Uzasadnienie
Województwo M., w imieniu którego działa Dyrektor M. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z [...] lutego 2017r. nr [...], w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania w wys. 1.969.461 zł.
W treści skargi jej autor wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i wyjaśnił, że Województwo dysponuje środkami publicznymi, które są przeznaczone na ściśle określone zadania i cele, a zwrot tak znacznej kwoty, jak będąca przedmiotem niniejszego postepowania spowoduje, że Skarżący nie będzie mógł wydatkować tych środków zgodnie z planem finansowym, na ustalone już uprzednio w budżecie zadania na rok 2017, co w jego ocenie spowoduje trudne do odwrócenia skutki w postaci braku realizacji tych zadań w zaplanowanym okresie. Skarżący podniósł, że w sytuacji gdy będzie on zmuszony do uiszczenia na rzecz PFRON należności orzeczonej do zwrotu, będzie jednocześnie zobligowany do wystąpienia o zwrot przedmiotowych środków przez Stowarzyszanie Z. przekazanych w latach 2010-2013 na dofinasowanie kosztów jego utworzenia i działania.
Wnioskodawca jest przekonany, że taka sytuacja spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków, gdyż biorąc pod uwagę sytuację finansową Stowarzyszenia i zakres oraz przedmiot jego działania, zapłata tak ogromnej kwoty zagraża materialnemu bytowi Stowarzyszenia oraz wysoce prawdopodobnym jest, że doprowadzi do likwidacji Stowarzyszenia i tym samym pozbawi m.in. zatrudnienia oraz szans na rehabilitację zawodową i społeczną dziesiątek osób niepełnosprawnych zatrudnionych w Zakładzie. Ewentualny fakt wygrania sporu sądowego i zwrot środków przez PFRON w ocenie wnioskodawcy w żaden sposób nie naprawiłby i nie odwróciłby skutków wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) – dalej: p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami.
Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia.
O spełnieniu przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności można natomiast mówić dopiero wówczas, gdy zostanie wykazane, że wykonanie tego aktu lub czynności spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącej lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z 20 grudnia 2004r. w, GZ 138/04, niepubl.).
W ocenie Sądu, strona skarżąca nie wykazała istnienia tych przesłanek, gdyż uzasadniając złożony wniosek ograniczyła się wyłącznie do ogólnych twierdzeń o wpływie wykonania zaskarżonej decyzji na wydatkowanie środków zgodnie z planem finansowym, na ustalone już uprzednio w budżecie zadania na 2017 rok.
Tymczasem bez wskazania konkretnych okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., jak również bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji.
Przy tym przedstawienie we wniosku swoich obaw związanych z koniecznością następczego wystąpienia o zwrot środków Funduszu od Stowarzyszenia Z. [...], który spowoduje w ocenie strony skarżącej likwidację Stowarzyszenia i pozbawi zatrudnienia oraz szans na rehabilitację zawodową i społeczną osób niepełnosprawnych tam zatrudnionych, nie spełnia wymogu pełnego i wnikliwego przedstawienia materiału dowodowego na poparcie twierdzeń Województwa.
Wobec powyższego należało uznać, iż strona skarżąca nie wykazała w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w związku z czym brak było podstaw do wydania orzeczenia zgodnego z jej oczekiwaniami.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji.