Uzasadnienie
R. F. zawarła w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w trybie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a.
W odpowiedzi na zarządzenie z 31 maja 2011 r. skarżąca oświadczyła w piśmie z dnia [...] czerwca 2011 r., iż wnosi o wstrzymanie wykonania decyzji w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, iż zawarty w skardze wniosek nie został uzasadniony, a tym samym nie wykazano istnienia przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Jednocześnie w uzasadnieniu skargi, poza zarzutami odnoszącymi się bezpośrednio do zaskarżonej decyzji, których Sąd na tym etapie rozpoznawania sprawy nie bierze pod rozwagę, skarżąca nie zawarła żadnych twierdzeń odnoszących się wprost do wniosku i przemawiających za jego uwzględnieniem. Tym samym, skoro obawa wyrządzenia szkody nie została przez skarżącą wykazana, nie można stwierdzić, że wykonanie decyzji spowodowałoby szkodę, a co więcej "szkodę znaczną". Jednocześnie, nie podniesiono, iż wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby rodzić niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W tym kontekście w szczególności podkreślić należy, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym rodzaj nałożonego przez zaskarżoną decyzję obowiązku, nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne z natury rzeczy przecież odwracalnego (por. postanowienie NSA z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt. GZ 138/04). Wobec tego wykazanie przez skarżącą, iż w jej sytuacji wykonanie decyzji rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków jest niezbędna przesłanką uznania zasadności wniosku.
Mając na względzie powyższe stwierdzić należało, iż w sprawie nie zachodzą przesłanki określone w omawianym przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a, co skutkuje orzeczeniem na podstawie art. 61 § 5 p.p.s.a., jak w sentencji postanowienia.