Uzasadnienie
W złożonym na urzędowym formularzu (PPF) wniosku o przyznanie prawa pomocy C. E. E. M. (dalej: "skarżący") wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. We wniosku skarżący nie wykazał żadnego majątku ani dochodów. Wyjaśnił, że został zwolniony z aresztu w celu wydalenia w B. Ponieważ oświadczenia zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz złożone wyjaśnienia okazały się niewystarczające do oceny stanu majątkowego, skarżącego wezwano do udzielenia dodatkowych informacji oraz złożenia dodatkowych dokumentów w terminie 7 dni, pod rygorem ujemnych skutków prawnych.
Przesyłka pocztowa skierowana na adres zamieszkania wskazany przez skarżącego w piśmie z [...] maja 2012 r. nie została odebrana przez adresata i została zwrócona nadawcy z adnotacją na kopercie o podwójnym awizowaniu oraz zwrocie do nadawcy z powodu jej niepodjęcia w terminie. Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 3 lipca 2012 r. przesyłkę w sprawie wezwania do udzielenia dodatkowych informacji oraz złożenia dodatkowych dokumentów dołączono do akt sądowych sprawy VSA/Wa 910/12 i uznano za doręczoną. Skarżący nie odpowiedział na wezwanie do 17 lipca 2012 r.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje.
Na podstawie art. 243 § 1 oraz art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej powoływanej jako p.p.s.a., Sąd może – na wniosek strony - przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Stosownie do art. 258 § 1 pkt 1 p.p.s.a. czynności w zakresie postępowania o przyznanie prawa pomocy mogą wykonywać referendarze sądowi.
W myśl art. 245 § 2 i § 3 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, a w zakresie częściowym - zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W niniejszej sprawie skarżący złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika, a więc o przyznanie prawa pomocy w całości. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym, gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W sytuacji, gdy oświadczenie zawarte we wniosku budzi wątpliwości lub jest niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego wnioskodawcy, na podstawie art. 255 p.p.s.a., można wezwać wnioskodawcę do złożenia dodatkowego oświadczenia uzupełniającego, jak i potwierdzającego wykazywane przez niego okoliczności.
W przedmiotowej sprawie, oświadczenie zawarte we wniosku skarżącego złożonym na urzędowym formularzu PPF było niewystarczające do oceny, czy strona nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Dlatego też niezbędne okazało się wezwanie skarżącego do nadesłania dokumentów i złożenia oświadczeń pozwalających na lepszą ocenę jego sytuacji majątkowej. Mając jednak na uwadze, iż wezwanie nie zostało przez skarżącego wykonane, uznać należy, iż skarżący nie wykazał, że ustawowa przesłanka przyznania prawa pomocy w odniesieniu do jego osoby wystąpiła.
Podkreślić należy, że skarżący nie wskazał we wniosku PPF żadnych dochodów oraz jakiegokolwiek majątku. W związku z powyższym za zasadne należy uznać zobowiązanie skarżącego do wyjaśnienia skąd czerpie środki finansowe na utrzymanie, jak przedstawiają się jego wydatki związane z utrzymaniem, czy posiada rodzinę na pomoc której może liczyć oraz, czy w trakcie pobytu na terytorium Polski otrzymywał pomoc pieniężną lub innego rodzaju ze strony państwa polskiego, fundacji lub innych organizacji świadczących pomoc materialną cudzoziemcom bądź osobom znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej.
Skarżący nie odpowiedział na wezwanie, a mając na uwadze, że skarżący nie wskazał żadnych środków, które pozwoliłyby mu pokrywać przynajmniej podstawowe potrzeby życiowe (np. wyżywienie), za słuszne należy uznać, że przedstawione przez skarżącego informacje o jego sytuacji materialnej nie są wiarygodne. Powyższe pozwala stwierdzić, że skarżący nie wykazał, iż nie posiada źródła utrzymania i nie dysponuje żadnymi środkami na poniesienie jakichkolwiek kosztów sądowych.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 postanowiono jak w sentencji.