Uzasadnienie
Spółka z o.o. I. z siedzibą w G., wezwana do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 100 zł, wystąpiła z wnioskiem z dnia... kwietnia 2016 r. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Zarządzeniem z dnia 29 kwietnia 2016 r. wezwano wnioskującą Spółkę do złożenia wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu oznaczonym symbolem "PPPr", informując jednocześnie, że wzory urzędowych formularzy wniosku są udostępniane nieodpłatnie w budynkach wszystkich sądów administracyjnych oraz na stronie internetowej.
W dniu... maja 2016 r. Skarżąca złożyła wniosek o prawo pomocy z dnia 18 maja 2016 r., sporządzony na urzędowym formularzu PPPr według wzoru ustalonego rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2003 r. Nr 227, poz. 2245).
Zarządzeniem z dnia 18 lipca 2016 r. wyjaśniono Skarżącej, iż złożony przez nią wniosek został sporządzony na nieobowiązującym formularzu "PPPr" oraz ponownie wezwano Spółkę do złożenia wniosku na urzędowym formularzu "PPPr" według obowiązującego wzoru ustalonego rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257). Jednocześnie zarządzono przesłanie Skarżącej druku oznaczonego symbolem "PPPr", zgodnie z obowiązującym wzorem.
Wezwanie z dnia 27 lipca 2016 r., wykonane zgodnie z powyższym zarządzeniem, zostało doręczone Spółce w dniu 3 sierpnia 2016 r. (potwierdzenie na k. 29 akt sądowych).
W odpowiedzi Spółka złożyła wniosek z dnia 10 sierpnia 2016 r. o prawo pomocy, sporządzony na urzędowym formularzu PPPr według nieobowiązującego wzoru ustalonego rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r.
Zarządzeniem z dnia 18 sierpnia 2016 r. referendarz sądowy WSA w Warszawie pozostawił wniosek Spółki bez rozpoznania. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia powołano art. 257 p.p.s.a., zgodnie z którym wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Pismem z dnia... września 2016 r. Strona wniosła sprzeciw od ww. zarządzenia referendarza sądowego. Sprzeciw nie został uzasadniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Sprzeciw jest oczywiście bezzasadny.
Stosownie do treści art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718; zwanej dalej: "p.p.s.a."), wniosek składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru.
Na podstawie delegacji ustawowej – zawartej w art. 256 pkt 1 p.p.s.a. – Rada Ministrów wydała w dniu 19 sierpnia 2015 r. rozporządzenie w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy. Rozporządzenie to zostało opublikowane w Dzienniku Ustaw z dnia 28 sierpnia 2015 r. pod pozycją 1257 i weszło w życie w dniu 29 sierpnia 2015 r., stosownie do treści § 5 tego rozporządzenia.
W wezwaniu z dnia 27 lipca 2016 r. – sporządzonym na zarządzenie z dnia 18 lipca 2016 r. – wyraźnie wskazano Spółce, iż należy złożyć wniosek sporządzony na urzędowym formularzu oznaczonym symbolem "PPPr", zgodnym z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. Co więcej, blankiet tego formularza został załączony do wezwania.
Wobec tego, iż mimo wezwania oraz przesłania obowiązującego formularza PPPr, Spółka nie złożyła w zakreślonym terminie 7 dni wniosku na formularzu PPPr według obowiązującego od dnia 29 sierpnia 2015 r. wzoru, należało wniosek pozostawić bez rozpoznania. Stosownie bowiem do treści art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Rozstrzygnięcie referendarza, jak i jego uargumentowanie, były zatem całkowicie zasadne.
Z wyłożonych wyżej względów, na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.