Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 5 maja 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 677/11

Uzasadnienie

Skargę na postanowienie Przewodniczącego Głównej Komisji Orzekającej w Sprawie o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych z dnia [...] stycznia 2011 r. Nr [...] dotyczącego odmowy przyjęcia odwołania złożył J. T..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje

Stosownie do treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne zostały powołane do sprawowania kontroli nad działalnością administracji publicznej, która obejmować ma orzekanie w sprawach skarg na:

1. 1) decyzje administracyjne;
2. 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4. 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

1. 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
2. 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
3. 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
4. 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.

Zgodnie z przywołanym przepisem sądy te orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i wówczas stosują środki określone w tych przepisach. Ponadto stosownie do treści art. 4 p.p.s.a. do zadań sądów administracyjnych należy również rozstrzyganie sporów o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, jak również sporów kompetencyjnych między organami tych jednostek a organami administracji rządowej.

Podkreślić należy, iż powyższe wyliczenie ma charakter zupełny, a co za tym idzie sąd administracyjny nie jest właściwy do zajmowania się sprawami, które nie zostały wyraźnie wskazane w przywołanych wyżej przepisach.

Rozpatrując sprawę merytorycznie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 169 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych (Dz. U. z 2005 r. Nr 14 poz. 114) na prawomocne orzeczenia i postanowienia Głównej Komisji Orzekającej kończące postępowanie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Wniesienie skargi wstrzymuje wykonanie prawomocnego orzeczenia w sprawie o naruszenie dyscypliny finansów publicznych.

Natomiast zgodnie z art.139. Rzecznik Dyscypliny lub Główny Rzecznik, który wydał zaskarżone postanowienie, a w pozostałych przypadkach - przewodniczący komisji orzekającej, po otrzymaniu środka zaskarżenia wydaje postanowienie o odmowie jego przyjęcia, jeżeli został on wniesiony po terminie lub przez osobę nieuprawnioną, albo przekazuje je niezwłocznie, wraz z aktami sprawy, do rozpoznania w drugiej instancji.

W niniejszej sprawię przedmiotem skargi jest postanowienie Przewodniczącego Głównej Komisji Orzekającej w Sprawie o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych z dnia [...] stycznia 2011 r. Nr [...] wydane na podstawie art. 44 ust. 1 oraz 139 ust 1 w związku z art. 149 ww. ustawy.

Należy więc stwierdzić, iż przedmiotowe postanowienie nie podlega zaskarżeniu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a wynika to z treści ww. przepisów ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych.

Po pierwsze przedmiotowe postanowienie zostało wydane Przez Przewodniczącego Głównej Komisji Orzekającej w Sprawie o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych, a nie przez Główną Komisję Orzekającą.

Po drugie zaskarżone postanowienie nie ma waloru prawomocnego i kończące postępowanie ponieważ żaden przepis ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych nie przewiduje możliwości zaskarżenia postanowienia wydanego na podstawie art. 139 ust. 1 ww. ustawy.

Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skargę J. T. jako niedopuszczalną należało odrzucić.