Uzasadnienie
W dniu 2 lipca 2004 r. K. J. złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w C. wniosek o przyznanie płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2004 r. W dniu... marca 2005 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w C. wydał decyzję Nr... o przyznaniu płatności w kwocie... zł z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania do powierzchni... ha gruntów rolnych. Na tej powierzchni K. J. zobowiązał się prowadzić działalność rolniczą przez kolejne 5 lat od dnia... kwietnia 2005 r., tj. od dnia przekazania środków na rachunek bankowy wskazany przez stronę we wniosku o wpis do ewidencji producentów. W dniu 11 maja 2005 r. K. J. złożył wniosek o przyznanie płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2005 rok. W dniu... maja 2006 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w C. wydał decyzje Nr... o przyznaniu płatności w kwocie... zł z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania do powierzchni... ha gruntów rolnych.
W dniu... czerwca 2006 r. Agencja Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy we W. wystawiła zawiadomienie, w którym powiadomiła o obowiązku dokonania przez K. J. zwrotu na jej rzecz działek rolnych, na których zobowiązał się prowadzić działalność rolniczą na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Podstawą powyższego był prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w S. z dnia... stycznia 2005 r. (sygn. akt I C 2467/2003). W związku z zaistnieniem powyższych okoliczności, K. J. złożył w dniu... lipca 2006 r. wniosek o "wycofanie całego wniosku". Na tej podstawie Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w C. wydał w dniu... września 2006 r. decyzję o umorzeniu całości postępowania w ramach przyznania płatności ONW.
W roku 2007 K. J. nie złożył wniosku o dofinansowanie płatności bezpośrednich lub o przyznanie płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW), pomimo, iż nie skończył się jeszcze okres zobowiązania wieloletniego ONW. W dniu... lutego 2008 r., Prezes ARiMR wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania w wysokości... zł.
Od ww. decyzji K. J. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym stwierdził, iż utrata posiadania działek w stosunku do których otrzymał płatność z tytułu ONW wynikało z działań Agencji Nieruchomości Rolnych, tzn. okoliczności za które nie ponosi odpowiedzialności. Ponadto powołał się na fakt umorzenia postępowania w sprawie płatności, z tego względu nie składał wniosku płatnościowego na rok 2007. W świetle jego wyjaśnień wynika, że prowadził spór z NAR od kilku lat, a działania agencji były w stosunku do niego krzywdzące.
Rozpatrując ponownie sprawę ustalenia K. J. kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, Prezes ARiMR decyzją z dnia...III.2009 r. orzekł o utrzymaniu zaskarżonego aktu administracyjnego w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu otrzymania płatności ONW na rok 2004 (tj.... kwietnia 2005 r.) powstało po stronie K. J. pięcioletnie zobowiązanie do prowadzenia działalności rolniczej na działkach rolnych, do których w/w płatność została przyznana. Z dokumentów będących w posiadaniu ARiMR wynika, że działki rolne, objęte zobowiązaniem ONW zostały przekazane na rzecz ANR, w związku ze stosowanym wyrokiem, wbrew podjętemu zobowiązaniu do prowadzenia na nich działalności rolniczej przez okres pięciu lat.
Zgodnie z §2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 73, poz. 657, z późn, zm.) – zwanej dalej rozporządzeniem ONW – płatności ONW udziela się producentowi rolnemu:
- 1) który zobowiąże się do przestrzegania wymagań, o których mowa w art. 14 ust. 2 i 3 rozporządzenia 1257/1999/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju wsi przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOiGR), nowelizującego i uchylającego niektóre rozporządzenia (Dz. Urz. WE L 160, z 26.06.1999, z późn. zm.), oraz
- 2) jeżeli łączna powierzchnia działek rolnych położonych na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, zwanych dalej "obszarami ONW", na których jest prowadzona działalność rolnicza, wynosi co najmniej hektar.
Wymagania, o których mowa w art. 14 ust. 2 i 3 rozporządzenia 1257/1999/WE z dnia 17 maja 1999r. polegają na:
- 1) Prowadzeniu działalności rolniczej na obszarze o powierzchni co najmniej 1 ha (obszar ten określony został w & 2 ust. 1 pkt. 2 rozporządzenia ONW).
