Uzasadnienie
Skarżący złożył wniosek - na urzędowym formularzu PPF - o zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wskazał, iż we wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje wraz z żoną, nie posiada nieruchomości, przedmiotów wartościowych ani oszczędności pieniężnych. Miesięczne dochody skarżącego i jego małżonki wynoszą łącznie 4474 zł (brutto). Skarżący oświadczył, iż ponosi koszty utrzymania lokalu, w którym zamieszkuje w wysokości 1000-1200 zł miesięcznie, spłaca pożyczki na utrzymanie w wysokości 70 zł m-c. Pozostałe środki przeznacza na bieżące utrzymanie – zakup żywności, środków czystości i ubrań. Dodatkowo wynagrodzenie wnioskodawcy jest obciążone zajęciem na rzecz Wojskowej Agencji Mieszkaniowej.
Do wniosku Skarżący załączył zaświadczenie o wysokości otrzymywanego uposażenia oraz zaświadczenie o wysokości dochodów małżonki.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje.
Na podstawie art. 243 § 1 oraz art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako P.p.s.a, Sąd może - na wniosek strony - przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
Zgodnie z art. 245 § 2 P.p.s.a. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Prawo pomocy w zakresie częściowym stosownie do art. 245 § 3 P.p.s.a. obejmuje natomiast zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie pełnomocnika.
Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym, gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Sąd może natomiast zwolnić osobę fizyczną z części kosztów postępowania, jeśli wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Skarżący złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, a więc o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Mając na uwadze powołane regulacje prawne i wynikające z nich zasady jakimi należy kierować się rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy oraz stan faktyczny sprawy, brak uzasadnienia dla przyznania skarżącemu prawa pomocy w żądanym zakresie, ponieważ nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Rozpoznanie przez Sąd skargi w niniejszej sprawie zależy od uiszczenia wpisu w kwocie 100 zł. Ponadto na skarżącym ciąży obowiązek zapłaty wpisów sądowych od skarg kasacyjnych w dwóch innych zainicjowanych postępowaniach sądowych tj. V SA/Wa 2060/11 oraz V SA/Wa 1954/11 - tj. łącznie 200 zł.
Zauważyć należy, iż skarżący oraz jego małżonka posiadają stabilne źródło dochodów, uzyskując regularnie dochody z pracy w łącznej wysokości netto 3549,38 zł i nie mają nikogo na utrzymaniu. Skarżący wskazał, że ponosi koszty utrzymania lokalu (1000zł - 1200zł) oraz spłaca pożyczkę w wysokości 60 zł miesięcznie, a pozostała kwota wynagrodzenia jest zajmowana w ramach postępowania egzekucyjnego przez Agencję Mienia Wojskowego. Zauważyć należy, że w aktach administracyjnych znajduje się pismo z [...] stycznia 2012 r., którym Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w B. informuje skarżącego, że wykazane w zawiadomieniu z dnia [...] listopada 2011 r. zobowiązanie pieniężne wygasło.
Ponadto złożone przez skarżącego zaświadczenie o uposażeniu nie wskazuje zajęcia na rzecz WAM. Po odliczeniu wskazanych przez skarżącego wydatków, skarżący wraz z żoną dysponują kwotą 2279,33 zł. Taka wysokość dochodu dla dwuosobowej rodziny nie uzasadnia przyznania prawa pomocy. Nie można bowiem uznać, iż wnioskujący i jego rodzina należą do osób pozbawionych środków do życia, a niewątpliwie do takich przypadków powinno sprowadzać się udzielenie prawa pomocy.
Mając powyższe na uwadze należało uznać, iż skarżący posiada wystarczające środki pieniężne na opłacenie kosztów sądowych w przedmiotowej sprawie, które nie są wysokie.
Wskazać należy, iż w sytuacji gdy uzyskiwane dochody lub posiadane zasoby pieniężne nie są w całości pożytkowane na niezbędne wydatki (bieżące, konieczne), to uzasadnione jest ich przeznaczenie na koszty postępowania sądowego. Wnioskujący oraz jego rodzina nie należą do osób pozbawionych środków do życia, a niewątpliwie do takich przypadków powinno sprowadzać się udzielenie prawa pomocy. Jego sytuacji majątkowej nie można utożsamiać z sytuacją osób nie osiągających żadnego dochodu lub też osiągających dochód niewystarczający na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 §1 i §2 pkt 7 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.