Uzasadnienie
G. G. wnosząc skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z [...] kwietnia 2009 r. wystąpił z wnioskiem na urzędowym formularzu PPF z 27 kwietnia 2009 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym tj. zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata.
W uzasadnieniu wniosku, jak i w oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazał, iż samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, utrzymuje się jedynie ze świadczenia wypłacanego osobom ubiegającym się o nadanie statusu uchodźcy, które miało być wypłacane do 5 maja 2009r. Stwierdził, iż w Polsce nie posiada osób bliskich, które mogłyby mu pomóc finansowo. Oświadczył również, że nie posiada nieruchomości, zasobów pieniężnych, ani przedmiotów wartościowych. Jednocześnie wnioskodawca oświadczył, iż posiada oszczędności w wysokości 100 złotych.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Prawo pomocy stanowi wyjątek od zasady ponoszenia przez stronę kosztów związanych z jej udziałem w postępowaniu sądowym i może zostać przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)).
Sytuacja materialna skarżącego jest trudna i stanowi pozytywną przesłankę do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Dokonując takiej oceny, kierowano się przede wszystkim tym, iż cudzoziemiec nie posiada wystarczającego źródła dochodu, które pozwoliłoby mu ponieść koszty związane z postępowaniem sądowym. Już sama okoliczność, iż otrzymuje pomoc od państwa polskiego świadczy o jego trudnej sytuacji materialnej. Jednocześnie podnieść należy, iż owa pomoc jest pożytkowana na wydatki związane z koniecznym utrzymaniem, zaś jej wysokość nie pozwala na czynienie oszczędności przeznaczonych na koszty sądowe. Wysokość poczynionych oszczędności również nie daje podstawy do uznania, iż wnioskodawca jest w stanie samodzielnie partycypować w kosztach sądowych. Ponadto wzięto pod uwagę, iż skarżący nie posiada nieruchomości, ani przedmiotów wartościowych.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.