Uzasadnienie
W dniu [...].02.2000r S. Sp. z o.o. mająca siedzibę w W. przy ul. [...]dokonała zgłoszenia celnego nr [...]wnioskując o objęcie towaru w postaci samochodu ciężarowego marki [...] procedurą dopuszczenia do obrotu. Do zgłoszenia celnego załączono fakturę z dnia [...].01.2000r, ocenę techniczną nr [...] i dokumenty rejestracyjne pojazdu. Ponieważ to zgłoszenie celne odpowiadało wymogom formalnym, co spowodowało objecie towaru wnioskowana procedurą i określeniem kwoty wynikającej z długu celnego.
Postanowieniem z dnia [...].02.2003r Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. uznał powyższe zgłoszenie za nieprawidłowe w zakresie dotyczącym ustalenia wartości celnej przedmiotowego towaru i dokonał ponownego ustalenia wysokości długu celnego.
Pismem z dnia 11.08.2003r, działający w imieniu S. O. pełnomocnik, wniósł odwołanie od wyżej wymienionej decyzji, podnosząc, że S. O., jako obecny właściciel przedmiotowego pojazdu powinien zostać powiadomiony o toczącym się postępowaniu celnym i jako strona uczestniczyć we wszystkich czynnościach podejmowanych przez organy celne. Ponadto w pismie z dnia 14.10.2003r podniósł, że wynik postępowania dotyczy interesów S. O..
Postanowieniem z dnia [...].03.2004r Dyrektor Izby Celnej w W. stwierdził niedopuszczalność odwołania. Podniósł, że kwestia bycia stroną w postępowaniu celnym stanowi zagadnienie o charakterze merytorycznym uregulowane przez przepisy Kodeksu celnego, który w art.209 §3 stanowi, iż dłużnikiem jest zgłaszający. Ponieważ dług celny w przywozie powstaje w wypadku dopuszczenia do obrotu towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym i powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego- dłużnikiem jest S. Sp. z o.o. i ona posiada w postępowaniu celnym przymiot strony.
Zdaniem Dyrektora nie ma tu zastosowania art.133 ustawy Ordynacja podatkowa.
W skardze na powyższe postanowienie S. O. wnosił o jego uchylenie i przekazanie sprawy Izbie Celnej do merytorycznego rozpoznania.
Zarzucił naruszenie art.133 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez brak uznania za stronę S. O.- następcy prawnego właściciela pojazdu, a także naruszenie art.2, 20, 21 ust.2, 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez wydanie postanowienia naruszajacego prawa własności poprzez brak uznania za stronę prawowitego właściciela pojazdu i odmowę umożliwienia mu obrony swoich uprawnień. Podniósł, że art.133 § 1 Ordynacji podatkowej nie mówi, iż stroną jest następca prawny, który jest odpowiedzialny za zobowiązania podatkowe. Stroną postępowania jest każdy następca prawny- zarówno w wyniku sukcesji ogólnej jak i szczególnej. Skarżący podnosi, że jako następca prawny, został pozbawiony przez organy celne możliwości kontroli prawidłowości postępowania w stosunku do przedmiotu swojej własności.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W chwili przyjęcia zgłoszenia celnego powstaje dług celny- zgodnie z art.209 § 2 Kodeksu celnego (ustawa z dnia 9.01.1997r, Dz.U. Nr 75, poz.802 z 2001r), zaś w myśl § 3 tegoż przepisu- dłużnikiem jest zgłaszający. W niniejszej sprawie zgłaszającym, a wiec i dłużnikiem jest S. Sp. z o.o. Ona więc jest stroną w postępowaniu celnym. To, że po tej spółce właścicielem był K. SA Oddział w S., a obecnie jest S. O., nie oznacza, że te oba podmioty, albo ostatni z nich, maja przymiot strony w postępowaniu celnym. Stosunek publiczno-prawny powstał między Spółka S. a organem celnym.
Skarżący nie ponosi odpowiedzialności z tytułu sprowadzenia z zagranicy przedmiotowego pojazdu, gdyż nie jest podmiotem zobowiązanym do wykonania obowiązków wynikających z Kodeksu celnego, w tym także do uiszczenia długu celnego wymierzonego decyzja Nr [...] z dnia [...].02.2003r. To, że samochód został przez Prokuraturę Okręgową w W. uznany za dowód rzeczowy w sprawie [...]również nie ma znaczenia dla oceny, kto jest stroną w postępowaniu celnym.
Z powyższego wynika, że Skarżący nie ma w przedmiotowej sprawie indywidualnego interesu prawnego, a podnoszone przez niego okoliczności dotyczą interesu faktycznego.
Nie można się też zgodzić ze Skarżącym, iż ocena przesłanek uprawniających do bycia stroną w postępowaniu w sprawach celnych następuje w oparciu o art. 133 ustawy Ordynacja podatkowa, bowiem przepis ten wyraża ogólna zasadę, kto może być stroną w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w oparciu o przepisy tejże ustawy. Przepisy prawa celnego zawierają w tym względzie własną regulacje normując, kto może występować w stosunkach administracyjnych w sferze prawa celnego. Przedmiotem postępowania celnego jest stwierdzenie zaistnienia określonych uprawnień lub obowiązków wynikających z tegoż prawa po stronie danego podmiotu. Tak więc stroną w postępowaniu celnym jest ten, czyich uprawnień lub obowiązków ono dotyczy.
W świetle powyższego S. O. nie jest stroną postępowania celnego w rozumieniu przepisów ustawy Kodeks celny- nie może więc skutecznie złożyć odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W..
W konkluzji należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.
Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) należało oddalić skargę jako niezasadną.