Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] września 2011 r., nr [...], Minister Finansów utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] w sprawie odmowy wstrzymania czynności egzekucyjnych. W postanowieniu tym został wskazany błędny adres strony.
Postanowieniem z [...] listopada 2011 r. Minister Finansów, powołując się na art. 113 § 1 w związku z art. 126 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.) w związku z art. 17 i 18 ustawy z dnia 17 czerwca. 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954, z późn. zm.) sprostował z urzędu oczywistą omyłkę zawartą w wydanym postanowieniu z dnia [...] września 2011 r., polegająca na wskazaniu w miejscu oznaczenia strony innego adresu: wpisano: Pan J. B., ul. [...] 3, [...] L., a winno być: Pan J. B. ul. [...],[...] Ł. W uzasadnieniu wyjaśniono, że omyłka ta podlega sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a., gdyż z treści postanowienia z [...] września 2011 r. jednoznacznie wynika czyje zażalenie zostało rozpoznane, na jakie rozstrzygnięcie i pomimo powstałego błędu w adresie dokumenty stanowiące podstawę wydania rozstrzygnięcia pozwalały na jednoznaczną identyfikację skarżącego.
Zdaniem organu omyłka nie miała również wpływu na merytoryczne rozstrzygniecie sprawy, a ponadto postanowienie zostało doręczone na adres pełnomocnika strony, który równocześnie stanowi właściwy adres zobowiązanego.
Na powyższe postanowienie J. B. wniósł zażalenie, w którym nie zgadzał się, że wskazanie w postanowieniu błędnego adresu strony stanowi oczywista omyłkę podlegającą sprostowaniu.
Postanowieniem z [...] stycznia 2012 r. Minister Finansów utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia podtrzymał stanowisko, że błędne oznaczenie adresu strony może podlegać sprostowaniu w trybie oczywistej omyłki.
Na powyższe rozstrzygnięcie J. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wskazał w niej, że postanowienie to zostało błędnie doręczone i zaadresowane, gdyż zostało doręczone na adres strony, a strona działa przez pełnomocnika – ojca L. B. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), dalej: p.p.s.a., w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie. Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c) powołanej wyżej ustawy), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 w/w ustawy).
Badając zaskarżone postanowienie w granicach określonych ww. przepisami, Sąd uznał, iż skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.
Zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Ustawodawca, mówiąc o możliwości prostowania błędów pisarskich i rachunkowych czy też oczywistych omyłek, nie daje ustawowej definicji tych pojęć, w związku z czym, stosując ten przepis, należy mieć na uwadze potoczne znaczenie tych pojęć (tak wyrok NSA z dnia 13 marca 1998 r., I SA/Lu 1091/96, LEX nr 33532). Sprostowanie nie może wykraczać poza granice określone powyższym przepisem. Przyjęta w nim klasyfikacja wadliwości jest wyczerpująca. Te wady decyzji charakteryzuje przy tym ich oczywistość, stanowiąca równocześnie normy dopuszczalności sprostowania. Wynika z tego, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia. Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też innego wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami.
Oczywista omyłka w rozumieniu wyżej wymienionego przepisu to widoczne, niezgodne z zamierzonym, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu (uzasadnienie wyroku NSA z dnia 10 lutego 1994 r., SA/Kr 723/93, ONSA 1995, nr 2, poz. 65). Orzecznictwo do takich oczywistych błędów zalicza błędy popełnione w zakresie sprecyzowania danych strony przez określenie miejsca i daty jej urodzenia oraz miejsca zamieszkania (wyrok NSA z dnia 20 marca 2008 r., II OSK 258/07, LEX nr 505247).
Biorąc powyższe pod uwagę Minister Finansów miał prawo sprostować błędnie podany w orzeczeniu adres strony, gdyż – jak to słusznie podkreśla – pozostałe elementy postanowienia pozwalają na pełną identyfikację osoby, której postanowienie dotyczy.
Rację ma skarżący, że zaskarżone postanowienie powinno być doręczone pełnomocnikowi – stosownie do treści art. 40 § 2 k.p.a. Ale uchybienie to nie miało wpływu ani na wynik sprawy ani też na możliwość wniesienia skargi do sądu, gdyż skarga została wniesiona przez pełnomocnika w terminie. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c podstawą uchylenia postanowienia może stanowić jedynie takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik spawy.
Z tych względów należy stwierdzić, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i skarga na zasadzie art. 151 p.p.s.a podlega oddaleniu