Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z (...) marca 2016 r., znak: (...), Minister Finansów stwierdził uchybienie terminu do wniesienia przez A. B. (dalej: "Zobowiązany" lub "Skarżący") odwołania od decyzji organu I instancji o odmowie umorzenia grzywny.
Zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało w następującym stanie faktycznym:
Pismem z 20 października 2015 r. A. B. zwrócił się do Wojewody P. z wnioskiem o umorzenie należności z tytułu grzywny w wysokości 200 zł, nałożonej mandatem karnym kredytowanym seria (...) nr (...) z (...) lipca 2015 r.
Wojewoda P. decyzją z (...) listopada 2015 r., znak: (...), odmówił umorzenia w całości przedmiotowej należności. Rozstrzygnięcie to wraz z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia odwołania doręczono Skarżącemu 1 grudnia 2015 r.
Zobowiązany 2 lutego 2016 r. wniósł odwołanie od wskazanej decyzji.
Wojewoda P. w trybie samokontroli wynikającym z art. 132 k.p.a, przeanalizował ponownie sprawę uznając, iż decyzja jest słuszna i nie ma podstaw do jej uchylenia lub zmiany, a następnie w na podstawie art. 133 k.p.a. przesłał odwołanie wraz z aktami sprawy Ministrowi Finansów.
Minister Finansów zaskarżonym obecnie postanowieniem z (...) marca 2016 r., znak: (...), na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu wskazał, że decyzja Wojewody P. została doręczona Zobowiązanemu 1 grudnia 2015 r., natomiast odwołanie od niego zostało wniesione 2 lutego 2016 r. (data stempla pocztowego). Powołując się na art. 129 § 2 k.p.a., który stanowi, że odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, Minister Finansów uznał, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem ustawowo przewidzianego terminu do jego wniesienia.
We wniosku skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Nie sformułował żadnych zarzutów świadczących o wadliwości kwestionowanego rozstrzygnięcia. Podtrzymał jedynie dotychczasowy wniosek o udzielenie ulgi w spłacie zobowiązania z tytułu grzywny nałożonej mandatem karnym z uwagi na ciężką sytuację materialną. Do skargi dołączony został uwzględniony w toku postępowania sądowego wniosek o przyznanie prawa pomocy oraz zaświadczenie Powiatowego Urzędu Pracy w K. z (...) marca 2016 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem.
W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego (ewentualnie – stwierdzenie jego wydania z naruszeniem prawa - art. 145 § 1 p.p.s.a.).
Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia Ministra Finansów w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie wskazanych przepisów, Sąd uznał, iż orzeczenie to jest prawidłowe, zaś wskazana w skardze argumentacja nie może doprowadzić do uchylenia kontrolowanego rozstrzygnięcia.
Słusznie Minister Finansów - działając na podstawie art. 134 k.p.a. - stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Prawidłowo przy tym wyjaśnił, że zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Skoro rozstrzygnięcie organu I instancji zostało doręczone Skarżącemu 1 grudnia 2015 r., zaś odwołanie wniesiono 2 lutego 2016 r., Minister Finansów zasadnie uznał, że środek zaskarżenia zostało nadany z uchybieniem ustawowo przewidzianego terminu do jego skutecznego wniesienia.
Argumentacja związana z sytuacją materialną Skarżącego nie może zmienić tej okoliczności.
O ile Skarżący uchybił terminowi w sposób od siebie nie zawiniony, może starać się o zastosowanie instytucji przywrócenia terminu, o której mowa w art. 58 § 1 i § 2 k.p.a.
Z tych przyczyn działając na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.