Uzasadnienie
Przedmiotem rozpoznania w sprawie jest skarga A. M. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z [...] lutego 2010 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] lipca 2009r. orzekającą o umorzeniu postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy. Decyzja została wydana w oparciu o następujący stan faktyczny:
Składając pierwszy wniosek o nadanie statusu uchodźcy cudzoziemiec A. M., deklarujący narodowość [...] zeznał m.in., iż wyjechał z kraju z uwagi na prześladowania przez organy milicji powodowane odmową odbycia przez niego służby wojskowej.
Decyzją z [...] grudnia 2006 r. Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców postanowił umorzyć postępowanie o nadanie statusu uchodźcy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ administracyjny wskazał, iż z uwagi na brak możliwości ustalenia aktualnego adresu wnioskodawcy, nie można przeprowadzić czynności aplikacyjnych pozwalających na prawidłową ocenę złożonego wniosku. Następnie Rada do Spraw Uchodźców postanowieniem z [...] kwietnia 2007 r. stwierdziła, że odwołanie od ww. decyzji wniesione zostało z uchybieniem terminu.
W dniu [...] maja 2007 r. cudzoziemiec złożył kolejny wniosek o nadanie statusu uchodźcy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wnioskodawca jako okoliczności uzasadniające wystąpienie z wnioskiem wskazał tak jak w poprzednim wniosku, skierowane wobec niego represje organów władzy (milicji) powodowane jego uchylaniem się od służby wojskowej. Wnioskodawca przedstawił przy tym swoją ocenę służby wojskowej w ojczystym kraju w kontekście łamania praw człowieka i wojny w C. Decyzją z [...] września 2007 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmówił cudzoziemcowi nadania statusu uchodźcy w rozumieniu Konwencji dotyczącej statusu uchodźców, sporządzonej w Genewie dnia 28 lipca 1951 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 119 poz. 515 i 516) i Protokołu dotyczącego statusu uchodźców, sporządzonego w Nowym Yorku dnia 31 stycznia 1967 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 119 poz. 517 i 518) z powodu oczywistej bezzasadności wniosku, oraz nakazać opuszczenie terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie do [...] października 2007 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ administracyjny wskazał, iż nie stanowi prześladowania kara za uchylenie się od służby wojskowej w kraju, w którym służba ta jest obowiązkowa, a wobec tego obawa przed odpowiedzialnością z tego tytułu nie daje podstawy do nadania statusu uchodźcy w świetle konwencji genewskiej. Organ administracyjny przytoczył także treść przepisów [...] R. dotyczących odbywania służby wojskowej oraz możliwości odbywania zastępczej służby wojskowej.
Rozpatrując odwołanie od powyższej decyzji Rada do Spraw Uchodźców decyzją z [...] grudnia 2007 r. utrzymała w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji stwierdziła, że zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje jednoznacznie, że motywem złożenia wniosku przez zainteresowanego były przyczyny natury osobistej, nie zaś obawa przed prześladowaniem w kraju pochodzenia. Podkreślono, iż cudzoziemiec jako motywy ubiegania się o status uchodźcy w Polsce wskazał chęć uniknięcia kary za odmowę odbycia zasadniczej służby wojskowej.
W ocenie organu II instancji w sprawie nie ma żadnych podstaw do twierdzenia, że w kraju pochodzenia mogłoby być zagrożone prawo wnioskodawcy do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, bądź że mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszonym do pracy lub pozbawionym prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukaranym bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.
Trzeci wniosek o nadania statusu uchodźcy skarżący złożył w dniu [...] grudnia 2007 r. ponownie wskazując, iż wyjechał z ojczystego kraju z powodu prześladowań powodowanych chęcią uniknięcia służby wojskowej, ponieważ w [...] R. nagminnie łamane są prawa człowieka. Podniósł, iż powrót do R. stanowiłby dla niego zagrożenie, bowiem nie mógłby liczyć tam na sprawiedliwy proces. W jego ocenie sytuacja w armii [...] daleko odbiega od standardów w armiach europejskich.
Oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. Nr [...] umorzył postępowanie w sprawie wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, iż analiza danych zawartych we wniosku wskazuje, że jest on oparty na tych samych podstawach co poprzedni wniosek, dlatego też należało uznać go za niedopuszczalny. Rada do Spraw Uchodźców decyzją z [...] marca 2009 r., wydaną w wyniku złożonego odwołania, utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję.
