosku), wskazują zatem, że wykonanie skarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki, a tym samym, że zachodzi konieczność zastosowania żądanej przez nią ochrony tymczasowej. W związku z powyższym, w oparciu art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.