Uzasadnienie
M.K. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą M. złożył w dniu 3 marca 2016r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] stycznia 2016r. nr [...], w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 36.000 zł za urządzanie gier hazardowych poza kasynem gry.
Postanowieniem z 28 kwietnia 2016r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę na ww. decyzję. Powodem jej odrzucenia było wniesienie skargi do Sądu z przekroczeniem trzydziestodniowego terminu co wypełniało przesłankę z art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).
Odpis powyższego postanowienia został doręczony pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 19 maja 2016r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy (k- 78).
W dniu 5 maja 2016r. Dyrektor Izby Celnej w Warszawie przekazał do tut. Sądu (data nadania do Sądu) wniosek strony skarżącej z 22 kwietnia 2016r. o przywrócenie terminu do złożenia skargi na ww. decyzję.
W dniu 6 czerwca 2016r. Dyrektor Izby Celnej w Warszawie przekazał do tut. Sądu wniosek pełnomocnika strony skarżącej z 27 maja 2016r. o przywrócenie terminu do złożenia skargi na ww. decyzję.
W dniu 18 czerwca 2016 r., (data nadania skargi w urzędzie pocztowym) pełnomocnik wniósł do Sądu pismo procesowe, które zatytułował jako "Skarga kasacyjna od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2016r. sygn. akt: V SA/Wa 705/16".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 1a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a, zażalenie do Naczelnego Sadu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sadu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest odrzucenie skargi w przypadkach o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a.
Skoro zatem w kontrolowanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pierwszej instancji odrzucił skargę na podstawie 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. bezspornym jest, że środkiem zaskarżenia, które przysługiwało od postanowienia o odrzuceniu skargi jest nie skarga kasacyjna, ale zażalenie.
A skoro tak, to termin na wniesienie tego środka zaskarżenia, stosownie do przepisu art. 194 § 2 wyniósł siedem dni od dnia doręczenia postanowienia tj. od dnia 19 maja 2016r. Termin ustawowy do wniesienia zażalenia na postanowienie z 28 kwietnia 2016r., upłynął zatem w dniu 27 maja 2016r.
Zgodnie z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, których braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Mając powyższe na uwadze, uznając, że w przedmiotowej sprawie zażalenie zostało wniesione po terminie, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie jako niedopuszczalne.
Niejako na marginesie wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie strona złożyła jednocześnie zażalenie (zatytułowane skarga kasacyjna) na postanowienie odrzucające skargę oraz wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtował się pogląd, iż czynności procesowe polegające na równoczesnym złożeniu środka zaskarżenia od orzeczenia wydanego na skutek uchybienia przez stronę terminowi procesowemu i wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności, wykluczają się wzajemnie zarówno z powodu konkurencyjności zawartych w nich wniosków, zmierzających do wywołania przeciwstawnych skutków procesowych, jak i sprzeczności wewnętrznej ich podstaw. Wniosek o przywrócenie terminu jest oparty na twierdzeniu, że do uchybienia terminowi doszło, jednakże nastąpiło to bez winy strony, która w takim wniosku wskazuje przyczyny usprawiedliwiające to uchybienie.
Natomiast środek zaskarżenia od orzeczenia wydanego na skutek uchybienia przez stronę terminowi do dokonania czynności procesowej jest oparty na twierdzeniu, że do uchybienia nie doszło (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FZ 220/15; z 10 marca 2016 r., sygn. akt II OZ 209/16; z 14 grudnia 2015 r., sygn. akt I FZ 523/15; z 19 sierpnia 2015 r., sygn. akt II OSK 1873/15; z dnia 2 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OZ 233/15, dostępne w Internecie). Podkreśla się także, że aby skutecznie rozpoznać wniosek o przywrócenie terminu konieczne jest jednoznaczne stwierdzenie, że do uchybienia terminu rzeczywiście doszło. Jeżeli zatem strona kwestionuje uchybienie terminu, to nie może skutecznie złożyć wniosku o przywrócenie terminu.