Rozpoznając skargę na powyższą decyzję Rady do Spraw Uchodźców Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 8 grudnia 2009r. oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż organy obydwu instancji zasadnie umorzyły postępowanie w sprawie o nadanie statusu uchodźcy, gdyż wnioskodawca składając po raz kolejny wniosek o nadanie statusu uchodźcy nie wskazał nowych okoliczności faktycznych, które nie byłyby rozpatrywane przez organy administracyjne obu instancji w poprzednim postępowaniu prowadzonym z wniosku skarżącego.
Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący złożył skargę kasacyjną, która jeszcze nie została rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Przedmiotowy, czwarty wniosek o nadanie statusu uchodźcy, złożył w dniu [...] maja 2009r. Jako przyczynę ubiegania się o ochronę międzynarodową w Polsce skarżący podał, że był zabierany na komisariat policji, gdzie był poniżany psychicznie, bity i zastraszany. Wskazał również, że obawia się powrotu do [...] R. ze względu na swój krytyczny stosunek do ekspansji geopolitycznej K., a w szczególności agresji R. na G. Dodatkowo wyjaśnił, iż gdyby znalazł się na terytorium [...] R., to otwarcie głosiłby swoje poglądy oraz zaangażowałby się w działalność struktur opozycyjnych i w związku z tym jest przekonany, że znalazłby się w więzieniu, gdyż byłby pozbawiony rzetelnego wyroku sądowego. Ustalono ponadto, iż skarżący na terytorium R.P. przebywa nieprzerwanie od 1993 roku, posługując się paszportem byłego [...] i procedurę uchodźczą rozpoczął 14 lat później tj. w dniu [...] listopada 2006r.
Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] lipca 2009r. umorzył postępowanie w sprawie nadania statusu uchodźcy wobec stwierdzenia, iż wniosek jest niedopuszczalny. Organ I instancji wyjaśnił, że analiza danych zawartych w złożonym wniosku wykazała, że został on oparty na tych samych podstawach co poprzednie, w związku z czym należało uznać go za niedopuszczalny.
Pismem z 23 lipca 2009r. skarżący złożył odwołanie od ww. decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] lipca 2009r. zarzucając jej naruszenie art. 97 ust.1 pkt 1 oraz art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z 13 czerwca 2003r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 128, poz, 1176 ze zm.) zwanej dalej ustawą o udzielaniu cudzoziemcom ochrony. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów art. 7, art. 10, art. 77, art. 107 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 Nr 98 poz. 1071 ze zm.) – zwanej dalej "k.p.a.".
Rada do Spraw Uchodźców, po przeprowadzeniu postępowania dowodowego ze złożonych przez skarżącego raportów, decyzją z [...] lutego 2010r. utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] lipca 2010r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż załączone raporty dotyczą spraw ogólnych i w żadnym zakresie nie są związane z istotą rozpatrywanej sprawy. Dlatego też organ odstąpił od przeprowadzenia dowodu z przesłuchania skarżącego w charakterze strony. Odnosząc się do zarzutów Rada do Spraw Uchodźców uznała je za formę polemiki z decyzją organu I instancji.
Ponadto organ podzielił pogląd Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, że skarżący posiada obywatelstwo kraju pochodzenia, tj. [...] R. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. M. wniósł o uchylenie decyzji z [...] lutego 2010 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] lipca 2009 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego tj.:
- - art. 40 ust. 2, art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony poprzez uznanie złożonego wniosku za niedopuszczalny pomimo, że nastąpiła zmiana przepisów dotycząca udzielania ochrony cudzoziemcom na terytorium Polski,
- - art. 15 i art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony poprzez nierozważenie przesłanek udzielenia ochrony uzupełniającej na terytorium RP i znowelizowanych przesłanek zgody na pobyt tolerowany oraz odmowę udzielenia ochrony uzupełniającej lub zgody na pobyt tolerowany.
Nadto skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 i 77 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony i nie zapewnienie dostępu do nowych prawem przewidzianych form ochrony międzynarodowej, naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego z przekroczeniem granicy swobodnej oceny dowodów a także nieuwzględnienie aktualnej na dzień wydania decyzji sytuacji w kraju pochodzenia.
