Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] października 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego w W. określił D. Sp. z o.o. w W. zobowiązanie w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia w dniu [...] czerwca 2007 r. samochodu osobowego kempingowego marki [...]. Decyzja ta została doręczona [...] października 2012 r.
Postanowieniem z dnia [...] października 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. na podstawie art. 239b § 1 pkt 4, § 2, § 3 i § 4 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.
Od postanowienia pełnomocnik Spółki złożył zażalenie.
W zażaleniu zarzucił, że w postanowieniu nie zostało uprawdopodobnione, że decyzja nie zostanie wykonana zatem zostało ono wydane z naruszeniem treści art. 239b § 2 OP w związku z czym wniósł o jego uchylenie.
Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r. Dyrektor Izby Celnej w W. na podstawie art. 233 § 1 pkt 3 w zw. z art. 239 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. umorzył postępowanie zażaleniowe.
Dyrektor Izby wskazał, że w dniu [...] grudnia 2012 r. wydana została decyzja ostateczna, co powoduje, że postępowanie w zakresie nadanego rygoru natychmiastowej wykonalności stało się bezprzedmiotowe. Wynika to z faktu, że instytucja nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji odnosi się do decyzji organu I instancji i możliwości jej wykonania. Wydanie decyzji ostatecznej (art. 128 OP) powoduje, że podlega ona wykonaniu co ma taki skutek, że dotychczasowe postanowienie w zakresie wydania postanowienia o nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności traci byt prawny i pozostaje bez wpływu na sytuację prawną podatnika. Byt postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności jest zdeterminowany bowiem bytem decyzji, do której się ono odnosi. W tym stanie rzeczy wobec braku możliwości merytorycznego rozpoznania zażalenia konieczne stało się umorzenie postępowania zażaleniowego.
Od postanowienia pełnomocnik Spółki złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
W skardze zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego w postaci::
- - art. 233 § 1 pkt 3 w zw. z art. 239 OP poprzez umorzenie postępowania zażaleniowego ze względu na wejście do obrotu prawnego ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. podczas gdy decyzja ta nie została skutecznie doręczona Spółce,
- - art. 153 OP poprzez jego niewłaściwe zastosowanie tj. przyjęcie, że decyzja została skutecznie doręczona pełnomocnikowi Spółki w sytuacji gdy odbioru decyzji odmówił pracownik Kancelarii Adwokackiej,
- - art. 239b § 2 OP poprzez brak dostatecznego uprawdopodobnienia i wykazania w treści postanowienia, że zobowiązanie wynikające z treści nieostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...] października 2012r. nie zostanie wykonane,
- - art. 122 w zw. z art. 239b § 2 OP poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nieuprawdopodobnienia, że zobowiązanie wynikające z nieostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] nie zostanie wykonane.
W tym stanie rzeczy Pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia go poprzedzającego.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje.
Skargę należało uwzględnić.
Sąd uznał za trafne zarzuty Spółki dotyczące naruszenia treści art. 153 Ordynacji Podatkowej jak również art. 233 § 1 pkt 3 w zw. z art. 239 Ordynacji.
Należy stwierdzić, że zgodnie z art. 144 OP organ podatkowy doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, swoich pracowników lub przez osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów. W przypadku gdy organem podatkowym jest wójt, burmistrz (prezydent miasta), pisma może doręczać sołtys za pokwitowaniem.
Spółka ustanowiła w sprawie pełnomocnika w osobie adwokata prowadzącego Kancelarię Adwokacką w związku z czym w zakresie doręczeń pism zastosowanie ma treść art. 145 § 2 OP.
W przedmiotowej sprawie doręczenia decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] grudnia 2012 r. mieli dokonać funkcjonariusze celni, którzy jak wynika z adnotacji o doręczeniu z dnia [...] grudnia 2012 r., w dniu [...] grudnia 2012 r. podjęli próbę doręczenia w/w decyzji pełnomocnikowi Spółki w siedzibie jego Kancelarii Adwokackiej. Pełnomocnika nie zastali w związku z czym zamierzali doręczyć decyzję osobie zatrudnionej w Kancelarii, która odmówiła jej przyjęcia twierdząc, że nie posiada pełnomocnictwa do odbioru przesyłek z Izby Celnej oraz, że nie ma też innej takiej osoby w Kancelarii. W tym stanie rzeczy funkcjonariusze uznali, że przesyłkę należy złożyć do akt sprawy i uznać za doręczoną w dniu [...] grudnia 2012 r. zgodnie z treścią art. 153 OP.
Treść wspomnianej adnotacji nie pozostawia wątpliwości, że przyjęcia przesyłki stanowiącej decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] odmówiła pracownica Kancelarii nie zaś sam adresat czyli pełnomocnik Spółki. Treść art. 153 OP stanowi, że:
- 1. jeżeli adresat odmawia przyjęcia pisma przesłanego mu w sposób określony w art. 144, pismo zwraca się nadawcy z adnotacją o odmowie jego przyjęcia i datą odmowy. Pismo wraz z adnotacją włącza się do akt sprawy.
§ 2. W przypadkach, o których mowa w § 1, uznaje się, że pismo doręczone zostało w dniu odmowy jego przyjęcia przez adresata.
Z przepisu art. 153 OP wynika, że odmowy przyjęcia przesyłki ma dokonać jej adresat a nie inna osoba co powoduje, że nie można przyjąć skutków doręczenia wynikających z jego treści. Ma to takie znaczenie, że nie można przyjąć, iż doszło do doręczenia decyzji Dyrektora Izby Celnej z [...] grudnia 2012 r. W tym stanie rzeczy mimo wydania decyzji w związku z brakiem jej doręczenia pełnomocnikowi Spółki nie można uznać, że decyzja ta znalazła się w obrocie prawnym. Okoliczność ta przesądza o tym, że umarzając postępowanie zażaleniowe na podstawie art. 233 § 1 pkt 3 w zw. z art. 239 OP Organ II instancji naruszył wspomniane przepisy i nie mógł na ich podstawie podjąć zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Na koniec należy stwierdzić, że w tym stanie rzeczy nieuprawnione jest rozstrzyganie przez WSA na tym etapie sprawy o dalszych zarzutach skargi odnoszących się w sposób merytoryczny w istocie do treści zażalenia organu I instancji.
Mając powyższe okoliczności na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie.