Uzasadnienie
Zgodnie z art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Z kolei w myśl art. 32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi.
Art. 50 § 1 p.p.s.a. stanowi natomiast, iż uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Powyższe oznacza, że skarżący musi mieć w złożeniu skargi interes prawny pojmowany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością.
W niniejszej sprawie pismem z 6 marca 2017 r. S. J. i A. J. wniosły skargę na opisane w komparycji postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie w przedmiocie uznania zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadniony.
W ocenie Sądu istotne jest zatem ustalenie istnienia po stronie skarżących interesu prawnego, tj. przymiotu strony uprawniającego do wniesienia skargi.
W tym kontekście Sąd zauważa, iż wniesiona w niniejszej sprawie skarga na opisane w komparycji postanowienie w istocie dotyczyła uznania za nieuzasadnione zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym wobec zobowiązanej – A. J.. Z uwagi na to, iż powyższe postanowienie wydane zostało wyłącznie w stosunku do A. J., podnieść należy, iż zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a. właśnie ją uznać należało za stronę postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiotowej sprawie, a zatem tylko A. J. przysługiwało prawo do wniesienia skargi w tej sprawie.
Stroną postępowania administracyjnego zakończonego postanowieniem z 24 stycznia 2017 r. była wyłącznie A. J.. Z tego powodu zostało jej (jako zobowiązanej), nie zaś S. J., doręczone postanowienie z pouczeniem o przysługującym prawie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Brak jest zatem podstaw, aby w stosunku do S. J. zastosować art. 50 § 1 p.p.s.a., który uprawniałby ją do wniesienia skargi w niniejszej sprawie.
Należy również zauważyć, że w aktach administracyjnych niniejszej sprawy (k. 81-83) znajduje się postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z (...)lutego 2017 r. nr (...) stwierdzające niedopuszczalność zażalenia S. J. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z (...)listopada 2016 r. nr (...). W powyższym postanowieniu stwierdzono m.in., że S. J. nie występowała w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym w charakterze zobowiązanej, tym samym uznano, że nie posiada uprawnienia do złożenia zażalenia na ww. postanowienie wydane w przedmiocie zarzutów wniesionych w postepowaniu egzekucyjnym prowadzonym wobec A. J. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 i § 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.