- 2) Prowadzeniu działalności rolniczej na obszarze znajdującym się w mniej korzystnej sytuacji, przez przynajmniej 5 lat od pierwszej wypłaty dodatku wyrównawczego.
- 3) Stanowieniu ogólnej dobrej praktyki rolniczej zgodnie z potrzebą ochrony środowiska i utrzymania krajobrazu wiejskiego, w szczególności chodzi o zrównoważone gospodarowanie.
Zgodnie z §9 ust. 2 pkt. 1 lit. A rozporządzenia ONW – w przypadku zaniechania działalności rolniczej na działkach rolnych położonych na obszarze ONW w okresie objętym zobowiązaniem, producent rolny zwraca całość płatności ONW, za cały okres jej pobierania, jeżeli zaniechanie to nastąpiło na wszystkich działkach rolnych położonych na obszarze ONW.
Z akt sprawy wynika, że K. J. w okresie zobowiązania, zaniechał prowadzenia działalności rolniczej na obszarze ONW w 2004 oraz 2005 r. Płatność z tytułu ONW, którą otrzymał K. J., została przyznana do powierzchni... ha – na rok 2004 oraz... ha – na rok 2005, zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej nastąpiło w stosunku do całości powierzchni wnioskowanych gruntów. W związku z tym K. J. zobowiązany został do zwrotu całej kwoty otrzymanej z tytułu ONW. Powyższe zostało ustalone również decyzją Prezesa ARiMR z dnia... marca 2008 r. objętą wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Zarzuty podniesione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie zasługują – zdaniem organu – na uwzględnienie. Zarzut, że skarżący utracił nie ze swojej winy posiadanie nieruchomości co do których był zobowiązany prowadzić działalność rolniczą nie może stanowić podstawy uchylenia decyzji o ustaleniu kwot nienależnie pobranych z tytułu ONW. Rozporządzenie ONW w przepisie § 9 ust. 2 pkt 1 lit. 4 ustala zobowiązuje producenta rolnego, który zaprzestał prowadzenia działalności na przedmiotowych gruntach, do dokonania zwrotu przyznanych z tytułu ONW płatności.
Jednocześnie - zdaniem prezesa ARiMR – na uwadze należy mieć zapis § 9 ust. 3 rozporządzenia ONW na podstawie którego płatność niepodległa zwrotowi, jeżeli:
- 1) zaniechanie o którym mowa w ust. 2 nastąpiło na skutek zaistnienia chociażby jednej z następujących okoliczności:
- a) długotrwała niezdolność do pracy producenta rolnego,
- b) wystąpienie klęski żywiołowej,
- c) zniszczenie budynków inwentarskich w gospodarstwie rolnym producenta rolnego na skutek ognia lub innych zdarzeń losowych w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych,
- d) wystąpienie choroby zakaźnej zwierząt w gospodarstwie rolnym producenta rolnego,
- e) wywłaszczenie nieruchomości, na której są położone działki rolne objęte wnioskiem,
- f) rozwiązaniem przez wydzierżawiającego umowy dzierżawy gruntów rolnych, na których są położone działki rolne objęte wnioskiem, z powodu zaistnienia okoliczności, za które dzierżawca nie ponosi odpowiedzialności, oraz
- 2) producent rolny zawiadomił kierownika biura powiatowego Agencji, zgodnie z art. 39 ust. 2 rozporządzenia 817/2004/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasadny stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz. Urz. UE L 153 z 30.IV.2004 r.), o zaistnieniu chociażby jednej z okoliczności wymienionych w pkt 1, na skutek której nastąpiło zaniechanie działalności rolniczej.
Zdaniem Prezesa ARIMR należy uznać, iż w niniejszej sprawie nie zaistniały wymienione okoliczności. W szczególności podniesienia wymaga fakt niepoinformowania biura powiatowego Agencji o zaistnieniu okoliczności na skutek których nastąpiło zaniechanie działalności rolniczej.
