Uzasadnienie
W złożonym na urzędowym formularzu (PPF) wniosku o przyznanie prawa pomocy T. K. wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych.
Skarżąca oświadczyła, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej i nie posiada żadnych środków finansowych, które pozwoliłyby na zapłatę kosztów sądowych. We wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje wraz z mężem i pełnoletnim synem, zamieszkują w domu o powierzchni 120 m.kw. Podstawę utrzymania rodziny stanowi świadczenie emerytalne skarżącej w wysokości 630 zł netto oraz męża w wysokości 730 zł netto.
Opisując posiadany majątek strona wskazała również nieruchomość rolną (¼ części z 6 ha) oraz oświadczyła, iż nie posiada przedmiotów wartościowych ani oszczędności pieniężnych.
Skarżąca podała również, iż ponosi następujące miesięczne koszty utrzymania rodziny: leki - 250 zł, energia elektryczna - 200 zł, telefon stacjonarny z Internetem -100 zł, woda - 80 zł (kwartał), gaz - 40 zł, wyżywienie - ok. 600 zł, bilet miesięczny syna -120 zł, przejazdy do lekarzy - 100 zł.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Na podstawie art. 243 § 1 oraz art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: ustawy p.p.s.a, Sąd może - na wniosek strony złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania - przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. W myśl art. 245 §3 ustawy p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a. prawo pomocy zostaje przyznane w zakresie częściowym, gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Przystępując do rozpoznania wniosku, przypomnieć należy, że zasadą jest, iż strony ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie (art. 199 ustawy p.p.s.a.). Celem instytucji prawa pomocy jest natomiast zapewnienie prawa do sądu i możliwości obrony swoich praw podmiotom, które znajdują się w sytuacji finansowej uniemożliwiającej poniesienie kosztów z tym związanych. Przyznanie lub odmowa przyznania prawa pomocy winna wynikać z wzajemnej oceny dwóch elementów: kosztów, jakie musi ponieść strona na poczet prowadzonego postępowania i jej aktualnej kondycji finansowej.
Mając na uwadze powołane regulacje prawne i wynikające z nich zasady, jakimi należy kierować się rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy, zasadne jest przyznanie stronie skarżącej prawa pomocy poprzez jej zwolnienie od kosztów sądowych. Skarżąca wykazała bowiem, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania.
Zgodnie z oświadczeniem złożonym przez skarżącą podstawę utrzymania trzyosobowego gospodarstwa domowego stanowi dochód ze świadczeń emerytalnych skarżącej i jej męża w łącznej wysokości 1.330 zł. Otrzymywane świadczenia skarżąca w całości przeznacza na potrzeby własne i rodziny związane z prowadzeniem i utrzymaniem gospodarstwa domowego, zakupem potrzebnych leków oraz wydatków związanych z utrzymaniem syna.
Skarżąca oprócz domu i wskazanej nieruchomości rolnej, nie posiada żadnych innych nieruchomości, jak również wartościowych przedmiotów oraz oszczędności pieniężnych.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 §1 i § 2 pkt 7 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.