Uzasadnienie
W dniu 20 lutego 2017 r. Stowarzyszenie Pomocy Rehabilitacji i Turystyki Dzieci i Młodzieży Niepełnosprawnej "P." z siedzibą w W., dalej: "Stowarzyszenie" złożyło skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z (...) stycznia 2017 r. nr (...) wydaną w przedmiocie w przedmiocie odmowy przyznania pomocy de minimis.
Postanowieniem z 17 maja 2017 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał Stowarzyszeniu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata, a pozostałym zakresie postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy umorzył. Okręgowa Rada Adwokacka w W. wyznaczyła pełnomocnikiem z urzędu dla Stowarzyszenia adwokata Ł. K. Wyrokiem z 10 maja 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Stowarzyszenia. Obecny na rozprawie pełnomocnik wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej przyznanej z urzędu i oświadczył, że koszty te nie zostały zapłacone w całości ani w części. Po otrzymaniu sporządzonego na jego wniosek odpisu uzasadnienia wyroku adwokat złożył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Pełnomocnik oświadczył, że koszty pomocy prawnej nie zostały zwrócone ani w całości ani w części. Adwokat przedstawił dowód nadania listem poleconym odpisu opinii z 27 czerwca 2018 r. Stowarzyszeniu.
Zgodnie art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), dalej: "p.p.s.a.", wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Obecnie obowiązującym aktem prawnym regulującym powyższe zasady jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016 r., poz. 1714), dalej: "rozporządzenie". Na podstawie § 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata ustanowionego z urzędu. Stosownie do § 4 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej 150% opłat określonych w rozdziałach 2-4, następuje z uwzględnieniem:
- 1) nakładu pracy adwokata, w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu;
- 2) wartości przedmiotu sprawy;
- 3) wkładu adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie;
- 4) stopnia zawiłości sprawy, w szczególności trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności.
Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji opłaty w sprawie innej niż taka, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna wynoszą – 240 zł.
W rozpoznawanej sprawie adwokat 4 sierpnia 2017 r. przeglądał w czytelni akt WSA w Warszawie akta niniejszej sprawy, przygotował pismo procesowe z 5 września 2017 r., stawił się na rozprawę oraz wniósł o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Mając na uwadze § 4 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia ocenić należy, że aktywność pełnomocnika w wypełnianiu obowiązków w toku postępowania przed Sądem I instancji nie przekraczała granic zwykłej staranności wymaganej od profesjonalnego pełnomocnika. W świetle powyższego za zasadne uznać należy przyznanie wynagrodzenia w kwocie 240 zł.
Po otrzymaniu odpisu uzasadnienia wyroku, pismem z 27 czerwca 2018 r. adwokat przygotował opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku wydanego przez Sąd I instancji. Opinia została przygotowana w terminie do złożenia skargi kasacyjnej. Na podstawie § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia opłata w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50% opłaty określonej w pierwszej instancji, a jeżeli w drugiej instancji sprawy nie prowadził ten sam adwokat - 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
W niniejszej sprawie adwokat reprezentował Skarżącego w postępowaniu w pierwszej instancji. Po wydaniu wyroku pełnomocnik sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego w pierwszej instancji. Wobec tego zasądzić należało na jego rzecz wynagrodzenie w wysokości 50% stawki minimalnej, tj. w wysokości 120 zł.
Jednocześnie stosownie do treści § 4 ust. 3 rozporządzenia opłatę podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług.
Biorąc powyższe pod uwagę oraz wobec oświadczenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu, że koszty pomocy prawnej nie zostały pokryte przez stronę skarżącą – na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.