Uzasadnienie
In principio dostrzec wypada, iż zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. 2016. 718 ze zm.); dalej p.p.s.a., Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania sądowego, jeśli orzeczenie, które zapadnie w tym zaskarżonym postępowaniu, będzie stanowić podstawę rozstrzygnięcia w zawieszeniu postępowania sądowoadministacyjnego. W takim przypadku w sprawie sądowoadministracyjnej występuje tzw. zagadnienie wstępne (kwestia prejudycjalna), czyli sytuacja, w której uprzednie rozstrzygnięcie docelowego zagadnienia, które występuje w sprawie, może wpływać na wynik postępowania, a tym samym uzasadnienie celowości wstrzymania czynności w postępowaniu sądowoadministacyjnym do czasu rozstrzygnięcia tej istotnej kwestii.
Warto też zwrócić uwagę, że w myśl art. 11 p.p.s.a. – ustalenie wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skarżącego co do popełniania przestępstwa wiąże Sąd administracyjny.
W tym więc kontekście trzeba wskazać, że niniejsza sprawa znajduje swoje swoiste źródło w toczącym się postępowaniu karnym, a wynika to konstatacji poczynionej na k. 36 decyzji Organu II instancji gdzie wskazano, że "istotne nieprawidłowości (...) zostały przez PARP ustalone na podstawie informacji przekazanych przez Prokuraturę Okręgową w O. (...), a także Sąd Okręgowy w O. (...) przed którym toczy się postępowanie karne w sprawie [...]"
In media dodatkowo trzeba wskazać, że złożone w sprawie karnej wyjaśnienia/zeznania stanowią podstawę do ustaleń w postępowaniu administracyjnym. Jest oczywiste, że ich wiarygodność może zostać oceniona lepiej w postępowaniu karnym, albowiem będą weryfikowane w kontekście innych dowodów zgromadzonych w sprawie karnej. Wybiórcze ich pozyskanie w postępowaniu administracyjnym (poprzez załączenie tylko części z nich z akt sprawy karnej) w postępowaniu sądowoadministracyjnym takich możliwości nie stwarza.
Na dodatek w sprawie administracyjnej część oskarżonych w sprawie karnej odmówiło składania zeznań, a złożone przez nich wyjaśnienia obarczone są potencjalną możliwością podania nieprawdy. Mając na uwadze stanowisko pełnomocników stron wyrażone na rozprawie w dniu 25.01.2018 r., a także faktu, że postępowanie karne zmierza ku końcowi oraz występujący związek obu postępowań, przeto – stosowanie do treści art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 11 p.p.s.a. – należało orzec jak w sentencji. In fine wskazać też trzeba, że podjęta decyzja procesowa w żaden sposób nie uniemożliwia odzyskanie środków albowiem wcześniej – stosownie do treści art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. – odmówiono wstrzymania zaskarżonej decyzji.