Uzasadnienie
H. N. wnosząc skargę na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z [...] listopada 2007 r., wystąpił z wnioskiem (uzupełnionym na urzędowym formularzu PPF z dnia 18 stycznia 2008r.) o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego.
W uzasadnieniu wniosku, jak i w oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazał, iż we wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje wraz z żoną, zamieszkują w domu o pow. 120 m2, posiada stałe źródło dochodów w wysokości 1.050 złotych netto, zaś jego żona w wysokości 990 złotych, natomiast nie posiadają oszczędności pieniężnych ani przedmiotów wartościowych.
W związku z tym, iż złożone oświadczenia okazały się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych wnioskodawcy, zarządzeniem z 22 stycznia 2008 r. wezwano skarżącego do złożenia dodatkowych informacji poprzez udzielenie odpowiedzi na konkretne pytania, w terminie siedmiu dni pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
W dniu 31 stycznia 2008 r. skarżący nadesłał dodatkowe oświadczenie, w którym podał, iż wszystkie dochody wydaje wraz z żoną na bieżące życie, tj. na wyżywienie, leczenie, opał, energię, wodę, gaz. Ponadto wskazał, iż nie posiada oszczędności pieniężnych, lokat i nie uzyskuje żadnej pomocy ze strony rodziny, znajomych, organizacji społecznych. Do pisma z dnia 31 stycznia 2008r. złożonego w sprawie V SA/Wa 64/08 dotyczącego żony skarżącego załączono zestawienie zbiorcze operacji na rachunku bankowym żony za okres od 8 stycznia 2008r. do 8 stycznia 2008r. (za jeden dzień).
W związku z tym, że dane zawarte we wniosku okazały się niewystarczające do oceny sytuacji majątkowej i możliwości płatniczych skarżącego, zarządzeniem z dnia 5 lutego 2008 r. ponownie wezwano zainteresowanego do uzupełnienia przedmiotowego wniosku przez nadesłanie wyciągu z rachunku bankowego żony oraz ewentualnie własnego rachunku za ostatnie sześć miesięcy oraz udzielenie odpowiedzi na pytanie jak przedstawiają się miesięczne wydatki skarżącego i osoby pozostającej ze skarżącym we wspólnym gospodarstwie domowym związane z utrzymaniem, tj. np. na wyżywienie, leczenie itd. Zwrócono się o wskazanie konkretnych kwot, które ponosi skarżący na ww. wydatki, wraz z ich ewentualnym udokumentowaniem. W wezwaniu zaznaczono, iż odpowiedzi należy udzielić w terminie siedmiu dni pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy
Wezwanie zostało doręczone w dniu 11 lutego 2008 r. (potwierdzenie doręczenia, k. 24 akt sądowych), mimo tego w zakreślonym terminie nie złożył on dodatkowego oświadczenia zgodnie z powyższym zarządzeniem.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
W myśl art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. - prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania.
W przedmiotowej sprawie skarżący wnosił o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest - stosownie do treści przepisu art. 199 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. - ponoszenie przez stronę kosztów postępowania związanych ze swym udziałem w sprawie. Prawo pomocy stanowi wyjątek od tej zasady i może zostać przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Instytucja prawa pomocy powinna być zatem stosowana w przypadku osób charakteryzujących się trudną sytuacją materialną.
Jednocześnie, zawarte w omawianym przepisie określenie "gdy osoba ta wykaże" oznacza, że to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z tego prawa. Zatem rozstrzygnięcie będzie zależało od tego, co zostanie przez wnioskodawcę udowodnione.
W sytuacji, gdy oświadczenie zawarte we wniosku jest niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego wnioskodawcy lub budzi wątpliwości, na podstawie art. 255 p.p.s.a., można wezwać taką osobę do złożenia dodatkowego oświadczenia uzupełniającego, jak i potwierdzającego wykazywane przez nią okoliczności.
W przedmiotowej sprawie, oświadczenie zawarte we wniosku skarżącego złożonym na urzędowym formularzu PPF z 18 stycznia 2008 r. i dodatkowym oświadczeniu było niewystarczające do oceny czy strona nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, w myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Dlatego też niezbędne okazało się wezwanie wnioskodawcy do podania informacji pozwalających na lepszą ocenę jego sytuacji majątkowej.
Mając zatem na uwadze, iż wezwanie nie zostało przez wnioskodawcę wykonane w zakreślonym terminie, uznać należy, iż nie wykazał on, że ustawowa przesłanka przyznania tego prawa w odniesieniu do jego osoby wystąpiła. Skarżący wskazał jedynie, iż wszelkie dochody jego i żony są bieżąco wydatkowane. W związku z tym niezbędne okazało się ustalenie struktury wydatków skarżącego oraz jego żony, a także ustalenie stanu rachunku bakowego żony skarżącego oraz ewentualnie jego samego (w przypadku gdyby taki rachunek posiadał).
W odpowiedzi na ww. wezwanie skarżący niczego nie nadesłał. W tym stanie rzeczy nastąpił brak możliwości porównania wysokości obciążeń finansowych z jakimi zainteresowany powinien się liczyć w postępowaniu sądowym z jego rzeczywistymi możliwościami płatniczymi. W konsekwencji, brak ten wykluczył dokonanie oceny czy zaistniały przesłanki uprawniające do udzielenia skarżącemu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 258 §1 i § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji postanowienia.