Uzasadnienie
Postanowieniem z 27 marca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie W. K., dalej: "Skarżący", na postanowienia tego Sądu z 6 lutego 2015 r. wydane w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia o uznaniu zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym za bezzasadne - z uwagi na jego złożenie po upływie siedmiodniowego terminu.
W dniu 5 maja 2015 r. (data nadania) Skarżący wniósł w terminie zażalenie (k-73 akt sądowych) na postanowienie z dnia 27 marca 2015 r. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 12 maja 2015 r. Skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych zażalenia poprzez złożenie jego odpisu dla strony przeciwnej oraz – oddzielnym zarządzeniem - do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia w wysokości 100 zł - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia. Skarżącemu przesłano kserokopię zażalenia celem jej podpisania i odesłania do Sądu ww. terminie.
Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych zażalenia poprzez złożenie jego odpisu (k-77) doręczono Skarżącemu w dniu 6 czerwca 2015 r. Odbiór wezwania kwitował Skarżący (zpo k-79). Skarżący nie odpowiedział na wezwanie do usunięcia braków formalnych.
Postanowieniem z dnia 22 lipca 2015 r. (k-98 akt sądowych) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie skarżącego z 5 maja 2015 r. Odpis postanowienia został doręczony skarżącemu w dniu 17 sierpnia 2015 r.(zpo k-108).
W dniu 24 sierpnia 2015 r. (data nadania k-114) skarżący złożył zażalenie na ww. postanowienie (k-113), w piśmie tym zawarł również wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia z dnia 5 maja 2015 r. Wraz z wnioskiem nadesłał odpis zażalenia z dnia 5 maja 2015 r.
Skarżący wskazał, że do wezwania do uzupełnienia braków formalnych zażalenia (k-77), nie dołączono kserokopii przedmiotowego zażalenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 86 i art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), dalej p.p.s.a. uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o jego przywrócenie i uczyni to w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, dokonując jednocześnie czynności, dla której określony był ów termin, a we wniosku uprawdopodobni okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu temu terminu i uchybienie to powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego.
Zgodnie zaś z treścią art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
W rozpoznawanej sprawie skarżący złożył jednocześnie zażalenie na postanowienie odrzucające zażalenie z 5 maja 2015 r. z powodu nie uzupełnienia braków formalnych zażalenia oraz wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia z 5 maja 2015 r.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtował się pogląd, iż czynności procesowe polegające na równoczesnym złożeniu środka zaskarżenia od orzeczenia wydanego na skutek uchybienia przez stronę terminowi procesowemu i wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności, wykluczają się wzajemnie zarówno z powodu konkurencyjności zawartych w nich wniosków, zmierzających do wywołania przeciwstawnych skutków procesowych, jak i sprzeczności wewnętrznej ich podstaw. Wniosek o przywrócenie terminu jest oparty na twierdzeniu, że do uchybienia terminowi doszło, jednakże nastąpiło to bez winy strony, która w takim wniosku wskazuje przyczyny usprawiedliwiające to uchybienie.
Natomiast środek zaskarżenia od orzeczenia wydanego na skutek uchybienia przez stronę terminowi do dokonania czynności procesowej jest oparty na twierdzeniu, że do uchybienia nie doszło (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FZ 220/15; z 10 marca 2016 r., sygn. akt II OZ 209/16; z 14 grudnia 2015 r., sygn. akt I FZ 523/15; z 19 sierpnia 2015 r., sygn. akt II OSK 1873/15; z dnia 2 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OZ 233/15, dostępne w Internecie). Podkreśla się także, że aby skutecznie rozpoznać wniosek o przywrócenie terminu konieczne jest jednoznaczne stwierdzenie, że do uchybienia terminu rzeczywiście doszło. Jeżeli zatem strona kwestionuje uchybienie terminu, to nie może skutecznie złożyć wniosku o przywrócenie terminu.
Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 88 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.