Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 15 marca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Przedsiębiorstwa Usługowego G. Sp. z o.o. w S. W zażaleniu z dnia [...] 2016 r. pełnomocnik skarżącej zawarł wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w całości.
Wniosek o prawo pomocy został następnie złożony na urzędowym formularzu PPPr z dnia [...] 2018 r., w którym zawarto żądanie zwolnienia od kosztów sądowych w całości.
Jednocześnie, pismem procesowym z dnia 27 kwietnia 2018 r. pełnomocnik skarżącej poinformował o uiszczeniu wpisu sądowego od zażalenia w wysokości 100 zł.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Zgodnie z art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), jeżeli rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
Wskazać należy, iż w aktach sprawy znajduje się potwierdzenie uiszczenia w dniu [...] 2018 r. opłaty sądowej tytułem wpisu od zażalenia w wysokości 100 zł (potwierdzenia na k. 607 akt sądowych).
Wobec tego, iż na obecnym etapie postępowania nie ciążą już na skarżącej Spółce – reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika – żadne inne koszty sądowe, rozpoznanie wniosku stało się zbędne.
Na marginesie już tylko wskazać należy, iż rozstrzygnięcie o przyznaniu stronie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych ma charakter konstytutywny, a więc wywołuje skutki na przyszłość. Oznacza to, że dopiero od momentu przyznania prawa pomocy, strona której to prawo przyznano, zwolniona jest z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. Nie wywołuje ono zatem żadnych skutków prawnych w odniesieniu do wydatków, które w związku z prowadzonym procesem strona już poniosła bądź też była zobowiązana ponieść.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. art. 249a p.p.s.a. należało orzec, jak w sentencji postanowienia.