W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców w całości podtrzymała swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, odniosła się do zarzutów skargi i wniosła o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Dokonując oceny przeprowadzonego przez organy administracyjne postępowania zauważyć należy, że przy rozpoznaniu sprawy organ administracji publicznej obowiązany jest z urzędu ustalić, czy sprawa nie była już rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną. Stosownie do przepisu art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Zgodnie natomiast zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony, jeżeli organ prowadzący postępowanie stwierdzi, że wniosek jest niedopuszczalny, wydaje decyzję o umorzeniu postępowania z powodu niedopuszczalności wniosku.
W myśl art. 40 ust. 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony wniosek jest niedopuszczalny, gdy:
- 1) wnioskodawca uzyskał status uchodźcy w innym państwie członkowskim;
- 2) po otrzymaniu decyzji ostatecznej o odmowie nadania statusu uchodźcy wnioskodawca złożył nowy wniosek oparty na tych samych podstawach;
- 3) małżonek, który uprzednio wyraził zgodę na złożenie wniosku przez wnioskodawcę w jego imieniu, złożył odrębny wniosek, podczas gdy nie zachodzą okoliczności dotyczące tego małżonka uzasadniające taki wniosek.
Z akt sprawy wynika, że decyzją Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] września 2007 r. utrzymaną następnie w mocy decyzją organu II instancji, odmówiono skarżącemu nadania statusu uchodźcy i nakazano opuszczenie terytorium Polski wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. Wydanie tej decyzji było następstwem złożenia przez A. M. wniosku o nadanie statusu uchodźcy z [...] maja 2007 r. We wniosku (trzecim) z [...] grudnia 2007r. (sprawa o sygn. V SA/Wa 832/09) skarżący nie wskazał nowych okoliczności faktycznych, które nie byłyby rozpatrywane przez organy administracyjne obu instancji w poprzednim postępowaniu prowadzonym z wniosku Skarżącego.
Natomiast we wniosku będącym przedmiotem niniejszego postępowania skarżący podał, iż był zabierany na [...], gdzie był poniżany psychicznie, bity i zastraszany. Wskazał również, że obawia się powrotu do [...] R. ze względu na swój krytyczny stosunek do ekspansji geopolitycznej K., a w szczególności agresji R. na G. Dodatkowo wyjaśnił, iż gdyby znalazł się na terytorium [...] R., to otwarcie głosiłby swoje poglądy oraz zaangażowałby się w działalność struktur opozycyjnych i w związku z tym jest przekonany, że znalazłby się w więzieniu, gdyż byłby pozbawiony rzetelnego wyroku sądowego. Ponadto skarżący załączył raporty w języku angielskim, które jego zdaniem mają znaczenie dla rozstrzygnięcia jego sprawy.
Zdaniem Sądu stanowisko organów administracyjnych oparte na treści przepisu art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony jest w pełni uzasadnione. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż prawidłowe jest stanowisko organów wskazujące, iż A. M. posiada na zasadzie sukcesji obywatelstwo [...] R. Zgodzić się należy z Radą do Spraw Uchodźców, iż skarżący nie przedłożył dokumentów wskazujących, że zrzekł się tego obywatelstwa lub też nabył inne. Natomiast z samego faktu, że od upływu okresu ważności dotychczas posiadanego paszportu byłego [...] ([...] sierpnia 1997 r.) skarżący nie zwrócił się do Ambasady [...] R. o wydanie nowego dokumentu nie można wywodzić, iż cudzoziemiec jest bezpaństwowcem. Dlatego też prawidłowa jest teza, iż nie podjęcie żadnych działań przez skarżącego w celu uzyskania nowego paszportu z ambasady [...] w W. - jest podyktowane zamiarem utrudnienia repatriacji.
Zarówno w złożonym wniosku o nadanie statusu uchodźcy, jak i w trakcie trzech poprzednich postępowań przed organami obu instancji cudzoziemiec nie udowodnił żadnych wiarygodnych okoliczności, które mogłyby świadczyć o prześladowaniu go lub uzasadniały obawę przed prześladowaniem z powodu rasy, religii, przynależności do określonej grupy społecznej lub przekonań politycznych. Zgodnie bowiem z art. 13 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony status uchodźcy w RP może być nadany cudzoziemcowi, który spełnia przesłanki zawarte w Konwencji Genewskiej. Konwencja Genewska umożliwia ochronę uchodźców ujmowanych w przepisach tej konwencji rygorystycznie i wąsko. Przesłanką nadania statusu mogą być wyłącznie konkretne dowody prześladowania lub -uprawdopodobnienie istnienia okoliczności mogących stworzyć uzasadniona obawę przed prześladowaniem.