Organ dodatkowo nadmienił, że K. J. był należycie poinformowany o obowiązujących zasadach przyznawania płatności w ramach przedmiotowego programu. Podpisując oświadczania zawarte w pkt IX wniosku, potwierdził w ten sposób fakt, iż był w pełni powiadomiony o ciążących na nim obowiązkach.
Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. Nr 98, poz. 635) Prezes Agencji ustala, w drodze decyzji administracyjnej, kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych:
- 1) pochodzących z funduszy Unii Europejskiej;
- 2) krajowych przeznaczonych na:
- a) współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej,
- b) finansowanie przez Agencję pomocy przyznawanej w drodze decyzji administracyjnej.
Wypłacone nienależnie K. J. środki finansowe z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania w latach 2004-05 pochodzą ze środków z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej oraz ze środków krajowych, przeznaczonych na współfinansowanie, tj. z funduszy, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy.
In fine Organ wskazał podstawę prawną naliczania odsetek.
Od powyższej decyzji – żądając jej zmiany oraz "podtrzymania decyzji Kierownika Biura Powiatowego w C. z dnia...9.2006 r. o umorzeniu postępowania w całości w sprawie ONW" – skargę wniósł K. J. wskazując:
"Decyzja Prezesa w dalszym ciągu nakazuje mi zwrot płatności z tytułu ONW i wcale nie uwzględnia moich argumentów przedstawionych w piśmie do Prezesa Agencji z dnia 12.04.2008 r., w którym piszę, że zaprzestanie działalności rolniczej na działkach objętych dopłatami z tytułu ONW nastąpiło wbrew mojej woli z powodu okoliczności niezależnych ode mnie, a mianowicie powyższe działki odebrał komornik.
Tenże Prezes w swojej decyzji podaje, że płatność ONW nie podlega zwrotowi, jeżeli rozwiązanie przez wydzierżawiającego umowy dzierżawy gruntów rolnych, na których są położone działki rolne objęte wnioskiem, z powodu zaistnienia okoliczności, za które dzierżawca nie ponosi odpowiedzialności. W moim przypadku powyższe działki zostały mi odebrane wbrew mojej woli, Agencja Nieruchomości Rolnych we W. nie chciała przedłużyć umowy dzierżawy, mimo, że wielokrotnie składałem propozycje ugody, w których wyrażałem wolę dalszego dzierżawienia tych działek. Jednakże Agencja odrzuciła moje propozycje i zamiast dalszego wydzierżawiania przysłała komornika i odebrała całe gospodarstwo. Nie mogę więc ponieść za to odpowiedzialności, że nie uprawiałem pola przez całe 5 lat, co jest wymagane w przypadku płatności ONW. Sytuację tę opisałem we wcześniejszych pismach.
W dalszej kolejności Prezes ARiMR zarzuca, że o powyższym fakcie nie zawiadomiłem Kierownika Biura Powiatowego Agencji, gdy tymczasem Kierownik Biura Powiatowego Agencji w C. był zawiadomiony, czego dowodem jest, że w dniu...06.2006 r. wydał decyzje o umorzeniu postępowania w całości w sprawie ONW."
W odpowiedzi na skargę – żądając jej oddalenia – podniesiono argumenty zbliżone z motywami zaskarżonych aktów administracyjnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
I. Zgodnie z treścią art. 175 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej sądy administracyjne - podobnie jak powszechne, wojskowe i Sąd Najwyższy – zostały powołane do sprawowania wymiaru sprawiedliwości. Z art. 184 tegoż aktu normatywnego wynika, że sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności publicznej obejmującej również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych organów administracji rządowej.
Różnica pomiędzy sprawowaniem kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne a załatwianiem sprawy wynikającej z działalności administracji publicznej przez sądy powszechne jest dość oczywista. Te ostatnie bowiem przejmują sprawę wynikającą z działalności administracji publicznej do dalszego jej załatwienia; w przypadku zaś sądów administracyjnych sprawa, której przedmiot jest związany z działalnością organów administracji publicznej, nie przestaje być sprawą, której załatwienie należy cały czas do kontrolowanego przez Sąd organu.
