Uzasadnienie
W dniu 30 kwietnia 2009 r. Z. D. M. w W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] marca 2009 r., wydanego po rozpatrzeniu zażalenia M. Z. od postanowienia Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich w W. z [...] grudnia 2008 r., którym nie uznano zarzutu zgłoszonego przez niego w postępowaniu egzekucyjnym. Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uchyliło postanowienie organu I instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.
W odpowiedzi na przesłany uczestnikowi postępowania – M. Z. odpis skargi i odpis odpowiedzi na skargę złożył on pismo procesowe, w którym wniósł o odrzucenie skargi jako bezzasadnej i nieuprawnionej tak co do osoby jak i ustawy o drogach publicznych. W piśmie tym zawarł również wniosek o przyznanie prawa pomocy (uzupełniony na urzędowym formularzu PPF w dniu 18 czerwca 2009 r.) w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 33 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a, osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony. W niniejszej sprawie M. Z. jest niewątpliwie uczestnikiem przedmiotowego postępowania na prawach strony, gdyż zaskarżone przez Z. D. M. w W. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] marca 2009 r. zostało wydane i skierowane do niego jako strony postępowania, po rozpatrzeniu złożonego przez niego zażalenia. Natomiast w myśl art. 12 p.p.s.a., uczestnika postępowania traktuje się tak jak stronę.
Stosownie do art. 247 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Innymi słowy - nawet jeśli zachodzą przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony, określone w art. 246 p.p.s.a., oczywista bezzasadność skargi wyłącza możliwość przyznania stronie prawa pomocy. W kwestii interpretacji terminu "oczywistej bezzasadności skargi" w rozumieniu art. 247 p.p.s.a., w orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, że chodzi o sytuacje, gdy bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że skarga nie może być uwzględniona. Taki przypadek zachodzi zwłaszcza w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. M. Niezgódka-Medek [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, Zakamycze 2006, s. 558).
Przesłanki odrzucenia skargi określa art. 58 § 1 p.p.s.a. Jedną z przesłanek wymienionych w tym przepisie jest niedopuszczalność skargi (art. 58 § 1 pkt 6).
Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy podkreślić należy, że podmiot, tj. Z. D. M. w W., który w niniejszej sprawie wniósł skargę do sądu administracyjnego a jednocześnie wydał orzeczenie w pierwszej instancji, nie ma, w świetle art. 50 § 1 p.p.s.a., legitymacji skargowej, albowiem nie ma interesu prawnego do dokonania tej czynności procesowej. Z tego powodu skarga Z. D. M. w W. - działającego w niniejszej sprawie administracyjnej jako organ administracji publicznej - na postanowienie organu odwoławczego skierowane do innego niż on podmiotu, nie może być przedmiotem rozpoznania Sądu, gdyż jest niedopuszczalna, a to oznacza jej bezzasadność w rozumieniu art. 247 p.p.s.a.
Bezzasadność skargi należy bowiem łączyć nie tylko z jej merytoryczną oceną, ale i możliwością jej wniesienia.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 247 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia