Uzasadnienie
Postanowieniem zawartym w pkt 3 wyroku z dnia 15 marca 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 838/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasądził od organu na rzecz pełnomocnika ustanowionego w sprawie z urzędu kwotę 240 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powiększoną o należny podatek VAT w wysokości 55,20 zł.
Zażalenie od tego postanowienia złożył pełnomocnik reprezentujący stronę skarżącą, zaskarżając w całości rozstrzygnięcie o kosztach zastępstwa procesowego. Pełnomocnik podniósł, że mając na uwadze przedmiot sprawy (należność pieniężna) wynagrodzenie pełnomocnika, zaliczane do kosztów postępowania zasądzanych od organu, zostało ustalone w sposób niewłaściwy. W realiach niniejszej sprawy zastosowanie powinien znaleźć przepis § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) w związku z § 6 tego rozporządzenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Przepis art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) daje możliwość uwzględnienia zażalenia w sytuacji, gdy zarzuca ono nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione.
Mając na uwadze okoliczności niniejszej sprawy, argumentację zawartą w środku odwoławczym należało uznać za zasadną, a w konsekwencji konieczną okazała się zmiana postanowienia z dnia [...] marca 2011 r. w zakresie dotyczącym zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego od organu. W istocie bowiem, mając na uwadze fakt, że przedmiotem skargi była decyzja ustalająca kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu dostosowania gospodarstw rolnych do standardów UE, przy ustaleniu wysokości kosztów postępowania, a w szczególności wynagrodzenia adwokata zastosowanie winien znaleźć § 6 cytowanego rozporządzenia w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) tego rozporządzenia. Ustalona w ten sposób należność to 2.400 zł, powiększona o należność z tytułu podatku od towarów i usług w stawce 23%, a więc kwotę 552 zł.
Mając na względzie powyższe, na podstawie wskazanych powyżej przepisów prawa orzeczono jak w sentencji postanowienia