Uzasadnienie
W dniu 22 sierpnia 2011 r. Urząd Kontroli Skarbowej w O. na podstawie mandatu karnego z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] wymierzającego karę grzywny w wysokości 300 zł, wystawił tytuł wykonawczy nr [...] przeciwko zobowiązanemu P. P. Pismem z dnia 22 listopada 2011 r. P.P. skierował do Urzędu Kontroli Skarbowej w O. zarzuty na czynności egzekucyjne prowadzone na podstawie ww. tytułu wykonawczego. W uzasadnieniu pisma zarzucił, iż tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów formalnych zawartych w art. 27 § 1 pkt 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji bowiem tytuł ten nie zawiera pouczenia do kogo należy wnieść zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego. Wskazał, że podstawą zarzutu jest art. 33 pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Urząd Kontroli Skarbowej w O. przekazał ww. pismo zawierające zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym do Urzędu Skarbowego w B., zgodnie z właściwością rzeczową.
Następnie organ egzekucyjny - Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. wystąpił do wierzyciela – Urzędu Kontroli Skarbowej w O. o zajęcie stanowiska odnośnie postawionego przez zobowiązanego zarzutu dotyczącego błędnego pouczenia w wystawionym tytule wykonawczym.
Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] Urząd Kontroli Skarbowej w O. stwierdził, że zarzuty wniesione przez zobowiązanego nie zasługują na uwzględnienie, gdyż tytuł wykonawczy został wystawiony na druku według wzoru ustalonego rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. nr 137, poz. 1541 z późn. zm.), do czego wierzyciel jest zobowiązany w myśl art. 26 § 2 u.p.e.a. Zdaniem wierzyciela wypełniony na przedmiotowym druku tytuł wykonawczy spełnia wymogi art. 27 § 1 u.p.e.a., a z pouczenia w nim zawartego jednoznacznie wynika, że zarzuty zgłasza się do organu egzekucyjnego.
Pismem z dnia 19 grudnia 2011 r. P.P. wniósł do Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej zażalenie na ww. postanowienie z dnia [...] grudnia 2011 r., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu pisma podniósł, iż w treści tytułu wykonawczego winno znajdować się szczegółowe pouczenie co do środków odwoławczych wskazujące konkretnie do kogo i w jakim terminie należy składać zarzuty. Podkreślono, iż błędny wzór tytułu wykonawczego nie może dyskredytować norm zawartych w przepisach kształtujących zgodność dokumentów z aktami prawnymi.
Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia przytoczono dotychczasowy przebieg postępowania oraz treść mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa. Organ II instancji wyjaśnił m.in., iż przedmiotowy tytuł wykonawczy sporządzony został według wzoru określonego rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541 ze zm.). Zdaniem organu dopóki rozporządzenie to (wraz z załącznikami) nie zostanie uchylone lub zmienione, to należy je bezwzględnie stosować.
Ponadto organ wskazał, iż P.P. nie poniósł żadnych negatywnych konsekwencji z powodu rzekomo nie dość precyzyjnego – w ocenie zainteresowanego - pouczenia zawartego w przedmiotowym tytule wykonawczym, zarzuty wniesione przez P.P. zostały bowiem poddane merytorycznej ocenie.
W skardze z dnia 5 marca 2012 r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, P.P. wniósł o uchylenie ww. postanowienia z [...] stycznia 2012 r. i cofnięcie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu skargi Skarżący podtrzymał zarzuty prezentowane w toku postępowania administracyjnego wskazując, iż w przypadku gdy wierzyciel nie wypełni tytułu wykonawczego zgodnie z warunkami zawartymi w art. 27 § 1 i 2 u.p.e.a. to organ w myśl art. 29 § 2 u.p.e.a. zobowiązany jest do odstąpienia od egzekucji i zwrócenia tytułu wykonawczego wierzycielowi.
W odpowiedzi na skargę Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zwarte w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego.
Na wstępie należy wyjaśnić, że stosownie do art. 145. § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
- 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
- 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
- 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
Jak wynika z powyższego przepisu nie każde naruszenie prawa przez organ orzekający może stanowić podstawę do wyeliminowania przez Sąd zaskarżonego orzeczenia z obrotu prawnego.
W rozpoznawanej sprawie skarżący zarzucił, że tytuł wykonawczy, na podstawie którego wszczęto przeciwko niemu postępowanie egzekucyjne nie spełniał wymogów określonych w art. 27 §1 pkt 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.jed. Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz.1954) dalej u.p.e.a., ponieważ w pouczeniu o prawie wniesienia zarzutów nie wskazano do kogo należy te zarzuty kierować.
Zarzut skarżącego jest słuszny, jednak wskazane naruszenie prawa nie mogło w rozpoznanej sprawie stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Stosownie do art. 27 §1 pkt 9 u.p.e.a. tytuł wykonawczy powinien zawierać pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego. W pouczeniu zawartym w skierowany do skarżącego tytule wykonawczym, nie został wskazany organ, do którego można wnieść zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym.
Niezgodności pouczenia z przepisem ustawy nie może konwalidować fakt, iż wzór tytułu wykonawczego został ustalony rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. Nr 137, poz.1541 ze zm.), dalej jako rozporządzenie. Wzór tytułu wykonawczego jednopozycyjnego, stosowanego w egzekucji należności pieniężnych, a więc taki jaki ma zastosowanie w tej sprawie ustalony został w załączniku nr 4 do rozporządzenia. Skierowany do skarżącego tytuł wykonawczy jest zgodny z wzorem ustalonym w rozporządzeniu, ale jak wyżej stwierdzono nie w pełni odpowiada wymogom określonym w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.
W konsekwencji zaskarżone postanowienie Generalnego Inspektora kontroli Skarbowej oraz poprzedzające je postanowienie Urzędu Kontroli Skarbowej w O. zostały wydane z naruszeniem prawa poprzez błędne ustalenie, że treść pouczenia odpowiada przepisowi art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.
Jest to jednak naruszenie prawa, które w rozpoznanej sprawie nie miało wpływu na wynik postępowania. Pomimo skierowania przez stronę zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym do niewłaściwego organu, pismo zawierające zarzuty zostało przekazane zgodnie z właściwością i sprawie nadano prawidłowy bieg.
Ponieważ wskazane naruszenie prawa nie miało wpływu na wynik postępowania w rozpoznanej sprawie, nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania, ani nie zachodzą określone w art.156 k.p.a. przyczyny, które stanowiłyby podstawę do stwierdzenia nieważności postanowienia, brak było podstaw do wyeliminowania zaskarżonego postanowienia obrotu prawnego.
W związku z powyższym Sąd na podstawie art.151 p.p.s.a. oddalił skargę.