Przedstawione przez skarżącego informacje i materiały na temat sytuacji w federalnym systemie penitencjarnym nie mogą stanowić przesłanki do zmiany decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie. Zgodzić się należy z Radą do Spraw Uchodźców, że motywem złożenia wniosku przez cudzoziemca były przyczyny natury osobistej, nie zaś obawa przed prześladowaniami w kraju pochodzenia. Należy zauważyć, iż oświadczenia skarżącego o obawach przed powrotem do kraju pochodzenia ewulowały od obaw związanych z uchyleniem się skarżącego przed obowiązkową służbą wojskową, do obecnych związanych z globalną polityką obecnego rządu [...] R. Jednakże skarżący w żaden sposób nie udowodnił i nawet w minimalny sposób nieuprawdopodobnił okoliczności, które mogłyby mieć wpływ na zmianę decyzji o umorzeniu postępowania. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy przejawy szykan ze strony policji, były już przedmiotem rozważań w poprzednich postępowaniach o nadanie statusu uchodźcy.
Zgodzić się należy z organem, iż chęć uniknięcia ewentualnej odpowiedzialności za uchylanie się od odbycia zasadniczej służby wojskowej, która jest obowiązkiem każdego obywatela i uchylanie się od niej nie może być traktowane jako przesłanka do objęcia ochroną międzynarodową na terytorium R.P. Natomiast "nowe okoliczności" odnoszące się ewentualnych konsekwencji powrotu do kraju pochodzenia, również nie mogły wpłynąć na zmianę podjętego rozstrzygnięcia. Skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił, iż w wypadku powrotu do kraju zostanie uwięziony i pozbawiony rzetelnego postępowania sądowego. Nie wskazał również na żaden przykład, który mógłby uzasadniać obawę skarżącego przed powrotem do kraju pochodzenia. Załączone raporty również tego nie potwierdzają, mają one bowiem charakter ogólnikowy i nie można ich odnieść do sytuacji skarżącego. Dotyczą one ogólnych spraw z zakresu systemu wymiaru sprawiedliwości, postępowania przed sądami, postępowania prokuratorskiego, sytuacji w aresztach i więzieniach na terenie [...] R., traktowania więźniów, przypadków skarg obywateli [...] R. na traktowanie ich przez wymiar sprawiedliwości, jak też [...] agresji na G. - i w żadnym zakresie nie są związane z istotą rozpatrywanej sprawy wniesionej przez cudzoziemca. Dlatego też organ zasadnie odstąpił od przeprowadzenia dowodu z przesłuchania go w charakterze strony.
Wskazać w tym miejscu również należy, iż zgodnie z treścią art. 32 ust. 3 i 4 Dyrektywy Rady 2005/85/WE z 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w Państwach Członkowskich, merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy wszczętej na skutek wniesienia kolejnego wniosku o nadanie statusu uchodźcy jest uzasadnione w sytuacji, gdy po wstępnym rozpatrzeniu tego wniosku zaistniały lub zostały przedstawione przez wnioskodawcę nowe elementy lub informacje, znacznie zwiększające prawdopodobieństwo spełnienia przez wnioskodawcę warunków statusu uchodźcy. Mając zatem na uwadze, iż kolejny wniosek skarżącego nie został oparty na jakiejkolwiek podstawie wskazującej na możliwość wystąpienia obawy przed prześladowaniem z powodów wskazanych w Konwencji Genewskiej uznać należy, iż słusznie organ zastosował się do regulacji określonej treścią przepisu art. 40 ust. 1 ustawy, tj. wydał decyzję o umorzeniu postępowania z powodu niedopuszczalności wniosku.
Brak jest również jakichkolwiek dowodów, iż krytyka przez cudzoziemca rządu [...] R. dotycząca polityki wobec G. czy K. doprowadziłaby do surowego ukarania, w tym skazania na długoletnią karę pozbawienia wolności. Co więcej skarżący nie jest czynnym członkiem jakiejkolwiek organizacji politycznej, religijnej, kulturalnej, społecznej itp. Dlatego też uznać należy, iż składając po raz czwarty wniosek o nadanie statusu uchodźcy, cudzoziemiec procedurę tę traktuje instrumentalnie, jako sposób legalizacji pobytu w Polsce.
