Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. Minister Finansów utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...], mocą którego odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie skargi złożonej przez K. K..
Zaskarżone postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym:
Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...] na podstawie Tytułu Wykonawczego nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. prowadzi na rzecz wierzyciela Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] postępowanie egzekucyjne przeciwko K. K. celem wyegzekwowania należności z tytułu grzywny nałożonej w celu przymuszenia do wykonania obowiązku.
Organ egzekucyjny zawiadomieniami z dnia 29 listopada 2011 r. dokonał zajęcia prawa majątkowego w postaci świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego organem rentowym (ZUS) oraz z rachunków bankowych W [...] Banku [...] i [...] S.A. Zawiadomienia o zajęciu świadczenia emerytalnego oraz rachunków bankowych skarżący otrzymał odpowiednio 2 grudnia 2011 r. i 8 grudnia 2011 r.
W dniu 28 grudnia 2012 r. K. K., złożył pismo do Dyrektora Izby Skarbowej w [...] za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...], w którym nie kwestionując prowadzenia przeciwko niemu postępowania egzekucyjnego co do zasady, złożył skargę na zajęcie dokonane przez wspomnianego Naczelnika Urzędu - jego świadczenia emerytalnego i rachunków bankowych. Podkreślił, że działanie organu egzekucyjnego jest niezgodne z prawem dlatego, że prowadzenie egzekucji z rachunku bankowego, na który przelewana jest jego emerytura już po potrąceniach dokonanych przez ZUS, jest prowadzeniem egzekucji w odniesieniu do środków pieniężnych wolnych od zajęcia. Wskazał, że w sposób nieprawidłowy potrącono od niego kwotę 9147,88 zł.
Postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej odmówił wszczęcia postępowania w sprawie skargi.
Od postanowienia tego skarżący złożył zażalenie do Ministra Finansów.
Postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. Minister Finansów utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.
Minister po ustaleniu stanu faktycznego w sprawie wskazał, że biorąc pod uwagę datę złożenia skargi na czynności organu egzekucyjnego (28 grudnia 2012 r.) i porównując to z datami otrzymania przez skarżącego powiadomień o dokonanych zajęciach odpowiednio - 2 grudnia 2011 r. i 8 grudnia 2011 r. oraz dłużnikom zajętych wierzytelności odpowiednio w dniu 1 grudnia 2011 r. i 12 grudnia 2011 r. skarga została złożona po terminie. Termin do wniesienia skargi wynosi bowiem 14 dni i zaczął biec od daty doręczenia skarżącemu powiadomień o zajęciu.
Powoduje to, że w sprawie w oparciu o treść art. 61a § 1 kpa należało wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania ponieważ z uzasadnionych przyczyn, nie może ono być wszczęte.
Od postanowienia Ministra K. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W skardze wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi opisał tok postępowania w dotyczącym go postępowaniu egzekucyjnym wskazując na nieprawidłowości związane z dokonanymi zajęciami, które w istocie dotyczyły jednego świadczenia stanowiącego świadczenie emerytalne, z którego dokonywano egzekucji. Podniósł, że niezależnie od terminu przewidzianego do złożenia środka odwoławczego prawo nie może być przez organy egzekucyjne łamane, co ma miejsce w związku z prowadzoną egzekucją.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga nie jest zasadna. Należy podkreślić, że przedmiotem sprawy jest skarga zobowiązanego dłużnika K. K. na czynności organu egzekucyjnego, zgłoszona w piśmie z dnia 28 grudnia 2012 r., wniesiona za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...], dotycząca czynności w postaci zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność u dłużników czyli ZUS i Banku.
Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z 17 czerwca 1966 r.(Dz.U.2012.1015 j.t.) zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego, którą w myśl § 3 wnosi się za pośrednictwem organu egzekucyjnego. Zgodnie z § 4 skargę na czynności egzekucyjne, o których mowa w § 3, wnosi się w terminie 14 dni od dnia dokonania zakwestionowanej czynności egzekucyjnej, o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, zaś na podstawie § 5 w sprawie skargi, o której mowa w § 1 i 2, postanowienie wydaje organ nadzoru. Na postanowienie o oddaleniu skargi przysługuje zażalenie.
Jest bezsporne, że kwestionowane przez skarżącego czynności w postaci dokonanych zajęć praw majątkowych miały miejsce odpowiednio w dniu 2 i 8 grudnia 2011 r. zatem termin 14 dni na jej złożenie liczony od wskazanych dat upłynął.
Jak wynika z treści art. 54 § 5 u.p.e.a. od postanowienia wydanego przez organ nadzoru przysługuje zażalenie jedynie w wypadku oddalenia skargi.
Zgodnie z treścią art. 18 w.w. ustawy jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.
Zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu, zaś na podstawie art. 61a § 1 gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, na które w myśl § 2 służy zażalenie.
Organy administracyjne uznały w przedmiotowej sprawie, że w związku ze złożeniem skargi po terminie w sprawie zachodzi uzasadniona przyczyna, w związku z którą można odmówić wszczęcia postępowania w sprawie.
W ocenie Sądu, nie jest to trafny pogląd ponieważ odmowa wszczęcia postępowania może mieć miejsce z przyczyn podmiotowych (brak legitymacji podmiotu), lub przedmiotowych np. gdy w złożonym do organu administracji publicznej podaniu zostanie zawarte takie żądanie, które w ogóle nie nadaje się do załatwienia w formie prawno-administracyjnej, zaś brak jest jakiegokolwiek unormowania prawnego do skierowania takiego żądania zarówno w drodze administracyjnej, jak i sądowej (przed sądem cywilnym). Przeszkodą do wszczęcia postępowania może też być np. okoliczność, że w tej samej sprawie postępowanie administracyjne toczy się lub zapadło już rozstrzygnięcie (por. wyroki WSA w Krakowie z dnia 11.07.2013 r. III SA/Kr, WSA w Gdańsku z dnia 10.04.2013 r. I Sa/Gd 24/13, WSA w Lublinie z dnia 4.04.2013 II Sa/Lu1036/12 dostępne w LEX).
Okoliczności o jakich jest mowa nie mają miejsca w przedmiotowej sprawie. K. K. jest stroną postępowania, ma interes prawny w złożeniu skargi, istnieje też jej przedmiot a jedyną przeszkodą do rozważenia złożonej skargi jest upływ terminu do jej złożenia. W takiej sytuacji zdaniem Sądu właściwym rozstrzygnięciem powinno być oddalenie skargi na podstawie art. 54 § 5 u.p.e.a.
Biorąc jednak pod uwagę okoliczność, że oddalenie skargi z powodu przekroczenia terminu do jej złożenia, uniemożliwia badanie przez organ jej meritum, rozstrzygnięcie w postaci odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wspomnianej skargi, ma w istocie dla strony taki sam skutek. Zaskarżone rozstrzygnięcie stanowi zatem naruszenie prawa procesowego ale nie ma to żadnego wpływu na treść tego rozstrzygnięcia w takim znaczeniu, że ewentualne wydanie postanowienia w trybie art. 54 § 5 u.p.e.a. w przedstawionym stanie faktycznym, nie mogłoby doprowadzić do merytorycznego rozpoznania skargi, a tym bardziej do osiągnięcia skutku oczekiwanego przez skarżącego w postaci zwrotu wyegzekwowanej kwoty.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sad Administracyjny mając przedstawione okoliczności na uwadze w oparciu o treść art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.