Uzasadnienie
Postanowieniem z 12 sierpnia 2009 r. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę S. K. na decyzję Prezesa ARiMR.
Wnioskiem – sporządzonym na urzędowym formularzu PPF z 8 września 2009 r., skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazał, iż prowadzi gospodarstwo domowe wraz z żoną i małoletnim synem, posiada mieszkanie o pow. [...] m2 (służebność osobista), natomiast nie posiada nieruchomości rolnych, przedmiotów wartościowych ani oszczędności pieniężnych. Wnioskodawca oświadczył, iż uzyskuje świadczenie rentowe w wysokości 746,13 zł, zaś jego żona w wysokości 787,25 zł.
W związku z tym, iż złożone oświadczenia okazały się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych skarżącego, zarządzeniem z 15 września 2009 r. wezwano go do złożenia dodatkowych informacji poprzez udzielenie odpowiedzi na konkretne pytania, w terminie siedmiu dni pod rygorem ujemnych skutków prawnych.
Pismem procesowym z 24 września 2009 r. wnioskodawca wyjaśnił, iż nie posiada gospodarstwa rolnego, zaś uzyskiwane przez niego i żonę świadczenia rentowe stanowią jedyne źródło utrzymania rodziny. Miesięczne wydatki związane z utrzymaniem rodziny wnioskodawcy wynoszą 1.400 zł. Skarżący nie posiada rachunków bankowych, lokat, oszczędności pieniężnych ani majątku ruchomego o znacznej wartości.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Prawo pomocy stanowi wyjątek od obowiązującej w postępowaniu przed sądem administracyjnym zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania związanych z jej udziałem w sprawie (wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Stosownie do treści przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., może zostać ono przyznane osobie fizycznej w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Powyższe oznacza, że omawiana instytucja, powinna być stosowana w przypadku osób charakteryzujących się trudną sytuacją materialną.
Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia, bądź środki te są bardzo ograniczone.
Biorąc pod uwagę opisaną przez wnioskodawcę sytuację majątkową – w szczególności okoliczność, iż wraz z żoną i synem utrzymują się ze świadczeń rentowych o łącznej wysokości nieznacznie przekraczającej wydatki rodziny niezbędne dla koniecznego utrzymania – oraz porównując ją z obciążeniem wynikającym z zastępstwa profesjonalnego pełnomocnika a także wobec faktu, iż skarga kasacyjna musi być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego (art. 175 § 1 p.p.s.a.), należało uznać, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do udzielania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.