Uzasadnienie
Skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oświadczając, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, zarabia [...].
Odpowiadając na wezwanie z dnia 19 czerwca 2018 r. do złożenia dodatkowych dokumentów przedstawiła [...]. Ponadto oświadczyła, że nie posiada majątku ruchomego i nieruchomego, mieszka w spółdzielczym lokalu lokatorskim. Nie posiada lokat, oszczędności, majątku ruchomego, nie korzysta z pomocy społecznej, ani pomocy rodziny, nie zbyła w przeciągu dwóch ostatnich lat nieruchomości i ruchomości oraz nie prowadzi działalności gospodarczej.
Postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2018 r. referendarz sądowy odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, że oświadczenia wnioskodawczyni – złożone na urzędowym formularzu PPF oraz w dodatkowym oświadczeniu – nie mogą być uznane za wyczerpujące i rzetelne, co powoduje, że nie jest możliwe ustalenie rzeczywistych możliwości majątkowych Strony. Skarżąca nie przedstawiła wszystkich dokumentów wskazanych w wezwaniu z 19 czerwca 2018 r. Ponadto referendarz wskazał, że [...] W sprzeciwie na ww. postanowienie, skarżąca podkreśliła w szczególności, że wypełniając formularz PPF podała wszystkie wymagane w nim informacje. Ponadto w miarę możliwości dostarczyła dodatkowe dokumenty na wezwanie sądu.
Wojewódzki sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 260 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369) – dalej jako: "p.p.s.a.", rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
Na wstępie wskazać należy, że udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno sprowadzać się do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania, że znajduje się w sytuacji uniemożliwiającej mu poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego, dlatego powinnością wnioskodawcy jest dokładne i zgodne z prawdą, przedstawienie własnej sytuacji majątkowej oraz wykazanie, że spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Rozstrzygnięcie w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez stronę.
W ocenie Sądu, analizując sytuację majątkową skarżącej, należało się zgodzić z referendarzem sądowym, że nie wskazała ona okoliczności, które uniemożliwiłaby jej uiszczenie wpisu sądowego od skargi. W ocenie Sądu referendarz sądowy trafnie zauważył, że skarżąca pomimo wezwania nie nadesłała wszystkich wymaganych dokumentów. W szczególności chodzi tu o wyciągi z rachunków bankowych z okresu od 1 marca 2018 r. Skarżąca nadesłała jedynie wyciąg z rachunku bankowego za okres od dnia 28 maja do dnia 28 czerwca 2018 r. Ponadto skarżąca nie przedstawiła zestawienia kosztów bieżącego utrzymania (opłaty za media, wyżywienie), nadsyłając jedynie potwierdzenie wysokości ponoszonych opłat eksploatacyjnych za mieszkanie. W tej sytuacji jedyne ponoszone przez skarżącą koszty utrzymania, jakie referendarz sądowy mógł wziąć pod uwagę przy ocenie sytuacji finansowej strony wynosiły [...] zł, tj. tyle ile wynosiła ww. opłata eksploatacyjna.
Brak wyciągów z rachunków bankowych za wskazany powyżej okres oraz niewskazanie kwoty ponoszonej na zaspokojenie niezbędnych kosztów utrzymania, czynił niemożliwym rzetelne ustalenie możliwości finansowych strony.
Sąd stwierdza, że referendarz sądowy w sposób pełny i wnikliwy dokonał analizy sytuacji materialnej skarżącej. Powyższej oceny skarżąca skutecznie nie podważyła w sprzeciwie. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.