Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę Spółki z o.o. P. z siedzibą w J. i uchylił decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia (...) lutego 2016 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w P. z dnia (...) grudnia 2015 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie z wniosku o rozłożenie na oprocentowane raty opłaty za przekroczenie kwoty indywidualnej.
Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem sporządzonym z urzędu został doręczony pełnomocnikowi strony skarżącej oraz pełnomocnikowi organu.
Wnioskiem z dnia 6 lipca 2017 r. pełnomocnik organu wystąpił o wykładnię wyroku z dnia 6 kwietnia 2017 r.
W uzasadnieniu wyjaśniono, iż w ocenie organu zachodzi wątpliwość co do wytycznych Sądu w zakresie dalszego prowadzenia postępowania. Pełnomocnik organu zwrócił się z pytaniem: "Czy zdaniem Sądu możliwa jest "kontynuacja" postępowania wszczętego wnioskiem o raty nieoprocentowane poprzez zmianę decyzji w kierunku rozłożenia na raty oprocentowane z innej podstawy prawnej, czy też niezależnie od ostatecznej decyzji dotyczącej rat nieoprocentowanych należy odrębnie rozpatrzyć wniosek o raty oprocentowane – na innej podstawie prawnej".Wskazano przy tym, iż Sąd zobowiązał organ do wezwania strony, w trybie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257; zwanej dalej: "k.p.a.") do uzupełnienia wniosku, a jednocześnie "sugerował" możliwość weryfikacji decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. Zdaniem organu zachodzi zatem wątpliwość, czy przy przyjęciu – w ślad za dyspozycją Sądu – że decyzja o ratach nieoprocentowanych, jak i o ratach oprocentowanych nie są sprawami tożsamymi, prawidłowe będzie zwrócenie się do strony z wezwaniem o sprecyzowanie żądania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. i ewentualna weryfikacja decyzji w trybie art. 155 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.
Potrzeba wyjaśnienia treści sentencji wyroku, bądź jego uzasadnienia zachodzi wówczas, gdy jest ono niejednoznaczne lub dotknięte zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy. Wyjaśnienie wątpliwości nie może przy tym prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Wniosek o wykładnię wyroku nie może zmierzać również do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawnych i znaczenia słów ani do polemiki ze stanowiskiem Sądu orzekającego w sprawie. W ramach wykładni nie mieści się także żądanie uzyskania wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania (por. postanowienia NSA: z dnia 9 stycznia 2008 r. o sygn. akt II OZ 1364/07; z dnia 26 czerwca 2008 r. o sygn. akt I OZ 427/08; z dnia 7 czerwca 2011 r. o sygn. akt II OZ 462/11 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl).
Konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi zatem wtedy, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania.
Tymczasem sytuacja taka nie zachodzi w przedmiotowej sprawie. Co więcej, oceniając wniosek organu o wykładnię uzasadnienia wyroku z dnia 6 kwietnia 2017 r., Sąd doszedł do przekonania, że w rzeczywistości zmierza on do uzyskania wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania, co w świetle przywołanych wyżej poglądów orzecznictwa jest nieuprawnione.
Podkreślić należy, że w uzasadnieniu wyroku z dnia 6 kwietnia 2017 r., zostało precyzyjnie wyjaśnione, iż zdaniem Sądu porównanie treści ostatecznej decyzji z dnia (...) listopada 2015 r. oraz treści wniosku strony skarżącej z dnia 6 listopada 2015 r., podważa stanowisko organów o tożsamości sprawy. Jednocześnie Sąd wskazał, iż obowiązkiem organu – czego nie dopełnił – było wezwanie strony do uzupełnienia wniosku z dnia 6 listopada 2015 r., w trybie art. 64 § 2 k.p.a., w kontekście funkcjonującej w obrocie prawnym decyzji z dnia (...) listopada 2015 r.
W ocenie Sądu, w uzasadnieniu wyroku w sposób jasny wskazano zatem, iż obowiązkiem organu było w pierwszej kolejności ustalenie zakresu przedmiotowej sprawy.
Wobec powyższego, wniosek organu jako bezzasadny należało oddalić, o czym orzeczono – na podstawie art. 158 p.p.s.a. – w sentencji postanowienia.