Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 17 lipca 2017 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia baku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie wniosku na urzędowym formularzu oznaczonym symbolem "PPF" według wzoru ustalonego rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257, dalej jako: "rozporządzenie") w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Do przedmiotowego wezwania załączono urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, zgodny z wzorem formularza stanowiącym załącznik nr 1 do rozporządzenia. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 27 lipca 2017 r. (potwierdzenie odbioru - k. 52 akt sądowych).
W zakreślonym terminie brak formalny wniosku o przyznanie prawa pomocy nie został uzupełniony wobec czego zarządzeniem z dnia 10 sierpnia 2017 r. starszy referendarz sądowy zarządził o pozostawieniu tego wniosku bez rozpoznania.
Odpis powyższego zarządzenia doręczono skarżącemu w dniu 28 sierpnia 2017 r. (potwierdzenie odbioru - k. 67 akt sądowych).
W sprzeciwie od wyżej wskazanego zarządzenia skarżący wniósł o jego uchylenie oraz o rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Sprzeciw jest niezasadny, a zaskarżone nim zarządzenie starszego referendarza sądowego należało utrzymać w mocy.
Zgodnie z art. 260 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
Należy wyjaśnić, że stosownie do treści z art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Art. 257 p.p.s.a. stanowi natomiast, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Wskazania wymaga również, że z dniem 15 sierpnia 2015 r. znowelizowany został art. 256 p.p.s.a. zawierający upoważnienie ustawowe do określenia wzoru formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. W związku z dokonaną nowelizacją w dniu 19 sierpnia 2015 r. Rada Ministrów wydała rozporządzenie w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy.
Z uwagi na fakt, iż w niniejszej sprawie skarżący nie złożył wniosku na urzędowym formularzu starszy referendarz sądowy prawidłowo wezwał go do uzupełnienia braku formalnego wniosku wprost wskazując w treści wezwania, iż wniosek należy złożyć na urzędowym formularzu PPF według wzoru ustalonego rozporządzeniem z 19 sierpnia 2015 r., pouczając jednocześnie o skutkach niewykonania powyższego wezwania we wskazanym terminie. Ponadto należy podkreślić, iż do wezwania sporządzonego w wykonaniu zarządzenia starszego referendarza sądowego załączono aktualnie obowiązujący formularz PPF celem jego wypełnienia przez stronę i odesłania do Sądu.
Pomimo prawidłowo sformułowanego wezwania do uzupełnienia braku formalnego wniosku i doręczenia go stronie wraz z właściwym formularzem PPF, skarżący nie uzupełnił braku formalnego przedmiotowego wniosku.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.