Uzasadnienie
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję opisaną w komparycji postanowienia strona skarżąca wniosła o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Strona nie uzasadniła wniosku.
Zgodnie z art. 61 §1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, [Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – dalej: ppsa], wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 §3 ww. ustawy sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania ma bowiem charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane.
Zaznaczyć należy, iż sformułowany w skardze wniosek nie został uzasadniony, a tym samym nie wykazano istnienia przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji Rady do Spraw Uchodźców. Skarżący nie zawarł żadnych twierdzeń odnoszących się wprost do wniosku i przemawiających za jego uwzględnieniem.
W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, iż skoro skarżący nie wykazał, że zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody dla niego samego, to nie można przyjąć twierdzenia, że wykonanie decyzji Rady spowodowałoby taką szkodę, a co więcej - "szkodę znaczną". Jednocześnie, skarżący nie podniósł argumentów przemawiających za tym, że wykonanie przedmiotowej decyzji mogłoby rodzić niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W tej sytuacji w ocenie Sądu wniosek skarżącego nie mógł zostać uwzględniony, a wobec tego na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.