Sąd administracyjny bowiem dokonuje - w ramach sprawowanych funkcji orzeczniczych - kontroli (oceny) tej działalności. Sąd ten na skutek zaskarżenia aktu (decyzji, postanowienia) lub czynności, a także bezczynności organu administracji publicznej nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia; ma jedynie skontrolować i ocenić działalność tego organu. Nie może zatem - co do zasady - zastępować organu administracji publicznej i merytorycznie rozstrzygać sprawy.
II. Określając zakres kognicji zauważyć należy, że sądy administracyjne, w tym wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - patrz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, póz. 1269 ze zm.) Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), w którym wskazano, iż owe sądy stosują środki określone w ustawie (akt ten cyt. jest dalej jako p.p.s.a.).
Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią - bez wątpienia sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. Nie ulega też wątpliwości, że podstawowym celem tejże kontroli jest eliminowanie z porządku prawnego aktów (zwłaszcza decyzji i postanowień), a także czynności organów administracji publicznej niezgodnych z prawem i dążenie do przywrócenia stanu, który nie będzie z nim pozostawał w sprzeczności. Ta funkcja kontroli sądowej jest istotna zarówno z punktu widzenia podmiotu skarżącego, jak i całego aparatu administracyjnego państwa, który winien być żywo zainteresowany w eliminowaniu z obrotu prawnego niezgodnych z prawem aktów i czynności swoich funkcjonariuszy.
Prawidłowość podejmowanych działań, a tym samym legalność działania organów administracyjnych, stanowi bowiem istotny element efektywności i ważną przesłankę istnienia społecznej akceptacji działania aparatu administracyjnego państwa. Stopień zaś akceptacji owego działania organów administracji rządowej, jak też samorządowej, przenoszony jest na ocenę funkcjonowania całego państwa.
- III. W powyższym kontekście - stosownie do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. - należy zwrócić uwagę, iż nie każdy akt administracyjny, który dotknięty jest wadliwością automatycznie zostanie przez Sąd usunięty z obrotu prawnego. Ustawodawca bowiem przyjął, iż Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie (w całości lub w części) może tak orzec, jeżeli stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, niezależnie od tego, czy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy;
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd stwierdza nieważność aktu administracyjnego (w całości lub w części), jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a, lub w innych przepisach. Orzeka także wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a, lub w innych ustawach.
Reasumując należy stwierdzić, iż uchylenie aktu administracyjnego z racji naruszenia prawa materialnego uzasadnione będzie wtedy, gdy - w wypadku prawidłowego zastosowania tych norm - rozstrzygnięcie byłoby inne. Zaznaczyć trzeba, że naruszenie prawa nie powoduje uchylenia aktu administracyjnego, gdy wystąpi w postaci rażącej, albowiem wówczas stwierdza się nieważność decyzji lub postanowienia. Wreszcie "inne naruszenie przepisów postępowania" skutkuje uchyleniem aktu administracyjnego, o ile uchylenie to mogło mieć (a więc wcale nie musi mieć) wpływu na wynik sprawy.
- IV. Dokonując w powyższym zakresie oceny jakości poczynionych w sprawie ustaleń wskazać należy, że istotna jest kwestia poszanowania prawa materialnego i formalnego, a więc kwestia legalności działania organów administracji publicznej. Modelowe etapy stosowania prawa to:
- a) ustalenie, jaka norma obowiązuje w znaczeniu dostatecznie określonym dla potrzeb rozstrzygnięcia;
- b) uznanie faktu za udowodniony na podstawie określonych materiałów i w oparciu o przyjętą teorię dowodów oraz ujęcie tego faktu w języku stosowanej normy;
- c) subsumcja faktu, uznanego za udowodniony, pod stosowaną normą prawną;
- d) wiążące ustalenie konsekwencji prawnych faktu uznanego za udowodniony na podstawie stosowanej normy prawnej.
Każdy z tych etapów ma swoje istotne znacznie, zwłaszcza kontekście poszanowania zasady praworządności (zob. P. Piszczek: Zasady ogólne Kodeksu postępowania administracyjnego w świetle orzecznictwa NSA, Episteme 79 (2008), s. 21-54).