Ponadto skarżący nie przedstawił jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego, iż w przypadku powrotu do kraju pochodzenia mógł być on narażony na prześladowanie, czy też represje. W związku z tym zmiana decyzji w przedmiocie zgody na pobyt tolerowany na terytorium R.P. również nie mogła mieć miejsca.
Sąd zauważa, iż przepisy prawa materialnego zostały prawidłowo zastosowane w zaistniałym w sprawie stanie faktycznym, a obie decyzje wydane w kontrolowanym postępowaniu zawierają uzasadnienia spełniające wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Sąd nie doparzył się też innych uchybień ze strony organów orzekających, w tym dotyczących naruszenia 80 k.p.a. Sprawa, zdaniem Sądu, została przeanalizowana w stopniu wystarczającym do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia w przedmiocie umorzenia postępowania.
Tak dokonanej oceny Sądu nie zmieniają także sygnalizowane powyżej zarzuty podniesione w skardze w zakresie odmiennej interpretacji przedmiotowych przepisów prawa, które w opinii Skarżącego winny skutkować ponownym merytorycznym rozpoznaniem sprawy na podstawie nowego stanu prawnego.
Sąd orzekający w niniejszej sprawie podobnie jak Sąd orzekający w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 832/09 zakończonej nieprawomocnym wyrokiem z 8 grudnia 2009r. uznaje powyższe zarzuty za bezzasadne. Zgodnie z treścią przepisu art. 48 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony w przypadku gdy wnioskodawcy lub osobie, w imieniu której wnioskodawca występuje, odmawia się nadania statusu uchodźcy, w decyzji orzeka się ponadto o udzieleniu: ochrony uzupełniającej z przyczyn, o których mowa w art. 15, jeżeli nie sprzeciwiają się temu okoliczności określone w art. 20, albo zgody na pobyt tolerowany. W pełni uzasadnionym było zatem uznanie przez organ administracyjny, iż wobec braku rozstrzygnięcia w zaskarżonej decyzji w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy (umorzono bowiem postępowanie), nie było żadnych podstaw do rozstrzygania w zakresie ochrony uzupełniającej czy w przedmiocie pobytu tolerowanego.
Wskazać także tutaj należy, iż błędne jest stanowisko skarżącego jakoby z racji złożenia kolejnego wniosku opartego na tych samych podstawach musi dojść w sprawie do merytorycznego rozstrzygnięcia tylko dlatego, że w międzyczasie nastąpiła przedmiotowa zmiana prawa. W sytuacji takiej nadal mamy bowiem do czynienia z tożsamością strony, okoliczności faktycznych i żądań strony. Nadto nie można uznać, że organ pozbawia stronę prawa do merytorycznego rozpoznania nowej sprawy, bowiem sprawa jest nowa w rozumieniu k.p.a., tylko wtedy gdy nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych po wydaniu decyzji ostatecznej.
Konkludując wskazać należy, iż przepisy obowiązujące w dacie wydania skarżonego rozstrzygnięcia, w tym także ww. Dyrektywy Rady 2005/85/WE, nie wprowadzały zakazu składania przez cudzoziemca kolejnych wniosków o nadanie statusu uchodźcy. Jednakże rozpatrzenie takiego kolejnego wniosku musiało być zgodne z obowiązującymi regułami procesowymi. W ww. Dyrektywie przewidziano zaś, iż kolejny wniosek najpierw podlega wstępnemu badaniu i winien zawierać nowe elementy, aby mógł być dalej rozpatrywany. Wydając skarżoną decyzję zdaniem Sądu organ administracyjny dokonał prawidłowej oceny formalnej kolejnego wniosku Skarżącego. W świetle przedstawionych bowiem przez Skarżącego okoliczności nie dawały one jednak podstaw do merytorycznego rozpatrzenia jego żądania. Stąd umorzenie postępowania wszczętego tym żądaniem było jak najbardziej uzasadnione.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się uchybień w postępowaniu i rozstrzygnięciach organów administracji, które mogłyby doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji i z powyższych względów na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2003r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.
Z uwagi na to, iż w sprawie Skarżący był reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu, a koszty tej pomocy nie zostały uiszczone, w pkt. 2 sentencji wyroku Sąd orzekł o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu, na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).