V. Istotą – w niniejszej sprawie – jest kwestia, kiedy płatność ONW nie podlega zwrotowi. Regulacja ta – zawarta w § 9 ust. 3 rozporządzenia ONW – wskazuje, iż przedmiotowa płatność nie podlega zwrotowi, jeżeli "rozwiązanie przez wydzierżawiającego umowy dzierżawy gruntów rolnych, na których są położone działki rolne objęte wnioskiem, nastąpiło z powodu zaistnienia okoliczności, za które dzierżawca nie ponosi odpowiedzialności."
W obu decyzjach brak jest w tym względzie jakichkolwiek ustaleń, w szczególności nie wiadomo jaka umowa łączyła Agencje Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy we W. ze Skarżącym, a dotycząca użytkowania przez K. J. gruntów rolnych. Najprawdopodobniej – co wynika ze skargi – była to właśnie umowa dzierżawy.
Jeżeli ten fakt potwierdzi się w uzupełniającym postępowaniu wyjaśniającym, to w grę wchodzi treść powołanego wyżej przepisu. Jego zastosowanie wymaga załączenia także wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia...I.2005 r. (sygn. IC 2467/03) oraz poprzedzającego go orzeczenia Sądu I instancji – wraz z uzasadnieniem z dokumentów tych wynikać będzie przyczyna rozwiązania umowy dzierżawy (o ile taka wiązała strony), a być może również na tej podstawie będzie można ustalić, czy za zaistniałą sytuację ponosi odpowiedzialność K. J..
Dalszym warunkiem uniknięcia zwrotu płatności jest zawiadomienie kierownika biura powiatowego Agencji, zgodnie z treścią art. 39 ust. 2 rozp. 817/2004/WE z dnia 29.4.2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozp. Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wspierania rozwoju obszarów wiejskich z EFOGR, o zaistnieniu okoliczności, która spowodowała zaniechanie działalności rolniczej (art. 39 ust. 2 cyt. rozp. wyznacza na tę czynność 10 dniowy termin).
Jak wynika z ustaleń poczynionych w decyzji z dnia...3.2009 w dniu...6.2006 r. Agencja Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy wystosowała zawiadomienie, w którym powiadomiła o obowiązku dokonania przez K. J. zwrotu na jej rzecz działek rolnych. W aktach administracyjnych znajduje to odzwierciedlenie w treści dwóch dokumentów z dnia...6.2006 r. (k. 2 i 3 akt administracyjnych). Z ich treści wynika, iż w sprawie toczy się postępowanie egzekucyjne, a nadto żąda się wstrzymania dopłat do tych gruntów.
W związku z powyższym – skoro Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa została zawiadomiona o takiej konieczności zwrotu działek (pismo z dnia 8.6.2006 r. –k. 2), to za zupełnie zbyteczne należy uznać nakładanie identycznego obowiązku za Skarżącego; takie żądanie byłoby wyrazem skrajnie biurokratycznego stosowania prawa. Wypada też zauważyć, że cyt. art. 39 ust. 2 rozp. 817/2006/WE – poprzez swą konstrukcję – pozwala przyjąć, iż nie tylko rolnik może wystosować stosowne zawiadomienie; istotne jest tylko aby ono dotarło do "właściwego organu".
Wreszcie ostatnia kwestią wymagającą ustalenia jest zagadnienie zachowania – w świetle powołanego wyżej przepisu – wskazanego tam terminu. Ustalenia będą możliwe gdy zostawi się treść uzasadnień wyroków sądów powszechnych (a być może także akt egzekucyjnych) – w zakresie ustalenia daty rozwiązania umowy (najprawdopodobniej dzierżawy) z datą zawiadomienia wskazaną w dokumencie znajdującym się w aktach administracyjnych (k.2-3).
- VI. Na marginesie zauważyć trzeba, iż akta administracyjne są na tyle nieczytelne, że obecny na sprawie pełnomocnik Organu nie mógł odczytać treści zawartych w kserokopiach dokumentów (vide protokół rozprawy). W dalszym postępowaniu zatem należy, również załączyć do akt czytelne kserokopie dokumentów, bądź ich oryginały.
- VII. Widząc potrzebę sanacji tych uchybień należało – stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. – orzec jak w sentencji wyroku.